Adaletin soğuk duvarları arasında saklanan bir sır... Bir savcı, kaybolmuş bir geçmiş ve silinmiş izler... Mehri için her dosya bir gerçeğe açılan kapıydı. Düzen, kurallar ve adalet onun tek sığınağıydı. Ama bu kez açılan kapı, sadece bir suçu değil... kendi yarım kalmış geçmişini de ortaya çıkardı. Şimal için ise gerçek, sadece olay dosyalarında değil... kalpte de saklıydı. Kaybolmuş bir sevgi, yarım kalmış bir hikâye ve cevapsız kalan bir geçmiş... Onu hayatta tutan tek şey, gerçeği bulma umuduydu. Bir ihbarla başlayan bu hikâye, iki farklı hayatı aynı noktada buluşturdu. Biri adaleti çözmeye çalışıyordu... diğeri kaybolan duyguların izini sürüyordu. Ama ikisi de fark etmeden aynı sorunun peşindeydi: Gerçek. Ve bazı gerçekler... sadece ortaya çıkmaz, insanı da değiştirir.

Hayatımızda bazen yalan söylemek zorunda kaldığımız anlar olur. Söylediğimiz bazı yalanlar ise hayatımızı hiç beklemediğimiz bir şekilde değiştirir. Kimi zaman bir yalan, hayatımızdaki en büyük yıkım olurken kimi zaman da en güzel mucizemize dönüşür. Ben öyle bir yalan söyledim ki, acıyla dolup taşan hayatımın içine bir anda güzel günler, mutluluk ve umut doldu. Bir yalan... Bir insanın hayatını değiştirmeye yeter mi? Benim hikâyemde yetti. Belki de bazı yalanlar, gerçeğinden daha güzel bir hayata açılan kapıdır. Size verebileceğim tek bir tavsiye var: Ne yaşarsanız yaşayın, gülümsemeyi asla unutmayın. Çünkü sizin de güzel günleriniz bir gün mutlaka gelecek. Çünkü umut varsa, her zaman yeni bir başlangıç vardır.