Bir şeyler

"Sanat eserinin de bir araç olduğunu mu söylüyorsunuz?" "Bir kimse, 'İnsan nedir?' diye sorduğunda, kendisiyle muhatap olur. İnsanın mâcerası cennette başladı. Sonra cennetten dünyâya geldik. Şimdi cennete gitmeye çalışıyoruz. Doğrusu, cennetten hiç çıkmamayı isterdim. Eserlerimiz, bu yolda bir taşıt ya da azık gibidir." |٢٨.٤.١٦|

[Bazen doğru insanı yanlış seversin.] Hüzünlü bir güzellikti adam. Acıyla karılmış; azapla yoğrulmuştu... Ama öyle güzeldi ki, genç kadın biraz daha yaklaştı yatağa. Gözleri kapalı olduğundan göremediği şiir işli bakışlarının bergüzarına sarılıp kahverengi saçlarının alnına dokunuşunu, kaşlarının gözlerini saran kavsini seyretmeye durdu. Rüyası olmak istedi adamın, onu böyle huzura erdiren olmak istedi. Sonra dokunmak istedi yüzünün latif çizgilerine, hayal olmadığını bilmek istedi. Lakin ona avuçlarını süt bardağına bastırmaktan ötesi düşmezdi. Öylece adamı içine yazana kadar seyretti, sonra da yüreği yaralı arkasını dönüp gitti.

"Ey Kur'ân'ı taşıyan! Seni özel kılmıştır Rahmân. Lütuf ve cennet taçlarıyla, Tarifsiz bir huzur ve güzel rızıklarla. Ey durmaksızın bu yüce zikri ve vahyi tertil eden! Ne mutlu sana, bu dünyaya veda edeceğin gün, Büyük bir mağfirete nâil olacaksın. Ey Kur'ân ayetlerini okuyan! Kalabalıkta ve bir başınayken, Gökler seninle sevinç içinde övünüp durur Ve kâinat (tilavetinle) mest olur. Ey Kur'ân'ı taşıyan!" |٢٨.٤.١٧|

Aslında ismimi seviyorum. Asr-ı Saadet'te yaşamış her biri çok değerli iki hanım sahabenin ismi. Ama gel gelelim çevremdeki kimse olaya bu açıdan bakmıyor. Artık ben onları ne kadar bezdirmişsem bana sürekli "La havle..." ile başlayan, benden kaçıp Allah'a sığındıklarını ayan beyan ortaya serdikleri bir zikirle sesleniyorlar. Çaktırmamaya çalışıyorum ama biraz üzülüyorum sanırım. İsmim ne mi? Havle ben, Havle Duman...