Życie Oikawy, zapracowanego kapitana drużyny siatkarskiej nigdy niczym specjalnym się nie wyróżniało. Poznając dziewczynę, która tylko lekko odbiegała od normalności nie spodziewał się, że jego życie w końcu nabierze barw. Choć nie takich, jakich się spodziewał. Trochę morderstw, zagadek kryminalnych i uroczych scen. 30.03.2020 - nr 4 ,,Haikyuu" 25.04.2020 - nr 1 ,,Oikawa''!

Atsumi Mai to niebieskooka brunetka. Spędziła gimnazjum i pierwszą klasę liceum w Ameryce. Teraz kiedy wróciła do domu czy pozna kogoś nowego? A może właśnie zobaczy kogoś kogo dawno nie widziała? Dlaczego dołączy do klubu siatkarskiego? Jak będzie wyglądać jej życie z siatkarzami? ______________________________________________________ {W trakcie edytowania} Witam i zapraszam do mojego nowego opowiadania! Nie jestem dobra w pisaniu opisu, więc jeśli lubisz Haikyuu to zachęcam do czytania. :) #952 w fanfiction #157 w anime

Zobacz swoją wróżbe z udziałem postaci z Haikyuu

Aya Hotate - zwykła dziewczyna ze zwyczajną rodziną, a przynajmniej tak myślał... Poznajcie historię o starszej siostrze Hinaty Shoyo, która jest jednocześnie wielką miłością samego Oikawy Tooru! Największe rangi #66 w Haikyuu

Druga część głupich (i teoretycznie zabawnych) tekstów z Haikyuu!!.

Pierwsza część głupich (i teoretycznie zabawnych) tekstów z Haikyuu!!. » najwyższe notowanie - 5 miejsce w kategorii humor, 28.03.2016

Byłem przekonany, że nie ma gorszego widoku od siedzących na boisku, smutnych i czasem nawet rozpłakanych chłopaków z naszej drużyny. Poczuwam się w dużym obowiązku opiekuńczym, trzy lata na pozycji wice-kapitana to stworzenie potężnych, trwałych więzi z każdym z osobna. Obserwując sparingi z innymi drużynami, czy grzejąc ławę na eliminacjach czy innych zawodach, dręczyły mnie myśli o tym, że już w tym roku, pożegnam się z każdym, z kim udało mi się zżyć. Szkoła... co za bezwzględne cholerstwo. Jednak, wracając do myśli o najgorszej możliwej rzeczy, którą może ujrzeć „mama" Karasuno... okazało się, iż niestety, nie jest to po prostu płacz. Problem polega na tym, że takiego łkającego Noyę można przytulić, delikatnie pogładzić po starannie nastoburczonych włosach i szepnąć, że nie ma co się zamartwiać; że porażka to nie koniec świata. Schody zaczynają się, gdy osoba którą znasz, patrzy na ciebie martwo i nie kojarzy cię ani trochę. I wtedy, to ty sam, zaczynasz płakać jak maleńkie dziecko, pozostawione w ciemności.