Kalbin umudunu sergilemek insanın hayattaki tek görevi gibidir. Ama kalp de yanılabilir, çoğu zaman da yanılır.

Mehmet ali kılınç kitabindan iyi okumalar

Kadere inanır mısınız? Ya hayatımızı hiç beklemediğimiz bir anda değiştiren küçük tesadüflere ve mucizelere? Durun durun sakın sesli bir şekilde söylemeyin cevabınızı. Sadece içinizde tutun ve sakın unutmayın. Çünkü bu konudaki tüm görüşlerinizi değiştirecek bir hikâyem var. Benim hikâyem: Nefes Çelik’in hikâyesi. Hayatı boyunca sürekli çalışmış ve sonunda emeklerinin karşılığını almış genç bir kadının hikâyesi. Ama size anlatacaklarım tüm bu başarının gerçekleşme hikâyesi değil, çok daha farklı bir şey. Çoğu masal her şeyin kusursuz olduğu bir noktada son bulur. Bu hikâyede ise tam her şey harikayken birden bire gerçekleşen dibe vuruştan başlayacağız. Tam ben kendimi her şeyin kusursuz olduğuna, masalımın sonlandığına inandırmışken; tam da artık hiçbir şey kötü gidemez derken, nişanlımın beni aldattığını öğrenmemle düşüşümü ve aynı hızda ayaklanma çabamı anlatacağım sizlere. Kader tam da burada devreye giriyor işte. Bu ayağa kalkma çabamda yalnız olmayacağım. Kendi zevklerini çoktan geride bırakmış bu işkolik kadının yanında işe yeni başlayan asistanı olacak. Sinir bozucu derecede yakışıklı, vurdumduymaz ve bir o kadar da zeki asistanım, Kuzey’den bahsediyorum. Bu bir başarı değil, yeniden ayaklanma ve hayata bambaşka bir pencereden bakmayı öğrenme hikâyesi. Nefesinizi tutun ve arkanıza yaslanın, çünkü size anlatacağım çok şey var...

Bu hikâye hayatındaki engellere ve acılara rağmen hayallerinden ve umutlarından vazgeçmeyen bir kızın öyküsüdür. O durum ne kadar kötü olsa da sevdikleri sayesinde hayata tutundu...

Ay ışığı özeldi onun gözünde . Geceyi çok severdi ayı ona getirdiği için. Ayın kızıyım derdi kendine. Ağladı, ay ışığında düştü gözyaşları yere. Güldü, gökyüzün de ki aya kadar ulaştı kahkahası. Bu bir Peri masalı. Şşşş. Sessiz olun. Daha ayın kızı da bilmiyor olacakları. Fırtınalı bir günde denize düşüp kaybolan yağmur taneleriydi onlar. İkisi de bilmiyordu ama kaçışları yoktu. Birbirine yabancı bu iki ten ay ışığında kavrulacaktı...

11.Sınıfa başladığım gün hayatımın değişeceği aklıma gelmezdi. Küçük bir çarpışma kalbimi delip geçerken, yanımda olan dört kişinin mutluluğu benide mutlu ediyordu. Birden baktım ki altı kişi olmuşuz ve ordan oraya beraber savruluyoruz. Derken küçük bir kutunun tekrardan hayatımızı değiştirebileceğini öğrendik hep beraber yaşadık gördük. En sevdiğim adamı bir süreliğine bile olsa kaybetmenin bana verdiği acı canımı acıtırken beş kişiye düşmemizle yanıp kavruluyordum. "AŞKIN MAVİ TONU"

Bu hikaye filminden yararlaanarak yazılmıştır.

3 KİTAPLIK SERİ EPSİLON YAYINLARI ARACILIĞIYLA SATIŞTA! İLK KİTABINI WWW.BEYZAOZAYDİN.COM 'DAN ÜCRETSİZ BİR ŞEKİLDE OKUYABİLİRSİNİZ. KİTAPLIĞINIZDA BULUNMASI DİLEĞİYLE ^^ "Bizim bir hikayemiz yok" diye geçistirdim. "Sen, seni yakıp kül edecek bir aşk istiyorsun Masal. Normal tanışmalarda gözün yok. 'Seni seviyorum'ları önemsemiyorsun aslında. Herkesin bildiği sevgi sözcüklerini istemiyorsun. Sen herkesin olduğu bir salonda sahnede oyun sergilemek istemiyorsun. Herkes karanlık salonda oyunu izlerken sen arkada ışıklar saçarak kendi oyununu yasamak istiyorsun. Sen ne Mert'i ne de Atalay'ı istiyorsun. Sen bu oyunda kendin gibi normalle yetinmeyen birini istiyorsun. Cesaretinizle ateşte yürümeyi göze aldığınız bir aşk istiyorsun." Bu sensin, diye düşünsem de "Bunları neden anlatıyorsun?" dedim kaşlarımı çatarak. Başını bana çevirip omuz silkti ve sırıttı. "ÇÜNKÜ BU BİZİM HİKAYEMİZ."

"Aşkın içinden mi cinayet doğar? Cinayetin içinden mi aşk?" • • • İsteksiz bir şekilde hızlıca yemeğimi yedikten sonra, "İyi geceler baba, ben odamdayım." dedim ve merdivenlere yöneldim. "İyi geceler oğlum, sabah okula geç kalma." Ses çıkarmardan odama çıktım. Annemin fotoğrafını elime alıp, kulaklıklarımı taktım ve kendimi şarkının huzurlu ritimine bıraktım. Gözlerim perdemin aralığından dolunaya takıldı. Yarın okulda ilk günümdü. Evet, hem tatilden sonraki ilk günüm hemde bu okuldaki ilk günüm olacaktı. Pek de heyecanlı sayılmazdım, zaten insanlarla muhabbete girip konuşan. Şen, şakrak birisi değildim. Eski okulumda da pek fark edilen biri değildim. Arka sırada tek başına oturan, belki sınıfın, bir çoğunun varlığımdan habersiz olduğu bir çocuktum. - Can her şeyden habersiz, hayata sil baştan başladığını sanarken kötü şans peşini asla bırakmayacak... Her şeyin kanla mahvolacağından habersiz! • • • HADİ BİR AN ÖNCE İLK BÖLÜME BAŞLAYIN BAĞIMLISI OLACAKSINIZ! İyi okumalar güzel yıldızlarım. 💫

Burası bir kar küresiydi, biz de içindeki figürler. Bizi tutup salladılar, ne olduğunu anlamadık, alt üst olduk...