Kendimi bilmeden koşuyordum. Kulağımda rüzgarın uğultusu, başımda yağmurun sesi... Beynim ise tamamen farklı yöne koşuyordu. Olaylara inanamamakla beraber gerçeğin acısı kırbaç gibi beynimde şakıyordu. Beynimdeki tonlarca düşünce, kalbimdeki acı, öfke, nefret kanımdaki her zerreye hücum ediyordu. Düşünmemi imkansız, hissetmemi olanaksız kılan bu durumdan kurtulmak için hızla koşarken birden dizlerimin üstüne düştüm. Arabaların çıkardığı uğultu otoyolda yankılanırken düşünceler içinde kaç dakika yerde kaldığımı hatırlamıyorum. Kafamı kaldırdığımda yağmur kesilmiş, güneş yavaş yavaş belirmeye başlamıştı. Ellerimden destek alarak ayağa kalktım ve kalan son gücümle yürümeye başladım. İlerdeki benzin istasyonuna doğru ağır adımlarla yürümeye devam ettim. Kendimi kontrol etmek için lavaboya girdim. Aynadaki yansımam ben olamazdım. Ağlamaktan altı şişmiş ve kızarmış gözler , patlamış alt dudak ve şimdi de ifadesiz gözlerle aynadaki yansımama bakıyordum. Ve on an kendime söz verdim. Jake Kane'e hayat ne demek öğretecektim.

"Kapımın önünden başka bayılacak yer bulamadın mı?" "Sen ne kadar kaba bir adamsın ya? Sanki ben seçtim bayılacağım yeri! Hatta inanır mısın? Kapının önünden geçerken dedim ki burası bayılmak için çok uygun bir yer. Burada bayılırsam dağdan inen bir takım elbiseli ayı gelir ve beni kurtarır! O ayı da sen oldun!" "Sen benimle dalga mı geçiyorsun? Bana ayı mı dedin sen?" "Ben sana takım elbiseli ayı dedim. Sadece niye bir kısmını alındın ki?" * "Bu yazı da ne?" "Dikkat! Mafya var!" "Hadi ya! İyi ki okudun! Benim okuma yazmam yoktu zaten" "Sen kültürsüz bir mafya mısın? Hiç yakıştıramadım! Çok ayıp! İstersen öğretebilirim!" "Hay Allah'ım sen bana sabır ver! Sülük gibi yapıştın bir de gitmiyorsun ya! Ben sana ne yazıyor demedim! Niye arabamın camındaydı bu?" "Hani bebek olan arabalara yazıyorlar ya 'dikkat! Bebek var!' ben de düşündüm ve dedim ki mafya olan arabaya 'dikkat! Mafya var' yazmak gerekir? Kötü mü düşünmüşüm?"