bu bir kayboluş hikayesidir

Bir akıl hastanesi düşünün...Çalışanları tuhaf, yemekleri tuhaf, hastaları tuhaf...Ortada bir şeyler dönüyor, herkes farkında ama kimse ne olduğunu sorgulamıyor...Neden susuyorlar? Kimden korkuyorlar? Belli değil. Şimdi ise geleceği parlak, zeki bir üniversite öğrencisi düşünün.... Yaptığı bir hata yüzünden kendini bu sözde 'terapi merkezi' olan tımarhanede buluyor. Bir şeylerin ters olduğunu daha ilk günden farkedecek kadar zekiydi Can. Ama olayları çözmesine engel olan bir şey vardı. Aklını sürekli meşgul eden, kafasını karıştırıp duran, fazla uzun boylu birisi.

"Bir hikaye neden sonsuzluğa erişir?" Adam bu derin sorunun karşısında tereddüt etti, böyle bir şey beklemediği belliydi. Sonra toparlandı. "Bilmem, hikayenin baş karakterine sormak gerek" dedi ve gülümsedi. Sonra devam etti. "Tek bildiğim, herkesin kendi hikayesini kendi yazdığı" Murat başını sağa sola salladı. "Herkesin kendine has bir hikayesi var ama o hikayeleri birbirine bağlayan şey daha ilahi bir güç." "Hayatımız tamamıyla bize ait değil" Adam ve Murat sesin geldiği yere baktılar. Can, koltuğunun altına birkaç plak almış, plakçının kapısında ayakta duruyordu. Devam etti. "Verdiğimiz her karar sadece bizim hayatımızı değil bize bağlı olan tüm hayatları etkiler." Can bir yandan yavaşça Murat'a yaklaşıyordu. "Doğudan batıya, geçmişten günümüze; tüm hikayeleri aslında birlikte yazarız"