Hayaletlerin yalnızca hayallerden ibaret olmadığı ve bilinen tüm doğruların sınandığı bir gerçeklikte yıllardır süregelen yenilmez bir laneti mağlup etmek mümkün müydü? Peki ya insan tüm korkularının saklandığı sonsuz karanlıktan kaçacak kadar hızlı koşabilir miydi? Yoksa ışığa giden yolun sonu yalnızca ölüm müydü?

"Dəniz düzdü. Eşitmişəm onun və zülmləri haqqında. Bir ata qızına, öz canına nə edə bilər axı elə şiddətli?" Gözlərimi nə qədər açılırsa o qədər açdım. Necə yəni nə etmişdi? Etmədiyi bir şeymi qalmışdı? Yaşlar yanağımdan süzülməyə başlamışdı. İnanmırdı mənə. -"Nə edə bilər hə? " Yanağımdan süzülən yaşı əlimin tərsi ilə silib belimi Əliyə çevirdim. Əynimdəki qara köynəyin ətəyini qaldırıb barmağımı yara izinə qoydum. "Bax Əli. Yaxşı bax. Bu ağ zəhər çəkib beyni dumanlanandan sonra mismarlı taxta ilə döydüyü yaranın izidir." Birazda qaldırdım köynəyi və digər yara izinə qoydum barmağımı "Bu məni döyərkən itələdiyi zaman, sobaya yapışdığım izdi" bu səfər köynəyin ətəyini aşağı salıb Əliyə çevrildim. Üzünə baxmamaqda qərarlı idim. Köynəyimin çiyin tərəfdən aşağı endirib barmağımı oradakı yara izinə qoydum. "Tikanlı məftillə döydüyü yerin izi"

Kitap sözleri.