İmtihan ya, balığın gönlü çöle vurulur..

Basit bir sözcük aslında; hasret. Ama içinde haftalar, aylar, belki de yıllar saklı.

Yıllar sonra birbirlerini kaybettikleri yerde bulan iki aşık.. Peki sizce üzülen giden mi? Terk edilen mi?

Zamanın Açığa Vurmadığı Sır Yoktur... "Benimle evlen o zaman" dedi çocuk yıllardır aşık olduğu kıza "Senin de hayatını mahvedemem" "Leyla ben sana aşığım" • • • "Adını söyle bari.." dedi yanındaki kıza "Gece" dedi kız aklına gelen ilk isimle "Gerçek adın değil dimi bu?" "Hayır...ama sen beni beni hep gece olarak hatırla"

* * * Kuzey sakince yaklaştı yatağa..Eliyle duvardan destek alarak yavaşça eğildi Yıldız'ın üzerine.. sinirden kızaran gözleriyle kadına baktı. "Oğlum benim yanımda benim evimde yaşayacak..Tabiki sende bizimle geleceksin.. Oğlunu kaybetmek istemiyorsan....." Yıldız'ın duyduklarıyla dünyası bir kez daha yıkılmıştı.. Kuzey oğlunun yanında kalmaya izin verecekti.. Ama bir şartla: hiç yanından ayrılmayacak ve bunun için de onunla evlenecekti.. Bir zalimle! Kuzey geri çekilip,tok bi sesle devam etti: "Şimdi karar senin ya bizimle gelir yeni hayatına başlarsın ya da buradaki cehenneminde yaşamaya devam edersin" o kadar soğuk,sert şekilde söylemişti ki karşısındaki kadını nasıl üzdüğünün farkında değildi 💔 Peki 2 cehennem biri diğerinden ne kadar farklı ola bilirdi ki..? Oğlunu kaybetmeyi göze ala bilir miydi? Yoksa bu cehennemin ateşine adım atıp, tüm acıları göğsüne gömüp herşeye rağmen oğlunun yanında mı olacaktı??