Kolejna niezbyt ambitna opowieść. Opowiada o 16-letnim Lucku. Chłopak całe swoje życie zmagał się z wieloma problemami, nienawiścią ludzi w jego stronę i nigdy nie doświadczył szczęścia. Załamany chłopak nie tracił nadziei nadal szukając szczęścia, aż doszedł do wniosku - ,,Jeśli realne życie nie jest w stanie mnie uszczęśliwić muszę wymyśleć sobie jakikolwiek powód do radości" W momencie gdy choć przez chwilę Luck uśmiechał się, życie miało inne plany. Przez swoją wyobraźnie trafił do szpitala psychiatrycznego, został wyizolowany od świata... Mam nadzieję że się spodoba i komentujcie jeśli to nie problem ^^

Chłopak skłócony ze światem, zdający sobie sprawę z tego, że umiera, ale mający jednocześnie głęboko gdzieś tych wszystkich zasranych ludzi, którzy chcą mu pomóc. Oczywiście Natan stara się sprawiać takie pozory, ale chyba żaden człowiek nie może żyć tak przez cały czas - w końcu ludzie nie wytrzymują psychicznie i w pewnym momencie ta cała bariera, którą wokół siebie budowali, zwali się na nich samych i tylko od nich zależy, czy ktoś pomoże się im odkopać. Historia 15 letniego Nataniela, który już dawno temu pogodził się z myślą, że wszyscy kiedyś umrą - niektórzy wcześniej, niektórzy później. Możliwe, że nieco kontrowersyjna opowieść przedstawiająca chorobę, szpital, miłość, rodzinę i śmierć widziane oczami zbuntowanego nastolatka o niepoprawnym poczuciu humoru. (Druga część, Punkt Zwrotny, jest w trakcie pisania. Zapraszam!)

Jest to druga część Efektu Ubocznego, która kreowała się w mojej głowie już od dawna. A na dole spoiler EU. Po śmierci Kuby nie dzieje się dużo. Dni zdają się być takie same, ciągną się nieznośnie, a dusza z każdym dniem boli coraz bardziej. Ale kiedyś trzeba zebrać to, co pozostaje z nas po stracie bliskiej osoby. Mimo, iż życie po czymś takim wydaje się niemożliwe, jakoś trzeba funkcjonować. Jakkolwiek. Choć czasem mam ochotę się poddać, po prostu nie wstać z łóżka, może nawet przestać oddychać. Ale, Kuba, co Ty byś na to powiedział? A co powiedziałbyś, gdybym spróbował zapomnieć? Albo chociaż nie myśleć o Tobie tak często? Nie wiem, co byś powiedział, bo mnie zostawiłeś, bo jestem teraz sam jak palec, bo nie mam już nikogo. Nie mam już Ciebie, a razem z Tobą nie mam najlepszego przyjaciela oraz miłości mojego życia. A tak się nie robi. Nie opuszcza się ludzi mając zaledwie 17 lat. Dalsze losy Natana po 16 listopada 2017, czyli to, co wydarzyło się między tą datą, a majem 2020 roku. Bo dużo się zmieniło.

~~~Cześc to moja pierwsza opowieść,zapraszam do czytania❤️

To mało ambitna opowieść o siedemnasto letnim trans-płciowym mężczyznie Aleksym, zmagającym się z dysforią, dyskryminacjami, nienawiścią kierowaną do niego przez każdego. Nastolatek nienawidzi siebie, swojego ciała i ludzi. Nie ma już chęci do życia i popada w depresję. Zamiast pomocy i zrozumienia od ludzi otrzymuje tylko chłodne spojrzenia i krzywdę. Chłopak ma dość matki, która jest najgorszą osobą w jego życiu i ucieka z domu. Osamotniony chłopak poznaje młodszą od siebie o 2 lata Billie, jedyną osobę, która go rozumie, szanuje i wspiera. Po czasie znajomości Nastolatkowie zakochują się w sobie.