Önceden babasıyla mutlu mesut yaşayan Alice nin babası iş kazası sonucu hayatını kaybeder hiç akrabası olmayan Alice ise yetimhaneye verilir ancak oradaki zulüme katlanamaz ve kaçmaya karar verir onunla beraber başka yetimhane çocuklarıda gelir yanına yetimhaneden önceki arkadaşları da gelince bir umutla yola çıkarlar

yetimhaneye Bebekken bırakılan 3 çocuk birbirleriyle çok iyi arkadaş olur bu yetimhanenin çok disiplinli kuralları vardır kurallara uymayan çocuklar sopalarla dövülür ve daha neler bir gün 3'ü yetimhaneden kaçar sokakta yaşamaya başlar ama Paris'e giden bir vapur onların hayatını değiştirir aslında sadece bir kişinin hayatını değiştirir

Birer birer silindi hafızaları ve karaltılar görmeye başladılar. Gündüzleri ayak uçlarının dibinde bitiyor, düşüncelerinde kol geziyorlardı. Gölge dediler o karaltılara. Oysa pek çok şey denebilirdi. Toz bulutu, karanlık, silüet yahut cisimcik... Kimliklerini unuttukları gölgelerin esiri oldular. Tek tek anılarında kaybolan karartıları sevmeye kalkıştılar. Yoksa unuttuklarını, kendi gölgeleri mi sandılar? Bu, mutsuzluğun varoluş ve kayboluş hikayesi. Ölümün kapılarını aralayıp, unuttuğunu sandıklarına esir olmanın resmi. Bu Alphard ve Alnilam'ın hikayesi. Capella ve Polaris'in... Bir yerlerde unutulan herkesin hikayesi.