Yılları aşmış dostlukları olan iki adamın ani ölümü aileler arası düşmanlığı getirir. Aradaki kinin artmasında ve suçlamalarda konuşulmayan yıllar öne konur. Bu ani ölüm beraberinde getirdiği intikam ile yeni bir yaşama adım attırır. Düşma sanılan iki adamın çocukları. Birbirini bulmak için neler yapacaktı? Aynı lise de okuyan ve birbirini tanımayan iki genç , iki düşman çocukları. Babalarını kaybetmelerinin üzerine değişen yaşamları. Her ikisi içinde geri de kalan yarım bir yaşam ve intikam hırsı. Kin... Ailenin çocuklarına verilen büyük görev birbirlerini bulmaları. Bunun sonucunda ortaya çıkacak sonuçlar neler olacaktı? Şura ve Asrın birbirini bulacak mıydı? Hangisi daha önce davranacaktı? Doğrular ortaya çıkabilecek miydi? Öfkeleri doğruyu bulmalarına izin verecek miydi? Asrın ve Şura'nın engellerle dolu yaşamlarındaki aşkı , dostları ; dostlukları.. 🍂🍂 "Sen" "Sen tuhafsın... bana böyle davranma hakkını kim veriyo sana?..." "Baban... Babam" "İki Düşman Çocukları" adı altında yazılan ilk kitaptır. Kitap kurgusu her şeyiyle bana aittir. İlk yazılış : Ekim 2018 FİNAL: Kasım 2021

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

O insanın tenini ürpertecek kadar güzel. Tenine işleyen karanlığa rağmen. O ölümcül derecede soğukkanlı. Çimen yeşili gözlerinin derinliklerinde, karanlık bir kuyuya attığı acı dolu bir geçmişi var. Onun bir kalbi yok. O bir kimsesiz. O bir yabancı. O bir katil. O... Ediz Çağıran. Ve pençesine aldığı kurbanına aşık olmak üzere.