Benim hikayemde kötü kraliçe, saf kral, masum kız, beyaz atlı prens gibi ilgi çekici karakterler yok. Bu benim, sıradan mahallemde aşkı bulma hikâyem... Benim ufak dünyamı büyüten güzel kalpli bir adamı size kendi gözlerimle göstermeye çalışacağım. ... Her şey benim küçük bakkalıma bir şeyler almak için giren o güzel gözlü adamla başladı. Alışverişini yaptı, parasını ödedi ama poşetin içine kalbimi de koyup götürdü. Farkına bile varmadan... Hadi gelin, mahallemin ve kalbimin polisiyle tanışın...

Bir adam ailesinin katilinin kızına sizce ne yapar? Ya o katil kızın da katiliyse... . . . .Sen nesin kimsin bilmiyorum ama... Bunu söylememle kolumu tutup kendine çekti eğer bakışlarla ölmek mümkün olsaydı şuan kesinlikle cenaze namazım kılınıyor olurdu. Yüzünü bana yaklaştırıp oldukça soğuk bir sesle "Ben neyim kimim öyle mi?" Sanki yüzü yakın değilmiş gibi biraz daha yaklaştı şuan yeri değil ama söylemeden geçemiyorum çok güzel kokuyordu "Ben annenin katlettiği ailenin oğluyum. Sanırım sen de o katilin kızı oluyorsun ha?" Bunu söylemesiyle donup kalmıştım o ise bu halimden zevk alıyordu. Tüm gücümü toplayıp ela gözü hırsla ittim. "-O kadın sadece senin aileni değil beni ya beni kendi kızını öldürdü." Her yara kabuk bağlar ama bu dikiş bile tutmuyor

Sevgi acıtır, öp yaralarımdan belki sana da bulaşır.