"You are a fucking asshole!"Του φωνάζω και τον χαστουκίζω. "Σου το ξανά είπα μικρή! Μην τολμήσεις και ξανά σηκώσεις χέρι πάνω μου!"Μου φωνάζει γελάω ειρωνικά και τον χαστουκίζω ξανά. "Ερμίνα!"Μου φωνάζει. "Τι έγινε μπατσε? Σε ξανά χτύπησα. Θα με συλλάβεις?"Τον ειρωνευομαι και πριν καταλάβω από που μου ήρθε ενώνει τα χείλη μας.

Ο Άλντρικ Τέιλορ δεν είναι καθόλου χαρούμενος όταν μάθαινε πως θα μοιράζεται δωμάτιο με έναν φτωχό, τον Κόνορ Σμιθ. Πώς μπορούν να ατιμάζουν ετσι το οικογενειακό του όνομα; Σιγά σιγά όμως ανακαλύπτει πως η συγκατοίκηση αυτή μπορεί να μην είναι τόσο άσχημη τελικά... ••• Σας παρακαλώ μην αντιγράψετε την ιστορία -ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ- -Σας ευχαριστώ για την στήριξη-

«Δεν δινω δεκαρα για το τι λεει ο κοσμος.» Highest; #1 in non fiction

"Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται καλύτερα κρύο".

"Δεν υπάρχει ελπίδα για εμένα..." Λέει και τον κοιτάζω με ένα χαμόγελο στοργής. "Για όλους υπάρχει ελπίδα.Και στο λέει αυτό ένα κορίτσι που μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο." Του λέω ενώ στο τέλος αφήνω ένα μικρό γελάκι και κοιτάζει τα χείλη μου. "Γάμα το..." Λέει και τότε ενώνει τα χείλη μας με ένα φιλί... Το υπέροχο εξώφυλλο είναι από την αγαπημένη heart_ticket

Η Αμέλια Άντερσον λάτρευε την Νέα Υόρκη, διότι είχε εκ φύσεως μία αδυναμία στο χάος. Σε αυτήν την τεράστια πολυπολιτισμική πόλη, μπορούσε κανείς να εξαφανιστεί μέσα σε ένα συνονθύλευμα από ανθρώπους, τσιμέντο και κτίρια, που άγγιζαν τα αστέρια. Το μοναδικό άτομο, που μπορούσε πάντα να βρει την Αμέλια, όσο χωμένες μέσα στην καρδιά της Νέας Υόρκης, κι αν ήταν οι κρυψώνες της, ήταν η Έλενορ Μοράλεζ. Ο νόμος της φύσης λέει ότι τα ετερώνυμα έλκονται. Σε αυτήν την περίπτωση, συγκρούστηκαν. All rights reserved - DO NOT COPY ☑️ Wattpad | 2019 ©