Hayat, bazı insanları en olmadık anda aynı yola çıkarır. Arda için her gün, başkalarının gülüşünü onarmaktan ibaret. Efe içinse her karar, bir hayatla ölüm arasındaki ince çizgide verilmek zorunda. İkisi de kendi düzenine alışmış, kendi duvarlarını çoktan örmüş insanlar. Ta ki yolları kesişene kadar. Belki de en güzel hikâyeler, "başladığını" bile anlamadığınız anda başlar. Bu durumu fark ettiğinizde, artık gitmeleri mümkün değildir. Ya da öyle midir?