Birer birer silindi hafızaları ve karaltılar görmeye başladılar. Gündüzleri ayak uçlarının dibinde bitiyor, düşüncelerinde kol geziyorlardı. Gölge dediler o karaltılara. Oysa pek çok şey denebilirdi. Toz bulutu, karanlık, silüet yahut cisimcik... Kimliklerini unuttukları gölgelerin esiri oldular. Tek tek anılarında kaybolan karartıları sevmeye kalkıştılar. Yoksa unuttuklarını, kendi gölgeleri mi sandılar? Bu, mutsuzluğun varoluş ve kayboluş hikayesi. Ölümün kapılarını aralayıp, unuttuğunu sandıklarına esir olmanın resmi. Bu Alphard ve Alnilam'ın hikayesi. Capella ve Polaris'in... Bir yerlerde unutulan herkesin hikayesi.

Bu asansöre giren dönmüyormuş saçmalık , bu asansör lanetliymiş hah daha büyük saçmalık ben giriyorum !

Artık hissizliğin zirvesindeyim ya bir mucize olmalı ve herşey anlamlanmalı ya da son bulmalı hayatım ve tüm sorularımın cevaplarını almalıyım diğer dünya denilen yerde ya da her şey sonunu göremediğim delikten uçmaya devam etmeli.