Küçük yaşta, annesini babasını yangında kaybeden ve dayısının yanına getirilen küçük bir kız. Liseye geçince Dayısından her türlü şiddete mâruz kalan genç bir kız. Sevdiklerini bir kez daha kaybetmeye göz alamayan bir kız. Hergün aynı çukurun içinde boğulan ve kurtulmak için can atan bir kız... O kız Züleyha , dayısından kurtulmayı başarabilecek miydi? O gece... Kaçtı. Başarmıştı. Yağmurlu bir gecede. Ama nedense özgür olmadığını hissediyordu hâlâ. Dayısı'nın adamını atlatmıştı çünkü. Ama hiç hesaba katmadığı bir şey olmuştu. Her yer karanlıktı. Ve bir araba ona doğru geliyordu . Nereden bilebilirdi ki, arabanın içindeki o adam birden hayatına ansızın girip hiçbir zaman çıkmayacağını... Nereden bilebilirdi ki, kalbini kaptıracağını...

-Gerçekte yaşanmış bir aşktan esinlenmiştir.- "Şu çiçekleri biliyor musun?" dediğinde gözüm karşımdaki çiçeklere kaydı. Harika görünüyorlardı. Doğayı süslüyorlardı resmen. "Hayır, ilk kez görüyorum. Sanırım sen biliyorsun." dediğimde ayağa kalktı ve bir tane çiçek kopartıp geldi. "Acem borusu" dedi. "Bu çiçeğin adı." "İşte o gün bugündür bu çiçek sonsuz aşkın ve beklemenin simgesidir. Hayatta ne olursa olsun, başıma ne gelirse gelsin seni sonsuza dek bekleyeceğim demektir. Eğer birine bu çiçeği verirsen bunun geri dönüşü yoktur. Verdiğin kişiyi sonsuza dek beklemek düşer sadece veren kişiye." Kapak Tasarımı: @visnelipandaa