Geçen hafta, geçen ay ve geçen yıl yaşadıklarım... Hepsinin dünden,bugünden ve yarından hiçbir farkı yoktu ve olmayacaktı da.Her gün bir önce ki gün gibiydi ve bu durum artık bir döngüyü de beraberinde getirmişti. Hayatın bana çizmiş olduğu bir sınır vardı ve ben o sınırı aşamazdım, aşmamalıydım. Sınırın ötesinde beni bekleyen hayallerim vardı ama onlara ulaşmamı engelleyen felâketlerim de hemen o sınırın ardındaydı. Böyle bir durumda o sınırı aşmama ne gerek vardı ki? Yıllardır hep böyle düşünmüştüm 'ne gerek vardı ki?' ta ki o güne, ona kadar... Hayat bir anda benim için bir kâbusa, bir felâkete dönüşürken bana düşen ise sadece felâketler zincirini izlemekti.İzlemek ve hayatın kahkahalarını dinlemekti.

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."