"Lexiphena, derslerinin çok çok iyi olduğunu duyduk. Rica etsek oğlumuzu üniversite sınavlarına hazırlayabilir misin?" Neden benden bunu istedikleri hakkında en ufak bir fikrim dahi yoktu. Bende üniversite sınavlarına çalışıyordum ve henüz kafama tam oturmadan yanlış bilgi verebilirdim. Özel hoca tutabilirlerdi. Onların suratına uzun uzun baktım. Sanırım açıklama yapma gereksinimi duydular. "Sana her ay yeterli parayı vereceğiz." Geçerli bir sebep değildi ama annemin beni sarsan bakışlarına döndüm. Ağzını 'kabul et' der gibi hareket ettirirken, gözlerini büyütüyordu. Bu bakışı biliyordum. Ve eğer kabul etmezsem sonuçlarına katlanmak zorundaydım ve ben de hiç o sorumluluğu alacak cesaret yoktu. Oğullarının geleceği için çırpınan aileye döndüm. "Pekala. Dediğiniz gibi olsun" Tamamen hayal ürünüdür.

❝Sen biraz farklıydın Ellie, gülümsediğinde kıvrılan dudakların,kısılan gözlerin ve ortaya çıkan gamzelerin ile. Ama bu farklı olmak değil Ellie, bu özel olmak.❞ Başlangıç: [7.5.15] Bitiş: [28.1.16] Kısa hikaye: #48 - 16.12.16

Sakin bir gecede evinizde oturup dizinizi izlerken kapının çalması sizde normal duygular uyandırabilir. Kapıyı açmanız da. Fakat içeriye maskeli birinin girip ağzınızı kapatması ve "Bana güvenir misin?" demesi? Bir insan kendisini en fazla ne kadar şanslı hissedebilir?

Carly Rose Clark. 14 yaşında kansere yakalandı. Annesini bu hastalık yüzünden kaybetmişti. Annesinden sonra hayatında güvendiği,sevdiği,değer verdiği tek kişi ilk aşkı Justin'di. Justin ona söz vermişti. Asla bırakmayacağım demişti. Ama bırakmıştı. Geleceği için Kanada'dan gitmişti. Ona veda bile etmeden öylece çekip gitmişti. Dünyaca ünlü birine dönüşmüştü. Dünyanın dört bir yanında milyonlarca hayranı vardı. Carly yıllar sonra hastaneden çıkmış,Justin'i bulmuştu. Peki Justin Carly'i hatırlıyor mu? Ona hala aşık mı?