"Her genç kızın düşüdür parıltılı bir saray, beyaz atlı bir prens... Peki ya o saray mermerden bir zindana, o prens ise gece olunca yüzündeki maskeyi indiren bir canavara dönüşürse?" Simge, dışarıdan bakıldığında kusursuz görünen ama içi cehennemden farksız olan altın kafesinden kaçtığında, arkasında sadece kırık hayallerini değil, canından kopan bir parçayı da bırakmıştı. Şimdi ise karnında taşıdığı ikinci bir canla, yağmurlu bir gecede umuda doğru koşuyordu. Ayaklarındaki prangalar canını yaksa da, o bu kez canavara teslim olmayacaktı. Sığındığı o eski, samimi mahalle ise onun için sadece yabancı bir sokak değil; yeniden nefes almayı, güvenmeyi ve dik durmayı öğreneceği bir sığınak olacaktı. Tabii geçmişin gölgeleri ve peşindeki takıntılı kabus rahat bırakırsa... Kendi karanlığında kaybolmuş merhametli bir adam ile o karanlığın ortasına bir umut gibi düşen yaralı bir kadının hikayesi. "Çamura da batsa, tacı da kırılsa; bir prenses kendi masalını baştan yazabilir mi?" Karanlığın içinde filizlenen bir annenin direnişi ve onları kanatları altına alan bir adamın sessiz yemini... Masal yeniden başlıyor.