"Deniz ile gökyüzünü ayıran o ince çizgiye astım hayallerimi. Bazen bir rüzgar esti, savurdu düşlerimi. Bazen de yağmur yağdı, damlalar değdi tenime. Umut en güçlü silahımdı. Ben hep bekledim, o hiç gelmeyen gemiyi. Geleceği günün hayaliyle, ne dünler feda ettim. Bugünüm yarında, umudum onda kaldı." Sözlerimi bitirdikten sonra başımı eğdim ve bakışlarımı oynadığım parmaklarıma indirdim. Önce bir sessizlik oldu, sonra iç çektiğini duydum. "O gemi bir gün gelecek. Biliyorsun, değil mi?" dediğinde dudaklarım yorgun bir gülümsemeye ev sahipliği yaptı. "O gemi karaya oturdu be Deniz." "Otursun. Biz Fatih'in torunlarıyız, karadan da yürütürüz." Hiç beklemediğim bir şekilde kurduğu bu cümlesi, ona hayranlıkla bakmama neden olmuştu. Nerede ne söyleyeceğini her daim biliyordu. Görmekten umudunu kesmiş birine gökkuşağı vadeden biriydi o, benim gözümde. Daha önce tüm güzelliklere kördüm, şimdi gözümü açmıştı. Onun böyle umut dolu oluşu, bana da umut veriyordu. Ne kadar karamsarlığa düşersem düşeyim; söylediği her cümleyle en olmaz şey olacakmış gibi geliyordu sanki. Bakışları, inancımı körüklüyordu. İlk yayınlanma tarihi: 12 Nisan 2015 İkinci yayınlanma tarihi: 29 Mayıs 2016

"Gözleri... Yeşilin en güzel tonu olan gözlerine baktığım ilk an, sanki sisli bir ormanda kaybolmuşum gibi hissetmiştim. Sisli, serin, ıssız bir ormanda... Öyle ki bir an nemli toprakların kokusu bile gelmişti burnuma. Karnım karıncalandığında, hâlâ gözlerine bakmaya devam ediyordum. Koyu yeşil gözleri, tüm güzelliğiyle karşımdaydı. Belki koyu yeşil bile denemezdi bu renge. Nefti. İşte bu kelime, gözlerini tasvir etmek için daha yeterli olurdu."

"Bulutların arkasına saklanmış bir hüzün... Dokunsalar ağlayacak; ama kimse dokunmuyor. Yağmur yağmıyor, acı dinmiyor. Şimşekler çarpıyor peşi sıra göz kapaklarına; saklıyorlar altında yatan parlak mücevherleri. Kulaklarında çığlıklardan yapılma bir ninninin sesi. Boğazında geçmeyen yumru. Gidiyor... Sırtında yılların yorgunluğu. Gidiyor... Bastığı yerlerden acılar yeşeriyor ve tüm renkler soluyor. Güneş soğuyor. O gidiyor; soğuk bile soğukluğunda donuyor."

Ben 15 yaşımdan sonra hayatımın geri kalanını Çukur'da geçirdim. Çukur'da büyüdüm. Küçükken filmlerdeki o silah kullanan dövüş yapan kızlara çok özenirdim. Bir gün bende onlar gibi olacağım diye kendime söz verdim. Oldum da. Nasıl oldu bende farketmedim ama kendimi bir çatapatın içinde silahlarla ateş ederken buldum. Neden mi? Ailemi korumak için. Ailem mi? Çukur onlar benim ailem oldular. Hepsi beni kardeşi gibi gördü. Zamanla bende onlardan oldum. Mutlu muyum? Hem de çok Şükrediyorum buraya geldiğime. Ta ki çatapatlar yüzünden anne ve babamı kaybedene kadar. Hayır onlara kızmadım. Ama benim toparlanmam pek zor olmadı ya. Tek bir sığınağım vardı. Onun için güçlü durmam lazımdı. Onun bana ihtiyacı vardı. Dahası birbimize ihtiyacımız vardı. Önce anne ve babamın intikamını aldım. Sonra onun toparlanmasını sağladım. Ama onun da tek çaresi. Ailemden yani Çukur'dan ayrılmak olacaktı. O benim tek ailemdi. Mecburdum. Gittim hiç kolay olmadı toparlanmam. İçimden yaşadım acımı onun için güçlü durmam gerekti. Gücümün yettiği kadar güçlü durmaya çalıştım. Sende Zeynep'in hikayesini bilmek istersen okumalısın. Beğenmessen hiç okumaman daha iyi. Ama ben yine de bir bak derim :) hadi sana iyi okumalar. Bu arada kitabın içinde biraz küfür olabilir... Not: Kitap dizinin 2. Sezonun son bölümlerine doğru yazıma alınmıştır ona göre okuyunuz iyi okumalar

Adelina Mystica Bendithio has been overshadowed by her beautiful cousin Mirabel her whole life, until the month of her fifteenth birthday when she is told that she is one of the lucky few claimed by the powerful spirits of Eyenwar. To Adelina, this is a relief. It explains the glowing threads she can see whenever something bleeds. When Adelina is forced to accompany her cousin Mirabel across the continent, fate brings her face to face with an evil that might be closer related to her family than she could ever have thought.

Manhattan metrosunda yaşanan trajik kazadan eşkali belirlenemeyen bir canavar sorumlu tutulmaktadır. Kaza alanını araştırması için dört ekip metroya gönderilir. Farklı rotalardan ilerleyen bu dört ekibin görevi, içeride mahsur kalan sivilleri tahliye etmek ve canavarı avlamaktır. Ancak çok geçmeden büyük bir komploya kurban gittiklerinin farkına varırlar. İçeride onları bekleyen şey, bir yaratıktan çok daha fazlasıdır.

It takes alot for a pack to follow a female. But rogues are different. They choose who they want to follow, it's not passed down through families. Crystal has been an orphan her entire life, an outcast in her camp. One night she's rescued and taken to a rogue camp. These rogues are the only ones who have ever cared for her and as she grows up she notices that she found her family right here in the rogue pack. But what happens when their put in danger. Crystal must protect her new family from anything that comes her way. But what if she can't? Loss, friendship, love, war, and hate; all are a part of life. All werewolves are strong but the true leaders are ones that can overcome all of these challenges, is Crystal one of them? Or will she fail and perish?

~Completed and Not Edited~ Being a fox shifter is one thing, being a black shifter is a whole other thing. Fox shifters are rare as they are. There are only enough to make up one pack. Black fox shifts come 1 in every 10,000 fox shifters. It's completely random, it's not passed down by parents. The moon goddess chooses the fox to represent their pack. Black fox shifters are strong. Fox shifters in general have more enhanced hearing, speed, smell, etc. But black fox shifters have those stronger then normal fox shifters. Thank you @aristel11 and @DAARES for the idea of the title! ❤️ Thank you @SnowyApples0

Venüs: Neden adın Lapya? Lapya: Hiç unutmayayım diye. Venüs: Neyi? Lapya: Lapya' nın ne anlama geldiğini bilir misin? Venüs: Az buçuk hatırlıyorum. Coğrafya ile alakalıydı Karstik bilmem ne. Lapya: O zaman bulman zor olmayacak :")

Kapak Tasarımı: Freya Design Havada yavaş yavaş savruluyordum. Rüzgar şiddetliydi. Ama beni engelleyemezdi. Bana hep, "Bu havalarda süzülme, yoksa seni süzerler demişlerdi." Bu öğütleri onlardan alırdık. Kraliçeler hariç, bir atam yoktu Hangisi oluşumumda rol oynadı bilmem bile? Tek bildiğim. Bir grup içinde büyümem ya da büyümeme rağmen hâlâ küçük kalmamdı. "Hoş ne kadar büyebilirim ki?" Diye Sorardım kendime. Başıma geleceklerden habersiz, Dünyayı ağaç' ın içi kadar sanan bir varlıktım ben. Ta ki 'Şakralarla' tanışan kadar, onlar büyük devasa varlıklardı. Adları biz de Şakra eğer unutmadıysam da onlarda adları İnsandı. İnsan? Ne garip isimdi öyle. Onlarla bir gün tanışmaya mecburduk. Ya sağ kalırdık. Ya da bir gün içerisinde yok olurduk. Biz ne Kelebek kadar kısa yaşardık ne de Arı kadar sinsi olurduk. Biz sadece Hermetislerdik.