Ailesinden gizli saklı iş çeviren ve dövüşen bir kız... Umursamaz ve soğuk bakışlı bir erkek... Bakalım yolları nasıl kesişecek... Umarım okursunuz♥️

"hamilesiniz" Duyduğum o bir cümle beynimin içinde yankılanıp durdu. Hamilesiniz! Dehşetle yüzümü doktora çevirdim. "A-anlamadım?" "Hamilesiniz efendim. Hem de 4 haftalık" Kalbim yerinden çıkacakmış gibi hızlı atmaya başladı. Gözlerimi sımsıkı kapattım. O bir cümle hala beynimde içinde yankılanıyordu ve bu bana muhteşem bir acı çektiriyor du. Gözlerimi açtığımda doktor bana gülerek bakıyordu. Bunda gülünecek bir şey var mıydı ki? "Teşekkür ederim" dedim soğuk bir sesle. "Adınız neydi?" "Tutku. Tutku Bolu." "Tutku hanım 4 haftalık hamilesiniz. Bir ya da iki hafta içinde tekrar bir doktora görünmelisiniz. Şu an bir şey söylemek için çok erken. Ancak düşük söz konusu olabilir. Fazla stres yapmazsanız bir sorun çıkacağını sanmıyorum." Kafamı salladım. "Sağ olun" "Ne demek bizim görevimiz bu" oturduğum sandalyeden kalkıp kapıya doğru ilerledim. Dışarı çıktığımda kapının önündeki sandalyede oturan Giray, stresten elleri ile oynuyordu. Beni gördüğünde sandalyeden kalkıp yanıma geldi. "Tutku ne oldu yüzün kireç gibi olmuş. Bir sorun yok değil mi?" "Hamileymişim!" Ağzımdan kaçan O bir cümle Giray'ın ağzının açıkta kalmasına neden oldu. Yutkundu. Gözleri sıkıca kapattı. Ellerini ensesini atıp saçlarını çekti. Gözlerini açıp öylece bana baktı. "Hamileyim" diye tekrarladım inanamazcasına. Giray elini ensesinden çekip; "O gece beraber olduğun şerefsiz den mı?" diye sordu. oflayarak sandalyeye doğru yürüdüm. Ellerimle yüzümü kapatıp dirseklerimi dizlerimin üstüne koydum. Ağlıyordum. Omzumda hissettiğim el ile ıslak gözlerimi giraya çevirdim. "Çok utanıyorum" Gözlerimden dökülen tuzlu yaşlar görmemi engelliyor ağzımın içinde ekşimsi bir tat bırakıyordu... "Ne yapacağız?" Diye sordu. Kafamın bilmiyorum dercesine salladım. "O orospu çocuğu babalık yapmak zorunda" diye tısladı. "Sike sike yapacak babal

Sımsıkı sarılıyorum elime gelen ıslaklık. Kandı. Ve o kulağıma şunu fısıldadı "gidersem unutma". Elleri yavaş yavaş sırtımdan kaydı ve serbest kaldı. Kaybetmiştim ellerimin arasından kayıp gitmişti. Kollarımın arasında kalan bedenine baktım. Sanki tanrının gönderdiği bir melekti. Tanrı gerçekten var mıydı. Varsa neden bana bu kadar acı çektiriyordu. Elime aldığım toprağın kokusunu derince içine çektim ve yanımda duran bir buket papatyayı mezarına bıraktım. Evet aradan tam 10 yıl geçmişti ve kızımla ona gelmiştik.

"Bugün de çok güzelsin..." "Şuan da güzel miyim sahiden. Ağlamaktan akmış bir makyaj, az önce rezil olmuş bir kız..." "Bugün de çok güzelsin. Yarın da çok güzel olacaksın. Ondan sonraki gün de güzel olacaksın. Ve ondan sonraki gün de... Akan makyajın buna engel olamaz. Sen güzelsin. Sadece tipin değil. Kalbin güzel. Bakışın güzel. Duruşun güzel. Hareketlerin güzel... Her şeyin güzel. Benim için hem çok özel hem çok güzelsin. Bunu unutma olur mu?"

Yüzüne taktığı maske teninden bir parçaydı sanki. Kılı kırk yarsan da maskeyle teni arasındaki sınırı bulamayacakmışsın gibi. Maske çıksa hayatı dökülüverecekmiş gibi ortaya. Maskeli hali gizemli, şaşırtıcı, sürprizlerle dolu. Ne kadar alışabilirim bu haline? Soğukluğun işlediği sert yapılı kemikli yüzünün mimiklerini görmeden; hayattan nasibini almış tecrübelerle dolu yüz çizgilerine bakmadan ne kadar? Sadece gözleri ne kadar yetecek hayatıma? Asıl maske kalbinde olan. Kalbindekini çıkarsa ruhundan parçalarda gelirse yanında? O zaman ne yapacağım? Acı gerçekleri erteleyerek yaşamak ne kadar uzun ömürlü olur? Sonsuza kadar? "Keşke hiç çıkarmasaydın maskeni. İlk tanıştığımız gibi kalsaydın keşke. Ama sen onu bile beceremedin." Yanaklarımdan artık haddini aşan damlalar döküldüğünde bir daha nefes almamak istercesine sarf ediyordum cümleleri. O ise sadece bakıyordu. Bu sefer saftı, gözlerinde her zaman gördüğüm donuk,gizemli ifadeyle değil; acı dolu gözlerle bakıyordu. Acı dolu, ıslak, saf ve MASKESİZ gözlerle...

Her şey tanrının planıyla başladı. Melek tanrıya ihanet etti, tanrı onu cehenneme hapsederek cezalandırdı. Sonra insan tanrıya ihanet etti, tanrı onları cennetinden kovup, dünyaya gönderdi. Sonra insan oğlunun ilk çocuklarından biri, yer yüzündeki ilk katil oldu. Tanrı, onu dünyada cehennemini yaşamaya mahkum etti. *** Adam elindeki anahtarı usulca sapladı, kadının kalbinden akan kan yerleri kızıla boyadı. Adam gülümsedi. "Gitme vakti geldi." Ve kadının bedeni yere yığıldı. 'Herkes bir şekilde, kendi cehennemini tadacaktır. Kimi kendinden eksilenlerle, kimi gözünün önünde yitirdikleriyle.' ￠TÜM HAKLARI SAKLIDIR!

"Beni böyle istediğin gibi oradan oraya savuramazsın." Beni böyle istediğin gibi kıramazsın. "Kızım kısacık etek giymişsin. Oturdukça oran buran meydana çıkıyor. Hasta etme beni. Bugün buradan çıkmayacaksın." Ters bir bakış atıp arkama yaslandım. Kafamı eğip ellerimle oynarken Arda'nın gölgesi üzerime düşüyordu. "Seni ilgilendirmez ayrıca çıkacağım. Buna sen karışmazsın. Bana karışamazsın!" Son cümlemde kendimi biraz kaybedip sesimi yükseltmiştim. "Sana karışamam belki ama diğer insanlara karışırım. Mesela iki kişinin hayatına karışırım ve ah... Bak sen şu işe. Kapının önünde bekleyip seni çıkartmazlar. Ya da başka birinin hayatına karışırım ve yine tesadüfe bak ki seni takip eder. Mesela başka biri, ona karışırım. Yanına erkek sinek bile yaklaştırmaz, yaklaştıramaz korkusundan. O, bu, şu... Belki senin hayatına karışamam ama onların hayatına çok basit bir biçimde karışırım Berfin. Ne sen sinirlen ne de ben insanları tehdit etmek zorunda kalayım." 'Ya sen? Ya sen ne yapacaksın onlar beni korurken?' diye sormak istesemde sustum. "Yürüyen ego'sun." Gözlerime bir müddet baktı ve ardından gamzelerini çıkartacak şekilde gülümsedi. Bilerek yapıyordu işte! "Tam bir baş belası'sın." ***** ▶ Tüm hakları Berfin'in saçmalıklarında saklıdır ▶ Kitap kapağımı tasarlayan @GKBY_12 bebeğime teşekkür ederim. Not: Bu kitap eğlence amaçlı olup ilk kitabımdır. Kurguda hatalar olabilir ve hatta kelimelerin bazıları yanlış bile yazılmış olabilir. Lütfen bunu göz önünde bulundurun ve eğlencesine bakın. Ben olsam okumam arkadaşlar. Kurgu klişelerin kraliçesidir.

3 ay... Korumaya yeter mi sevdiğin insanı? Ya da gözyaşlarına engel olabilir misin kalbindeki acı dolu anılarla? İsteyebilir misin? Onun her anında yanında olmayı? Güldüğü, ağladığı, acı çektiği zamanlarda? Yetmez! Engel olamazsın! İsteyemezsin! Ama tam da her şeyin bittiğini sandığın an da belki de bir kurtarıcı çıkar karşına. Peki ya o kurtarıcı bir daha güvenmeyeceğine söz verdiğin biriyse? ... Zorluklarla mücadele etmeye çalışan bir annenin, umuda tutunma hikayesi...

güneş battı. ya da biz kaçırdık.

"Yağmur olanları öğrenirse ne yapacaksın Barış? 'Bu işte parmağım yok' da diyemezsin. Onu aylardır kandırıyorsun." "Öğrenirse benden nefret eder diye korkuyorum Hakan. Bu evde olmasına o kadar alıştım ki, çekip gider diye korkuyorum." ... Yayınlama tarihi: 1 Ocak 2021 ... Zaaf|401, üç kitaptan oluşan bir seridir. Hepsi bu kitap altında toplanacaktır.