Senelerdir 90 ila 100 kilo arasında gidip gelen bir kız.Ve 10 kilo verme rekoru kırıp 90 kiloya ulaşan sonra da kendini ödüllendirmek için yemek yiyip yine 100 kiloya çıkan bir kız. 19 yaşında fizik ölçüleri 90 60 425 olan Felicia Baffo'nun ondan çok değil 40 kilo az olan bir de en iyi arkadaşı var : Eleanor. Lise 3'e başladıklarında ikisininde hedefi Felicia'yı '' Şişko Patates'' likten '' Vay Ulan Kıza Bak ! '' a terfi etmeye çalışmaktı. Onun hikayesi nasıl bitecekti peki ? İstediği kiloya ulaşıp 70 yaşında bir Barbara Palvin olarak ölerek mi ? Yoksa yaşı gelmeden zayıflayarak mı ? Peki ya aşk hayatı ? Sonunda gerçek bir erkek ona aşık olabilecek miydi ? Daha doğrusu , hikayesinin bir sonu olacak mıydı ? Kendi evinin popisi olan bir kız hayatında üzüntü veya zorluklar dışında her hangi bir duygu yaşayabilecek miydi ? Aslında Felicia sürekli o isyan eden ergenci tiplerden biri değil bazen zorluklar yaşadığı da doğru.Fakat onun günlüğü tamamen mizah dolu. ! Tüm hikayelerin hakkı saklı olduğu için Hakkı bulamadık genşlr.

3 KİTAPLIK SERİ EPSİLON YAYINLARI ARACILIĞIYLA SATIŞTA! İLK KİTABINI WWW.BEYZAOZAYDİN.COM 'DAN ÜCRETSİZ BİR ŞEKİLDE OKUYABİLİRSİNİZ. KİTAPLIĞINIZDA BULUNMASI DİLEĞİYLE ^^ "Bizim bir hikayemiz yok" diye geçistirdim. "Sen, seni yakıp kül edecek bir aşk istiyorsun Masal. Normal tanışmalarda gözün yok. 'Seni seviyorum'ları önemsemiyorsun aslında. Herkesin bildiği sevgi sözcüklerini istemiyorsun. Sen herkesin olduğu bir salonda sahnede oyun sergilemek istemiyorsun. Herkes karanlık salonda oyunu izlerken sen arkada ışıklar saçarak kendi oyununu yasamak istiyorsun. Sen ne Mert'i ne de Atalay'ı istiyorsun. Sen bu oyunda kendin gibi normalle yetinmeyen birini istiyorsun. Cesaretinizle ateşte yürümeyi göze aldığınız bir aşk istiyorsun." Bu sensin, diye düşünsem de "Bunları neden anlatıyorsun?" dedim kaşlarımı çatarak. Başını bana çevirip omuz silkti ve sırıttı. "ÇÜNKÜ BU BİZİM HİKAYEMİZ."

Boşluk Hissettiğim tek şey yalnızca koca bir boşluktu. Bir bedende iki kimlik. Kim buna boyun eğebilirdi ki.. Bahçe kapısının önünde dikilmiş sadece boşluğa bakıyor, boşluğu hissediyordum. Kabullenmeye çalıştığım şey her ne kadar doğama aykırı olsa da bunu yapmak zorundaydım. İyi bir gelecek ve hayalini kurduğum her şey için buna mecburdum. Yüzümün bembeyaz olduğunu hissedebiliyordum. Sanki kara deliğe doğru adım adım ilerliyordu gözlerim. Anında arkamı dönüp uzaklaşma isteğiyle dolsam da yapamıyordum. Yanımdan geçen onca insanın aksine buz gibi bir tavırla tepkisizdim. Ayaklarımın beni daha ne kadar ileriye götüreceğini bilmiyordum. Temennim bu günü bitirebilmekten yanaydı. Bitecek miydi gerçekten? Yitirmeden, taviz vermeden, kendim olarak bitirebilecek miydim bu günü? Ya kabullenecek ve bu bahçeden içeri girecektim yada ardıma bile bakmadan her şeye sırt çevirecektim. Sağ gözümden bir damla yaşın usulca yanaklarıma aktığını hissettim. İçim ağlama isteğiyle dolup taştığında her nedense yalnızca sağ gözümden yaş gelirdi. Bunun sebebini hep merak etsemde duygularımı tanımlarken bana ne kadar yardımcı olduğunu biliyordum. Yüreğimin en derininde hissettiğim bir acıda gözyaşlarım bana tercüman oluyordu. Aniden bir sesle irkildim.

Cesaret Nisa AKAY'dı. Kusursuzluk ise Atahan MİLHANLI.

"Kaybolmuş bir ruhtum sadece ve doğru yolu bulmak için çabalamıyordum. Ben akıntıya karşı çırpınmayı seçmemiştim. Çünkü ne kadar çırpınırsam hayat da beni o denli derin karanlık sulara çekiyordu." Derin Ertürk; lisenin popüler başarılı,sevecen,şımarık ve okulun en gözde erkeğine sahip kızıydı. Ta ki o geceye kadar... Annesinin son nefesi ile yaşamın anlamını yitirmiş Derin'in, dünyası cam kırıklarıyla dolmuştur. Yaşadığı travma yüzünden ördüğü duvarları kendisi dahi yıkamıyorken, vereceği hayat mücadelesi kaçınılmazdı. Artık üniversitelidir ve babasıyla yaptığı anlaşma yüzünden evden çok uzaktadır. Ruhunu kamçılayan cevapsız sorulara rağmen tek bildiği, sıradan bir genç kız olmak istediğiydir. Daha karşılaştıkları ilk andan itibaren "TEHLİKE" kelimesinin anlamıyla bütünleşen, gizemli yakışıklımız Uras Arslan, Derin'in dünyasına girmesiyle işler tamamen değişir. Birbirlerine karşı hissettikleri çekim, Uras'ın gizlediği sırlarla daha karmaşık bir hal alır. Sert mizacının altında aslında yatan yaralı bir yürektir ve bu yarayı saran tek şey alması gereken intikamdır. Her şeye rağmen, kader paramparça olmuş bu iki kalbi bir araya getirmekte ısrarcıdır. Hayata pamuk ipliğiyle tutunan kayıp iki ruhun aşkı umutları olmaya yetecek miydi, yoksa ızdırabın harlanan ateşiyle kül mü olacaklardı?

Çatık kaşlarının ona nasıl bir hava kattığından habersizdi. Sinirli? Korkunç? Belki de her ikisi fakat bu bile yüzünün güzelliğini gölgeleyemiyordu. Düşüncelerimi, dişlerini sıkarak söylediği kelimeler böldü, "Benden uzak dur." Sol omzumda topladığım saçlarımı serbest bırakırken, attığım şiddetli kahkahayı bastıramadım. Gururuma dokunmuş muydu? Biraz. Pes edecek miydim? Hayır. Ben bir kızdım, o ise erkek. Ve kesinlikle yanlış replikleri paylaşıyorduk. "Bunu, benim söylemem gerekmez miydi?"

Kendimi çözmek bir bilmece gibiydi ve bu bilmece ancak yazarak çözülebilirdi. Ben bir yandan kendimi ararken bir yandan da sıradan olmaktan uzak hayatımda koşuşturuyordum. Koşuştururkende hızla başörtümü tutuyordum. Bozulmasın diye... Ben kapalı bir genç kızdım. Günler hızla geçerken ben, bol tuniğimin cebindeki kalemimi çıkartıp tüm yaşadıklarımı gizli defterimle paylaşarak mutlu oluyordum. Ben bir bilmeceydim ve kendimi çözmeme az kalmıştı...

Üç kişi hayal edin. Üç birbirinden farklı karakter. O üçünün de kendine ait farklı fikirleri var ve sizin birinin yolundan gitmeniz gerekiyor. 1) "Bazı anlarda kalbinde olan kişinin, hayatında olamayacağını anlarsın." 2)"Gelmeyeceğini bile bile beklemek saflık değil, aşktır güzelim." 3)"Sevmediğim bir şeyi seviyor gibi yapabilirim. Zor olan; sevdiğim bir şeyi sevmiyormuş gibi yapmak." Sen o üç kişiden hangisi olursun? Yanıtını bulmak istiyorsan, İmkansız'a benimle ulaş... Bir çöldeyim ben. İhtiyacım olan sadece bir damla. Küçücük bir damla su... İçimdeki o sonsuz sussuzluğu gidermek için istediğim tek şey o damla. Hayatıma dönüş biletim belki de. Karanlığa mahkum olan ben yaşadığım o sonsuz çöl gecelerinden sonra hiç beklemediğim anda çölün ortasında bir kaktüs bulmuştum. Herkes bilir kaktüslerin dışı dikenler ile kaplıdır. Doğru yerden tutmazsanız elinizi parçalayabilecek niteliktedir ama ben o kaktüsü düzgün bir şekilde tutmuştum. İlk başta anlamak için küçük yaralar almıştım ama o yaralara değen bir sonuç ile karşılaşmıştım. İçini açtığım anda aylardır istediğim şeye kavuşmuştum. Ben hayata döndürecek o küçük damla suya. Kana kana içmek isteyeceğim o bir damlaya kavuşmuştum. O yıldızlı çöl gecesinde yolumu bulmamı sağlamıştı o damla. Hiç beklemediğim bir anda pusulam olmuştu. Mahkumiyetinin acılı olduğu o dipsiz yerden kurtarmıştı beni. Wattys 2015 kazananı Sevgili minnoş okuyucum, Bu benim ilk hikayem ve en başta hatalarım olabilir ama lütfen unutma ; her yeni bölümde kendime bir şeyler katıyorum ve limitlerimi zorluyorum :) İ