O insanın tenini ürpertecek kadar güzel. Tenine işleyen karanlığa rağmen. O ölümcül derecede soğukkanlı. Çimen yeşili gözlerinin derinliklerinde, karanlık bir kuyuya attığı acı dolu bir geçmişi var. Onun bir kalbi yok. O bir kimsesiz. O bir yabancı. O bir katil. O... Ediz Çağıran. Ve pençesine aldığı kurbanına aşık olmak üzere.

Kumdan kalelerimi nasıl bozarsın? To→ @Xiu-Snowflake Bütün Hakları Kitaplığımda Saklıdır ~ Copyright © JungDaisy'nin Kitaplığı

Wendy için~ To→ @-PeterPan Tüm hakkı saklıdır ~ Copyright © JungDaisy'nin Kitaplığı

Dursun dünya dönmesin sensiz. Bütün Hakları Kitaplığımda Saklıdır ~ Copyright © JungDaisy'nin Kitaplığı

Üzgünüm ama artık böyle devam edebileceğimi sanmıyorum. To→ @sznkai Tüm hakkı saklıdır ~ Copyright © JungDaisy'nin Kitaplığı

Aşk.. Bilinmez yolların çıkmaz sokağı. Bir kere aşık oldu mu insan, ölümüne açtıysa kalbini birine çıkışı yoktur o aşkın. Kaybetmek... Kalp bir kere kayboldu mu geri gelir mi? Korkuyorum.. Aşktan... Kaybetmekten.. Hayatın belki de bir resim üzerine kuruludur. Belki de o resmin sanatçısı senin için yeni kapılar açar. Bütün Hakları Kitaplığımda Saklıdır ~ Copyright © JungDaisy'nin Kitaplığı

Kim Yazabilir ki bu kadar güzel? To→ @Xiu-Snowflake Bütün Hakları Kitaplığımda Saklıdır ~ Copyright © JungDaisy'nin Kitaplığı

Büyük aşklar nefretle mi başlar? Ah, çok saçma. Aşk diye bir şey yoktur. Hem de nefret ile başlıyanı hiç yoktur. Yani en azından ben öyle zannediyordum. Ta ki karşıma Kerem Sayer çıkana kadar ve beni mahvedene kadar. O kadar nefret doluydum ki ona, ama ilk başta anlamamıştım bunun aşk olduğunu, aşk hakkında en ufak bir fikrim bile yoktu.

Babasını kaybetmiş,16 yaşında zorluklarla mücadele eden genç bir kız...Annesi de yokken tek başına ne kadar dayanabilir? Tek başına,yapayalnız,köprü üstünde bir evde...Bunlar yetmiyormuş gibi bir de, ya aşk onu bulursa?