Etrafımda kimse var mı diye kontrol etmek için kafamı kaldırdım. Ve gördüğüm şeyle avazımın çıktığı kadar bağırmaya başladım. ''Lütfen yardım edin'' diye haykırıyordum. Boş sokakta sesim yankılanıyor sabahın erken saatlerinde ''Kimse yok mu?'' diye bağırıyordum. Etrafıma bakıyor kaçabileceğim bir yer arıyordum. Ama kimse yoktu. Kocaman sokakta tek bir kişi bile yoktu... Karşımdaki bahçe kapısı açık eve doğru koştuğum sırada ne sesim çıkıyordu ne de bacaklarım tutuyordu, öylece yere yığıldım. Bana doğru gelen sesler, üzerime çöken karanlık ve sanki göğsümden dışarı çıkacakmış gibi atan kalp atışlarım ise hatırladığım son şeydi. ------- Acıyı acıyla bastırmak nedir bilir misin? Sende yaşadın mı bunu daha önce. Ben hergün yaşıyorum. Gittikçe çoğalıyor acılarım ama mücadelem bitmiyor. Her acıyı başka bir acıyla unutturuyorum kendime... Sen de yalnızsın değil mi? Etrafında bir sürü insan var ama hiçbiri gerçek değil gibi... Hayattan bıktın, insanlardan soğudun, sahte yüzleri yordu seni... Bir şey daha var "kafanın içindekiler" seni en çok yıpratan da bu zaten. Kafanın içinde dönen düşünceler...

En önde oturan okyanus gözlü adama baktım. O da inatla bana bakıyor, gözlerini üzerimden çekmiyordu. Daha fazla gözlerine bakmaya cesaret edemediğim için gözlerini ilk kaçıran ben olmuştum. Arkadan müzik sesi gelmeye başlayınca mikrofona biraz daha yaklaştım ve gözlerimi kapatıp benim için çok şey ifade eden şarkıyı söylemeye başladım. "Boğazında düğümlenen hıçkırık olayım..." "Unutma beni, unutama beni..." "Gözünden damlayamayan göz yaşın olayım..." "Gölgen gibi adım adım, her solukta benim adım..." "Ben nasıl ki unutmadım sen de unutma beni, unutama beni..." "Bitmek bilmez kapkaranlık geceler boyunca unutma beni, unutama beni..." "Ayrılığın acısını kalbinde duyunca unutma beni, unutama beni..." "Sevişirken, öpüşürken, yapayalnız dolaşırken, unutmaya çalışırken unutama beni, unutama beni..."

Kurtlar sofrasına oturan bir kuzunun kurda dönüşme hikayesi...

Rüzgar adında bir çocuk hastanede çoğu şeyi hatırlamıyor olarak uyanır. Bildiği pek az şeyden biri okulunda bir soruna karıştığı için Yedisu adında bir köy okuluna yollandığıdır. Yedisu köyünde lanetli bir orman vardır, köy halkı buraya gömülen ölülerin dirildiğine inanır. Fakat ne zaman bir ölü bu orman yüzünden diriltilse tabiat, düzeni sağlamak için köyde her hafta bir insanın yaşamını elinden alır.

Hüzün de birgün büyük bir mutluluk içinde yaşar.

şu kolejinde geçen bir aşk hikayesi