"İşte sırrım, çok basit: En iyi, yüreğiyle görebilir insan. Gözler asıl görülmesi gerekeni göremez." #Küçük Prens

11 Yaşındaki Melody doğuştan bedensel engelleri olan, konuşamayan ama içinde kocaman bambaşka dünya barındıran bir kız çocuğudur. Bebekliğinden itibaren ailesinin üzerine titremesi, onunla ilgilenmesi ve ona şefkat göstermesi sayesinde yaşadığı hayatın zorluklarını göz ardı edebilmeyi başarmıştır. Melody 'nin bebekliğini babası devamlı video kaydına almıştır ve Melody bu videoları izlerken devamlı kendini irdeler. Bu videolarda Melody'nin kolları ve bacakları hiç hareket etmiyor, hiç ağlamıyor ve yastık desteksiz oturamıyordur. Bütün bunlar şu an için de onun açısından devam eden sıkıntılardır. Melody konuşamadığı için birçok insan tarafından aynı zamanda zihinsel engelli sanılmaktadır. Hatta doktoru bile annesine Melody'nin zihinsel açıdan da engeller yaşadığını belirtir. Fakat annesi bunu şiddetle reddeder. O, kızının çevresindeki her şeyi tepki veremese de anladığını bilmektedir. Nitekim öyledir de. Melody olup biten her şeyi anlayabiliyor, analiz edebiliyor ve kendi iç dünyasında bunlara karşılık bile verebiliyordur. Çok kuvvetli bir fotografik hafızaya sahip olan kahramanımız gördüğü her şeyi adeta kafasına kaydeder. Şimdiye kadar tek kelime konuşmadım nerdeyse 11 yaşındayım.

"Kalk, iki gözüm, iskeleye geldik. Günün birinde ya çıldıracağız, ya dünyaya hâkim olacağız. Şimdilik bir rakı parası bulmaya çalışalım ve parlak istikbalimizin şerefine birkaç kadeh içelim." * Po anısına.

Jose Maruo De Vasconcelos

Hani bir kitap okursunuz ve herşey değişir ya işte benim kitabım 1984. Zamansız bir kitap. Bir distopya. Savaş sanayisi üzerine yazılanlar, baskıcı her yönetimde var olan büyük birader ve halkının günlük yaşamına sirayet edişi, tek tip insan modeli üretme sistemi, var olanları yokmuş gibi yazan ve yok olanı varmış gibi yazan gazeteler, hafızaların sınırlarını zorlayan uygulamalar. Tek kelimeyle muhteşem. Aslında her yılımız 1984 !!!