Kurbanını gölgesindeki işarete göre seçen bir katil. Aksel şehrinde insanlar kaybolmaya ve cinayetler işlenmeye başlanmıştı. Bu olaylara dair yürütülen tek tahmin aynı kişi tarafından yapılıyor olmasıydı. Doğa bozulan düzeni eski haline getirebilmek için ruhlarındaki izlere göre beş kişiye özel güçler verdi. Şimdi bu beş çocuk Aksel Lisesine gelecekler, aynı anda hem kendi kimliklerini gizleyip normal insanlar gibi davranacaklar hem de suçluyu bulmaya çalışacaklardı. Ancak güçler beş çocukla sınırlı kalmadı... Aksel şehrine hoş geldin. Unutma ki güvenebileceğin tek şey gölgen, ona da çok güvenme.

Hikaye de yetişkin içerik bulunmaktadır! Bunu bilerek okumanızı tavsiye ederim. "Seni meşgul ediyorum bu saatte ama dün telefonum sende kalmış onu alabilir miyim?" dedim. Elini sağ ön cebine sokup çıkarttı ve bana uzattı. Telefonumu almak için elimi uzatınca geriye çekti. Kaşlarımı çatarak ona baktım. "Bugün o puşt aradı, açtım." dedi. "Neden?" dedim. "Canım istedi." dedi. "Canın istedi diye benim telefonumu açamazsın." dedim. Kaşlarını çattı ve bir adım yaklaştı. "Ama açmak istiyorum." dedi. Anlamazca yüzüne baktım. "Ne demek istiyorsun Arslan Abi?" dedim. Gözlerini kapatıp soluğunu bıraktı. Gözlerini açıp dişlerini sıkarak konuştu. "Bak işte bunu istemiyorum. Bana abi demeni istemiyorum. Senin için abi olmak istemiyorum." dedi. Benim için abi olmak istemiyor muydu? Şaşkınlıkla gözlerimi açıp kalbimin hızlanmasıyla ona baktım.

" Dokun bana, " dedi Sumru bunu yapmamak için kendini zor tuttuğunda. " Sumru.." " Sen sus, elin konuşsun Kutay. Dudakların, ellerin...sadece onları istiyorum. " Kutay bu emri bekliyormuş gibi ellerini kızın beline koyarak onu kendine çekti. Artık istese de duramazdı, bunun farkındaydı. Yetişkin içerik içerir, rahatsız olacaklar okumasın.

Soğuk ellerini cayır cayır yanan tenime değdirdi. Dudaklarımdan çıkan kısık sesli bir küfür ise ahenkle süzülerek havaya karıştı. "Siktir!" dedim ve karnımı içe doğru büktüm. Hayır, hayır! Tenimin verdiği tepkileri kontrol etmeliydim. Ben kontrolü sağlayabilen bir kızdım. Kaybettiğim kontrolü tekrar elime almalı, bir daha kaçırmamak üzere sımsıkı avuçlarımda tutmalıydım. "Çek ellerini oradan!" deyip elimle iteklemeye çalıştım ellerini. Fiziksel olarak benden daha güçlüydü. Bunu es geçemezdim. Sağ eliyle iki elimin bileğinden tutup başımın üstünden yatağa bastırdı. Sol eliyle ise karnımdan yukarıya doğru çıkmaya başladı. Bu işin sonu çok kötü yerlere gidiyordu. En kötüsü ise içimde bir yerlerde ileriye gitmesini isteyen bir şeytan vardı. Korktuğum şey de buydu. Kendimi savunmasız hissedebilecek ve her an onun ellerine bırakabilecek teslimiyette olmamdı. "Elini sakın daha yukarı çıkarma Ayberk, sakın!" dememle dudaklarına şeytani bir gülüş yerleştirdi ve elini daha yukarı çıkardı. Başparmağının sütyenimin üzerinden göğsüme değmesiyle dudağımı kanatırcasına dişledim. Çok fena bir çocuktu. Beni parçalamak, mahvetmek, en önemlisi arzudan delirtmek istiyordu. Ve sanırım bunu başarıyordu... ~ |Not: 6. Bölümden kısaltılmış bir kesittir! | °°° Kartları kader karıştırdı. Biz sadece oynadık... ~ | Akşın Günay & Ayberk Soykar | ~ ❤️#AkAy#🖤

• Ellerimle masadan destek alıp öğretmen masasına oturdum.Bacaklarımı hafif açtığımda pileli eteğim yukarı sıyrıldı.Buna aldırış etmeyip gözlerimi onun yüzüne çevirdim.Sinirliydi bunu çok net bir şekilde hissedebiliyordum. Sınıfta volta atıyordu.En sonunda durdu ve ela gözlerini bana çevirdi. Bir kaç büyük adımda yanıma geldi.Hemen önümde aralanan bacaklarımın arasında durdu.Gözlerini bana dikip tehditkâr bir şekilde "Bu yaptığında neydi?" keyifle dudağımın kenarı kıvrıldı.Bu halleri hoşuma gitmiyor değildi. Oturduğum masadan kalkıp tam önünde durdum.Kafamı hafif kaldırıp "Ne o kocacım?" Elimle yakasını düzelttim.O sırada sıcak boynuna değen elimi sanki ateşe değmiş gibi çekmek istesemde çekmedim.Yakalarındaki ellerimle onu yavaşça kendime çektim "Yakalanırız diye korktun mu?" Kısık sesle söylediğim cümleye gözlerini kıstı.Dişlerinide sıktığının farkındaydım.Onu kendime çektiğim için görüş açım daha genişlemişti.Gözlerinde şimşek çakmıştı.Bunu gördüğüme yemin edebilirdim.İfademi bozmadan sırıtmaya devam ettim.Dudakları düz bi çizgi halini alınca kollarımı boynuna dolayıp ona biraz daha yaklaştım.Kalbim deli gibi atsa da bunu belli etmedim.O ise tepkisiz bir şekilde beni izledi. Daha çok ne kadar ileri gideceğimi merak ediyor gibiydi. Dudaklarımızın arasında santimler kala konuştum "Unutma Ediz Kandemir," nefesini içime çektim ve dudaklarına bakan gözlerimi gözlerine çıkardım.Aynı şekilde o da gözlerime bakınca devam ettim.Dudaklarımız birleşmeden önce söylediğim tek şey şu oldu ; "Ben yapamayacağım hiç bir şeyi dile getirmem." • (+18 sahneler olacaktır.) (Profilime gidip diğer kitaplarıma göz atabilirsiniz.)

İntikam için bir odaya kapatılan hiç bir şeyden haberi olmayan bir kız..

O onun küçük kızıydı, oda onun korkusuz sert adamıydı. "Ben senin kalbini kelepçelemişim benden gitsen ne olur" **** Dudaklarımdan çıkan derin bir nefes ardından "Neden burdasın" Gecenin karanlığında ay ışığının vurduğu yüzü son derece sert ve kaskatıydı "Neden burada olduğumu biliyorsun küçük" Doğrulduğum yataktan kalkarak içeri girdiği balkon kapısına doğru doğru ilerledim, perdenin arkasından dışarıya bakıp "Kimse görmeden gitmen gerekiyor anlaşmamız bitti daha ne istiyorsun" Açık kapının önünde ona geçmesi için yer verirken sert bakışlarını bana ardından önünde dikildiğimiz kapıya baktı, ben daha ne olduğunu anlamadan sırtım soğuk duvar buluşurken kollarımı mengene gibi sarıp kafamın üstüne bastırarak bedenini bana yasladı "Bitmedi küçük anlaşma iptal ben bir tek seni istiyorum" Ben daha dudaklarından çıkan kelimelerin bıraktığı şaşkınlıktayken dudaklarımın üzerine kapanan soğuk dudaklarla gözlerim kocaman açıldı. Tek eli bileklerimi birleştirip duvara bastırırken diğer eli boğazımı sardı gözleri kocaman olmuş gözlerimi adeta delip geçen bakışlar atarken dudakları durmadan dudaklarımı sert darbeler atmaya devam ediyordu. Alt dudağımı dişlerinin arasına kıstırıp çekiştirerek bıraktı "Beni kendine alıştırdıktan sonra öylece çekip gidemezsin izin vermem!" ***** Devamı kitapta +18 yetişkin içerik sahneler vardır

UYARI: Hikayeyi okurken sakın henüz okumadığınız bölümlere bakmayın. Gizem/Gerilim olduğu için spoiler yiyebilirsiniz! Yetenekli olmak. Her defasında imrenilen bir olgu. Başınıza bela açacağını asla düşünmezsiniz; Öyledir ki yetenekli insan belaya rastlamaz. Aksine bunun bir deli saçması olduğunu düşünürsünüz. Ama bir kez daha düşünün. Zira genç bir kız olan Maya'ya göre hiç de öyle değil. Hele ki kızımız doğuştan telekinezi yapabiliyorsa, kendisini belanın, bildiğimiz belanın içinde bulması kaçınılmaz olacaktır. Düşmanı yakaladığını zannettiğin anda çember daha da genişler. *Her bölümde gizemin dozu artarken, entrikalar doruklara ulaşacak.*

+18 içerir Mezuniyetten sonra herşey değişti O çıktı karşıma hiç olmayacak yerde ve ben onda çok fazla şeyler hissediyordum Tam bu şeyden kurtuldum sanarken hayatımın merkezinde buldum onu o ateş gürsoy hayatıma tutku ve aşkı tatıran adam Devam ediyor...

Tamamlandı. "Hepinize iyi akşamlar. Abla ve Batu abi öncelikle mutluluklar. Buraya çıkma sebebim, öncesinde güzeller güzelli birisine söz vermemden kaynaklanıyor." Sahneye çıkmış konuşan Efehan ile gözlerim anında onu bulmuştu. Gözlerimin içine bakarak konuşmaya devam etti. "O hatırlamıyordur ama benim aklımdan hiç çıkmadı." Kaşlarım çatılırken Efehan mikrofonu eline alarak daha önce orada olup olmadığını bilmediğim sandalyeye oturup mikrofonu sabitledi ve yerde duran gitarını aldı. "Küçükken bir sokakta ağlıyordu ve neden ağladığını sorduğumda bana abilerinin basketbol oynarken onu aralarına almadığından bahsetti. Bende ona ileride basketbolu öğrenip, beraber oynama sözü verdim. O ise buna sevinip, ona şarkı yazıp söylememi istedi." Gözlerimden mutluluktan yaşlar akarken konuşmaya devam etti. "Ben o gün eve gidince şarkıyı yazmaya başladım ama bir daha o kızı görme fırsatım olmadı. Onu bulmak için aradım ama o beni buldu. Tanıyamadım başta, o küçük kız gitmişti ve yerini çok güzel birisi almıştı sanki. Şimdi ise huzurunuzda ona verdiğim sözü tutmak istiyorum." Söyledikleriyle aklıma gelen anı ile gülümsedim. Efehan'ın o çocuk olduğunu bile hatırlamıyordum ama o hatırlamıştı. ~ *Wattpad'de yayımlanan Asist isimli ilk hikayedir.*