"გრძნობები ერთმანეთში იხლართება და ირევა. მე ტკივილს ვგრძნობ... სრულ სიცარიელეში ტკივილს ვგრძნობ. შენ კი შორს ხარ, ძალიან შორს. ნელ-ნელა ფერს კარგავ და მეც ველი, როდის ჩაიფერფლები"

ელენე იმედაძე 23 წლის ქართველი გოგოა. ის ლამაზი, სიცოცხლით სავსე, პოზიტიური ადამიანია. თინეიჯერობიდან მოყოლებული ელენეს სამომავლო გეგმებში მხოლოდ განათლების მიღება და კარიერული წინსვლა შედიოდა, თუმცა ამ მიზნის ასრულებას ხელი ერთმა რამემ, უფროსწორად ვინმემ შეუშალა, სანდრო ბარათაშვილმა, რომელმაც მას საერთაშორისო გრანტი გაუუქმა სამაგისტრო პროგრამაზე. როგორ განვითარდება მოვლენები მას შემდეგ, რაც ელენე სანდროს საცოლე გახდება ერთი თვით? მოთხრობის წაკითხვისას შეიძლება ბევრი სხვა ნაწარმოები და ფილმი გაგახსენდეთ, ინსპირაცია ბევრი მათგანისგან ავიღე და დეტალების უფრო გალამაზებას და გადასხვაფერებას შევეცადე.

"მინდა ისევ შენთან ვიყო, ისევ შენი ღიმილი მკლავს, უშენობა არ მასვენებს ვიცი უნდა ვუშველო თავსს..."

"Once you meet someone, you never really forget them."

ჩემი მოთხრობა არ არის

ბედისწერას ვერ დააბრალებთ, რადგან ის აღარ არსებობს. უკვე აღარ! ......🦋

"ალექსანდრემ გამიღიმა. უბრალოდ ერთი მზერით მომწამლა. და ეს საკმარისი იყო რომ უსასრულობა შემეგრძნო".

❝ვისურვებდი, რომ ერთ დღესაც გაგეღვიძა და ჩემი სახელი დაგეძახა.❞ საძინებელში ავირბინე, გავაანალიზე, რომ ჩანაწერები ყველგან იყო მიკრული, კედლებზე, ფანჯრებზე, ჩემს მაგიდასა და ჩემს კარადაზე. ზედმეტად მეძინებოდა, ალბათ, მათ შესამჩნევად. მაგრამ მხოლოდ ერთი იყო ჩემს საძინებლის ტუმბოზე. ავიღე და წავიკითხე ის, რაც ჩემი მართლწერით იყო დაწერილი. შენი დღიური წაიკითე, მინ იუნგი. _ ორიგინალი: @riseofsuga