"Hem dertsin, hem deva." "Hem acısın hem şifa." 1947'de mütevazi bir hayat yaşayan Ali Balamir, yatak odasının baş köşesinde her gün hayatını yansıtan aynanın yavaş yavaş bulanıklaşmaya başladığını fark eder. Bulanık aynada her şey netleştiğinde sarı saçları ve aykırı hayatı ile Ali Balamir aynada bir kadın göremeye başlar. Aynı kaderi yaşayan Parla Hilal ise evinde ki antik aynada beliren bu adamın 79 yıl önce evin sahibi olan adam olduğunu öğrenir. Zaman kırılması 2026 ve 1947'de yaşayan bu iki insanı bir çatıya sokar ve asıl hikaye burdan sonra başlar.

Liora Teniz, bir gece hayatında hiç görmediği bir adam tarafından kaçırılır. İlk ve ikinci hayatı onun ellerinde son bulur fakat yine kaçırılacağı o geceye geri dönmekten kurtulamaz. Üçüncü hayatında ise yaşayabilmek için yeraltı dünyasının frenkıranı ile sözleşmeli bir evlilik yapmak zorunda kalır. Bu kez ölmemek için öldürmeyi göze almalıdır.

Gözlerin gözlerime değince felaketim olurdu ağlardım. Beni sevmiyordun bilirdim bir sevdiğin vardı duyardım... Cinsellik içerir!

"Sen..." dedi kısık ve çatallı bir sesle. Sesinde sıcaklık yoktu. "Gölgen...gerçek gölgen değil." Neyi kastettiğini anlamadım ama o konuşmaya devam etti. Tırnakları kolumu daha da sıkı kavramıştı. "Bir kader taşıyorsun, kızım. Sisi çağıran, ışığı boğan bir kader." Kadın devam etti, fısıltısı uğultu gibiydi. "Kaçınmaya çalıştığın kader, senin kaderinle birbirine zincirli. Gözlerim büyüdü. Bacaklarımsa sanki taş kesilmişti. "Kurtarmaya kalktığın her nefes... Bir başkasının ölümüne dönüşecek." "Ne... ne diyorsun?" diye fısıldadım. Kahin, yüzünü daha da yaklaştırdı. Dudakları neredeyse kulak seviyemdeydi. "Ve en kötüsü, cadı...En sonunda sen kendinden kaçamayacaksın." 𓃠 Hikayede geçen öğeler uydurmadır.

Melanta'nın damarlarında cadı kanı dolaşıyorken vampir açlığı içini kemiriyordu. O, Nekrova'da yakılması gereken en tehlikeli türdü. Hayatta kalmak istiyorsa, gölgelerde saklanmak zorundaydı.

Hafızasını kaybeden bir kız ve acımasız bir savaşçı. Atina'da sıradan bir üniversite öğrencisi olan Olivia, Unutuş Nehri'ne düştüğünde kendisini bambaşka bir evrende, kanlı bir savaşın ortasında bulur. Kaybettiği hafızası zamanla yerine geldiğindeyse artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır. Lethe... Yer altı dünyasında, Hades'in en ücra karanlığında akan nehir. O bir efsane değil, Olivia'nın kaderiydi. Olivia ait olduğu dünyadan silinirken yer edinmeye çalıştığı yabancı evrende, bir yabancı yüzünden bedenini çevreleyen bu ateşin aşk olduğundan habersizdi. Grey Harrington... Sonunda kim olduğunu, kim olduğumu hatırlatmıştı. O bir canavardı, ve bir canavara merhamet edilmemesi gerektiğini öğretmişti.

"Derler ki, kış ne kadar sert olursa olsun, aslanın izleri karın altında kaybolmaz." Kış geri gelmişti; kar fırtınası her yeri sarmıştı. Ve kar erimeye başladığında, sırlar ortaya çıkacaktı. Midas'ta hiçbir sır gizli kalmazdı. Açelya, üniversite için Devin'i terk edip Midas'a geldiğinde karşılaşacaklarından habersizdi. Yeni bir hayat, yeni arkadaşlar ve kalbini parçalara ayıracak o aşkla tanışacağını bilmiyordu. Kalbi ikiye bölünecek, terazide bir taraf ağır basarken her şey düşündüğünden çok daha karmaşık hale gelecekti. Bazen her şey ölümle başlardı. Bazen ise bir yabancının şehre gelişiyle. Midas'ta yeni bir dönem başlıyordu. Cemiyet üyeleri, ışıltılı davetler, göz alıcı partiler ve arkadaşlıklar... Her şey büyüleyici görünüyordu. Ama Midas'ın parıltısı insanın gözünü kör ederdi. O ışık ruhunuza işler, kalbinizi donatır ve vicdanınızı yitirmenize neden olurdu.

Alya Arıkan, renklere aşık ancak hayata karşı bütün beklentisini kaybetmiş bir kadındır. Giydiği çiçekli elbiselere ve sürekli yüzünde taşıdığı sahte gülümsemelere rağmen, içinde her an her şeyden vazgeçmek üzere olan bir ruhu vardır. Barbaros Dora ise... Alya'ya aşıktır. En azından Alya'nın bilmesi gereken tek şey bu olmak zorunda. ▪︎▪︎▪︎ "Bir seri katil değilsin, değil mi?" Ani sorum karşısında kaşlarını çatacak gibi olsa da kendini hemen toparlayıp aynı mimiksiz haline geri döndü. "Bir seri katile mi benziyorum?" Ellerini masanın altına aldığı için parmaklarını kontrol edememiştim. Haftalardır buna bakmayı akıl bile etmediğimi tam o an fark ettim. "Bilmem... Hiç seri katil görmedim. Evli değilsin, değil mi?" "Değilim." Dedi hiç düşünmeden, düz bir sesle. Hah... "Bu gece benimle sevişmek ister misin?" ▪︎▪︎▪︎ (+18) Hikaye sadece yetişkinlere yöneliktir. Lütfen bu uyarımı dikkate alın. 26.07.2023

Kurgu bana aittir. Violet bir tır çarpıp öldükten sonra kendini en sevdiği romanda, en sevdiği karakter olan kötü kadın Qi'nin bedeninde bulur. O bundan sonra kötü kadın Qi'dir

Kurgu bana aittir!!! Ben Asteria Vaeloria. Bir dükkalığın en küçük leydisiyim... En zarifi, en sessizi, en uslusu. Eskiden herkes beni böyle tanırdı. Ta ki onu görene kadar. İmparator Kaelis Rhenford. O, benim kaderimde olmayan tek şeydi... Ve ben onu bir takıntı kadar güçlü, bir günah kadar yakıcı sevdim. Sevgi masum başlar, derler ya... Benimki öyle değildi. Ben onu ilk gördüğüm gün bile, eğer beni fark etmezse gözlerinin gördüğü dünyayı parçalara ayırabileceğimi hissettim. Ben aslında kötü biri değildim. Ama Kaelis... Sen beni görmedin. Sen, sıradan bir kızın gülüşünde kayboldun. Senin gözlerin benim dışımda, bakışını hak etmeyen birine gülümsedi. İşte o gün, bir leydinin kalbi nasıl bir canavara dönüşür, öğrendim. Ben senin için her şeyi yaparım Kaelis. Kendimi, onurumu, ruhumu... Gerekiyorsa bir başkasının hayatını. Çünkü bu hikâyede herkes beni hatırlayacak. Saray beni konuşacak. Ve sen... En sonunda beni seçeceksin. Ben Asteria. Ve bu, beni senin aşkının "kötü kadın"a dönüştürdüğü hikâye.