bu hikayede 17 yaşında beline kadar uzun sarı saçlı bir kız vardır. Ve ona çok aşık olan esmer saçlı yakışıklı bir çocuk bakalım bu hayat nasıl olacak???

-29.BÖLÜMDEN BIR KESÌT- Önümü göremediğimden el yordamıyla kanepeyi buldum. -Patch? dedim çekingen bir sesle Uykulu bir sesle homurdandığında "Uyuyamıyorum" dedim.Kıpırdandığında kanepede yana kaydığını anlamıştım.Beni kendine çekerken "Gel buraya "diye mırıldandı.Üstünden geçip yanına yattığımda kanepeyle Patch'in arasında kalmıştım. Içimdeki korkunun ve tedirginliğin benden uzaklaştığını hissettim.Karanlıkta yüzünü tam olarak göremesemde seçebiliyordum.Kalp atışlarım ve nefes alış verişlerim sıklaşırken "Kalbin." Dedi gözlerini açmadan "Çok hızlı atıyor." Kalp atışlarım vücudumdaki her bir hücrede daha fazla hissedilirken yanaklarımın kızardığına emindim.Hızla çekilmeye yeltendiğimde kollarını bedenime sıkıca sarıp çekilmemi engelledi -uzaklaşma cevap vermediğimde yaklaştı.Burnunun ucu burnuma değiyordu.Iki kesik nefes aldım. -Hâlâ korkuyor musun? "Artık değil"diye fısıldadım uykuya dalmak üzere olan sesimle.

3 kız, saf ve masum. Güneş: 20 yaşında. Üniversiteye gidiyor. Annesi ve babasıyla yaşıyor. Sidal: 22 yaşında. Tıp öğrencisi. Hayata pozitif bakan saf ve masum biri. Ailesini trafik kazasında kaybetmiş, hayatın acı gerçekleriyle küçük yaşta karşılaşmış bir kız. Eslem: 23 yaşında. İşinde oldukça başarılı bir mimar. Zeki, inatçı. Ailesinden ayrı yaşıyor. 3 erkek arkadaş, sert ve acımasız. Araf: 24 yaşında acımasız bir mafya. Ailesini bir trafik kazasında kaybetti. Ailesinden ona sadece küçük kardeşi Aras kaldı. Acımasız, sert ve duygusuz. Rüzgar: 24 yaşında. Dışarıdan bakınca sert ve acımasız. Aslında iyi yürekli, naif bir mafya. Ailesiyle arası bozuk biri. Esat: 23 yaşında. Hayatı takmayan, yeri geldiğinde çapkın yeri geldiğinde acımasız bir mafya. Murat Bey'in tek varisi. ZAMANI DURDURAN MAFYALARIN AŞKINI OKUMAYA HAZIR MISINIZ?

Bir tarafta insanlıktan nasibini almamış mafyalar, Diğer tarafta ailesinin mafya olduğunu bilmeyen zorlu hayat mücadelesi veren asi mafya kızları...

Yeraltı dünyasının kalbi Kapan. Tüm pisliklerin kaynağı. Kaçak dövüşlerin ev sahibi. Asi'nin evi. Tüm hayatı. Yaşama şansı. Ne kadar şanssa artık. Yeraltı dünyasının yenilmez asi kızı. Taki o geceye kadar. Bir kaç saatte tüm hayatını değiştirecek bir maç. Kazanmak mı? Kaybetmek mi? *** "Geçmişinden kurtulabilir misin? Ağzımdan dökülen kelimelerle beraber gözlerimi açıp bedenimi çevirdim. Suratıma bakarak bir kaç saniye düşündü. Yüzünde bir pişmanlık sezmiştim. Derin bir soluk alıp bıraktı. "Kurtulmak istesek bile kurtulamayız. Bizler geçmişimizle var olur ve geleceğimizlede var olmaya devam ederiz. Gözlerini üzerime dikip konuşmuştu. Konuşurken söylediklerinin doğruluğuyla canım sıkılmıştı. Evet geçmişten kurtulamazdık ama ne bilim işte başkasından ağzından bu sözleri duymak... Yine sessizliğime gömülmek amaçlı araziyi seyredip parmaklarımla oynamaya başlamıştım. Bu sefer o konuşmuştu "Peki pişmanlıklarımız?

Başka işe giricek yer yokmuş gibi buraya mı işe girmişti Ecrin? Mafyanın sekreteri mi olcaktı?

Yaralı bir kızın ve mafya bir oğlanın aşk hikayesi

"Kapımın önünden başka bayılacak yer bulamadın mı?" "Sen ne kadar kaba bir adamsın ya? Sanki ben seçtim bayılacağım yeri! Hatta inanır mısın? Kapının önünden geçerken dedim ki burası bayılmak için çok uygun bir yer. Burada bayılırsam dağdan inen bir takım elbiseli ayı gelir ve beni kurtarır! O ayı da sen oldun!" "Sen benimle dalga mı geçiyorsun? Bana ayı mı dedin sen?" "Ben sana takım elbiseli ayı dedim. Sadece niye bir kısmını alındın ki?" * "Bu yazı da ne?" "Dikkat! Mafya var!" "Hadi ya! İyi ki okudun! Benim okuma yazmam yoktu zaten" "Sen kültürsüz bir mafya mısın? Hiç yakıştıramadım! Çok ayıp! İstersen öğretebilirim!" "Hay Allah'ım sen bana sabır ver! Sülük gibi yapıştın bir de gitmiyorsun ya! Ben sana ne yazıyor demedim! Niye arabamın camındaydı bu?" "Hani bebek olan arabalara yazıyorlar ya 'dikkat! Bebek var!' ben de düşündüm ve dedim ki mafya olan arabaya 'dikkat! Mafya var' yazmak gerekir? Kötü mü düşünmüşüm?"

Hayatım boyunca elini tutamayacağım , sarılamayacağım bir adamı sevmek istemiyorum çünkü artık hep seven,hep çok seven taraf olmaktan yoruldum.Evet ben bu aşkı tek kişi olarak yaşadım,beraber yağmurda yürümedik,bulutları izlemedik,birbirimize bakmadık uzun uzun,bir yere oturup uzunca konuşmadık hiç.Çok eksik kaldık çok.Biliyor musun ? Ben parçalandım ve toparlanamıyorum.Çaresizce özlemini çekmenin ne kadar korkunç bir şey olduğunu da bilmiyorsun.Sen zaten beni sevmedin ve bende başka birini sevecek hal bırakmadın.Sol tarafım komple sen olmuşsun. ''Bir şiir kadına yazılmışsa hasret,adama yazılmışsa aşktır.''Sayısız şiir yazdım sana her mısramda seni buldum ben çok yazdım evet ama sen hiç okumadın. Şimdi kilometrelerce uzağındayım.Bir kuş kadar özgür olsam yine de pencerenin önünden ayrılmazdım.Sana bağlanınca düşmem sandım yine uçurumun kenarına sen getirdin beni. Yıllar sonra öyle çıkacağım ki karşına yaşattıklarını yaşayacak,incinip kırılacaksın.Çok iyi hatırlıyorum ilk kahverengi fakat gökyüzü gibi bakan gözlerini sevmiştim sende seveceksin,Kirpiklerine kadar aşık olmuştum sende olacaksın ,Acı çekmek neymiş sana yeniden öğreteceğim,Sensiz bıraktığın gibi bensiz kalacaksın. Zira benim gökyüzümde senden başka bulut yok.Benim içim yanıyorken sen başkalarıyla gülüyordun.Kaç heves kaldı şu kursağımda sayamadım.Hadi hikayemiz yeniden başlasın ama bu sefer rolleri değişelim. -EVRİM