MUM OLMAK KOLAY DEĞİL KİTABININ DEVAMIDIR.

" Mum olmak kolay değil, ışık saçmak için önce yanmak gerek."

İşte oradaydı... Muhtaç olduğum kadın korkuyla bana bakıyordu. Ona biraz daha dokunmazsam sanki ölecektim. Bu hastalıklı duygular beni resmen ele geçirmişti. Yavaş yavaş yanına yaklaştım ve tam önünde durup ona baktım. O kadar güzeldi ki... Bir papatya gibi kırılgan ve narindi. Bu eski evde bile ışıl ışıl parlıyordu. Şaşkın bir şekilde bana bakıyordu. O dolgun dudakları loş ışıkta bile âdeta bir güneş gibi parlıyordu. Ona baktıkça bedenimdeki yangın beni iyice sardı ve içimden geçenleri yakarırcasına söyledim: "Yakıyorsun, Zeynep! Alev alev, cayır cayır yakıyorsun!" & Kokusunda can bulduğum, sen benim uçurumum olacaksın... Yayınlanma tarihi: 17 Aralık 2017

GÜNAH KÜLLERİ. Genç adam, kendisini henüz fark etmemiş olan kızı izlerken kendisi de başka birileri tarafından izleniyordu ve bundan haberi yoktu. Hatta dört farklı evin kiremitle döşeli çatısından, her bir nişancının farklı bir organını nişan aldığı uzun namluların arasında hedef olarak durduğundan da... Geniş ve kaslı sırtına hedeflenen bir çift göz, menzilinde kıstırdığı avının dişlerinde hissetmek istediği nabzı kesmek için alestada bekliyordu. Tek bir işaret... Tek bir işaret gerekti, ahker yeşili gözlere sahip adamın ölmesini gerçekleştirmek için. Dört bir yandan silahlar patlayacak ve adamın delik deşik olmuş bedeni yere yığılacaktı. Fakat o işaret hiç gelmedi. K. ZİFİR ASBERAZ & VİZRAN YAKNEZİR ** Wattpad'de kullanılan ilk kitap adıdır. Çalındığı takdir de yasal yollara başvuracağım. Argo ve yetişkin içerik içerir. 8 NİSAN 2018.

"SADECE GERÇEK KAHRAMANLAR TARİHTE ADINI SAYIKLATIR." BU BİR DERİN DEVLET KURGUSUDUR. Bozkurt gibi adamlar uzun yaşamazdı. Karakum gibi komutanlar fazla hatırlanmaz, Orbay gibi kahramanlar asla duyulmazdı. İsimler değişir, kaderler şekillenirdi ama bu savaş hiç son bulmazdı. Birileri hep parçalandı, en çok analar kan ağladı. Ve bir gün bir mezar taşına gerçeğin emareleri kazındı. "Bu karanlık bize ait." O gün İsrafil sura üç kez üflememiş, kıyamet kopmamış, mahşer alanı serilmemişti belki ama... Cehennemin kapıları çoktan insanoğluna açılmıştı. O kapının ardında bir ateş, ateşin ortasında bir silüet. Bu cehennemin varisi yalnızca KARA ELMAS'tı. *KİTAPTAKİ SİYASÎ GÜÇLER VE OLAYLAR TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR.* "KATABASİS" VE "AGARTA" TERİM VE ANLAM OLARAK KULLANILAN İLK KİTAPTIR! 1 NİSAN 2019. AKSİYON, GİZEM VE PSİKOLOJİ.

"Şayet günün birinde bir kadının ruhuna dokunursam, dokunduğum ruhun bedenine sahip olmak istiyorum." dediğinde kan akışı yanaklarına akın etmiş gibi al al olmaya başlamıştı. Daha bunları dile getirirken utanıyordu, bir kadına cinsel temasta bulunmamasını yadırgamıyordum artık. "Peki ya o ruhun bedenine senden başkaları da dokunmuşsa?" sesim çatallaşmış, boğazımda bir kuruluk oluşmuştu. Asaf'ın okyanus mavisi gözlerinde bir yıldız kaydı o anda ve kayan yıldızın diken olup yüreğime battığını hissetim. "Hala o ruhu isteyecek misin?" "Hala bedenlere önem vermediğimi anlayamadın mı aptal kız?" sesine yerleşen alay tohumları bakışlarında filizlenirken burnundan sert bir nefes vererek gülümsedi. "Umarım öyle olur," dediğinde kaşlarım şaşkınlıkla havaya kalktı. Yüreğimin dehlizlerinde bir kum fırtınası peyda olurken, soluk borumu neşterle keşmişler gibi nefes alamadım bir anda. "Ben ruhuna dokunmak, orada kendime bir yuva inşa etmek istiyorum."

O gece bir sır düştü okyanusa, sır çarptı kayalıklara, kayalık ezdi büsbütün her şeyi ve sonra her şey esrarengiz bir şekilde başladı. O gece zihninden tüm benliği bir kalemle silip atıldı, ne geçmişine dair ne de kendisine dair hiçbir şey hatırlamıyordu. O gece derin bir bataklığı andıran adam geldi ve onu geleceğinden tutup geçmişe sürükledi, sürükledikçe karanlık bir boşluğun içinde sallandı. Sonra... Sonra, Derin bir tutku yılan gibi sarıldı bedenlerine. İç içe geçmiş bir zincir gibi ne kopabildiler ne de bir bütün olarak paslanmadan kalabildiler işte bu onların arasındaki âşkın basit bir betimlemesiydi. "Cinnetimin içindeki akıl hastanemsin sen benim." ❄⛓

"Ne yaptın sen?" dediğinde sesinde okyanusun hırçın dalgaları yoktu, şaşkınlık ve telaş vardı. Onu ilk defa telaşlanırken görmüştüm. Gözlerimi zorlukla açık tutarken dudaklarımda ki ızdırap dolu tebessüm silinmemişti. Acı çektiğimi hissetmemesini istiyordum ama boşunaydı, bunu göğsünün tam ortasında hissediyordu. "Senin uzun zaman önce yapman gereken şeyi." Etrafımda olan her şey yavaşça bulanık bir hal almaya başlamıştı. Kulağımda sesler silinmiş, sadece zihnimde bir ninni yankılanıyordu. Uyu ateş böceği, ninni.... Ellerinin bedenimden kayıp gittiğini hissettiğimde bir meşale yakıldı karanlığı yok etmek için sanki o anda. Gözlerim acıyla kısıldığında lambayı açmasıyla küvetin içerisinde bulunan suyun kırmızıya boyandığını görmüştü. Gözlerim artık güçünü kaybedip kapanırken tekrar karanlığın esiri olmadan önce son gördüğüm şey, onun buz dağına çarpmışa dönen çehresiydi. Bedenim kanlı suyun içerisine gömülüp bir mezar oluştururken onun telaşlı sesi dipsiz kuyuda yankılanan yardım çığlığıydı. Bileklerimden yaşamın kırıntıları akıyordu. Karanlık sahnenin ortasında, kanlı düşlerle sergilenen son resitaldi bu. Uzun zaman önce aynı yatakta uyuduğum bir adam vardı. Beni ninnileriyle sarmalayıp göğsünde yatırırdı, şimdi ise beni sonsuz bir uykuya yatırıyordu. Adam boğuluyordu. Kadın ölüyordu. Yardım çığlığını duyan yok muydu?

Teni kızarmış gökyüzünün, güneşi batırmadan önce dillendirdiği son ninniyim. Şafağı iki geçen gecelerde dolanırım diline, Dudaklarının kıyısında zerk eden hecelerim. Ben teni yanık gökyüzünün dillendirdiği son ninniyim.

Siz bilmeseniz de, onlar var. Karanlıkta yaşıyorlar. On üç yılda bir yapılan bir ritüelle sadece biri güneşin altında yürüyebiliyor. Dikkatli ol! Arkana bak, yanındakine güvenme. Kendini hayatın için savaşmaya hazırla. Sana ulaşmalarına çok az kaldı! Altıncı Cennet'in Koruyucu Kılıcı yanında! *** "Neden yaptın bunu?" diye sordum. "Asırlardır esir kalmıştın, artık özgürsün. Neden evine dönmedin?" "Söyledim sana," diye fısıldadı ve saçlarıma bir öpücük kondurdu. "Evim sensin."