Türk Mafya Lideri Harun Cihan Aktan ile, Türkiye Cumhuriyeti Savcısı Firuze Aldinç... Bir aile meselesi ile yolları kesişen bu iki insanın hikayesi, CİHAN MAVİSİ. *Bu kitaptaki tüm karakterler ve olayların gerçek kişi ve kurumlarla hiçbir alakası yoktur.

Savaş ve Yıldız çok yakın iki arkadaştır. Yedikleri içtikleri ayrı gitmeyecek kadar ileri seviyede dostlukları vardır. Liseden beri süregelen arkadaşlığa herkes imrenerek bakar. Onlar dost, arkadaş ve en önemlisi sırdaştır. Bu arkadaşlık Efe'nin doğum gününde içeceklerine haince atılan ilaçla derinden sarsılır. Kendilerinden geçen ikili kim olduklarını unutarak geceyi beraber geçirirler. Sabah uyandıklarında ikisi de hayatlarının şokunu yaşarlar. Ne olduğunu anlamayan ikili, o geceyi unutup zor da olsa arkadaşlıklarına devam etmeye karar verirler. O gün hiç yaşanmamış, hiç yakınlaşmamışlardı. Böyle kabul edeceklerdi. Fakat bu anlaşmayı bozan küçük bedenin ana rahmine düşmesi oldu! İki ay sonra Yıldız korkarak yaptırdığı teste hamile olduğunu öğrenir. Şimdi isteseler de o geceyi unutamazlardı! "Doğur!" Yıldız, adamın ağzından çıkanlarla hayretle kalakaldı olduğu yerde. Önce tam oturtamadı zihninde dediğini, bir an gaipten sesler duyduğunu sandı ama o gözlerdeki ifade duyduklarının sahici olduğunun göstergesiydi. "N-Ne?" Bu sefer daha netti sesi Savaş'ın. "Doğur ve bana ver bebeği. Seni asla zorlamam. Nasıl annesin sen diye de yargılamam. Bu bebek hayatımıza normal şartlarda girmedi sonuçta. İkimiz de oyuna geldik..." Savaş derin nefes çekti içine. Günlerce susturamadığı vicdanı ne olursa olsun evladından vazgeçmemesi gerektiğini söylüyordu ona. O bebeği istiyordu. "Yine de kararı sana bırakırım. Sen doğuracaksan karar senin. Ama biraz olsun söz hakkım varsa bu bebeği istiyorum. Babandan korkuyorsan evleniriz. Göstermelik bir evlilik yaparız. Çocuk doğduktan sonra sen yoluna ben yoluma. Ben bakarım ona!" Yıldız öylece adamın yüzüne. Bundan birkaç ay önce en yakın dostu olan adam şimdi karnındaki bebeğin babası olarak karşısında duruyordu ve bu gerçeği hazmetmek çok zordu. Hem de çok zor.

Bu bir anlaşmalı evlilik kurgusu. En azından onlar öyle sanıyordu. Savaş Ali pusulası bozuk bir gemi. Asude'nin kıyılarına demir atınca öğrenecek pusulasız da yön bulabileceğini. Pamuklara sarılarak büyütülen Asude... Egenin huzurlu kıyılarından Karadenizin hırçınlığına düştüğünde anlayacak oyun oynamanın meşakkatini. Bir denklemde olmaması gereken her şey bir araya geldi. Savaş Ali evlilik baskısından kurtulmak için Asude'ye bir teklifle gitti. Onun için uygun gelin zaten seçilmişti ama Savaş için bu kabul edilemezdi. Madem kaçamıyordu evlilikten, gelinine de kendi karar verebilirdi. Babaannesi bir gelin sahibi olacaktı, onun istediğinin tam tersi özelliklerde olması Savaş'ın suçu sayılmamalıydı. Ya da bu kanıya Asude'yi tanımadan varmasa mıydı? Savaş için bu plan her şeyiyle mükemmeldi aslında. Ayarsız dilini, ipe sapa sığmaz gülümsemelerini, oyunbaz hallerini görene kadar çok da emindi. Sonra onun aslında bir GÖNÜLÇELEN olduğu ile yüzleşti. İKİ OYUNBAZ, VASAT BİR PLAN VE PİYANGODAN ÇIKAN AŞK! Her şeyin karma karışık olması için lazım olan her şey onların elindeydi...

"Zambaklar en ıssız yerlerde açar, Ve vardır her vahşi çiçekte gurur... ⚜️🦅 Kapak tasarım; publlisherr ❤️

"Neden bu bölgedesin" keskin gözleri ve çatık kaşları ile bana bakıyordu. "Bu koridorun saray hizmetçilerine yasak olduğunu bilmiyor musun" sorudan daha çok hesap sorar tarzda konuşuyordu. Artan korkum ve telaşımla ne cevap vereceğimi bilemedim sanki en ufak sözümde burda canımı alacak gibi bakıyordu. Titrek bir nefes aldım kekelememeye çalışarak cevap verdim "B-ben özür dilerim efendim yanlış koridora girdiğimi fark etmedim" kesik bir nefes çektim içime. Bakışları daha da şüpheci bakmaya başladı. Yalan söylediğimi düşünüyor olmalıydı. Şüpheci gözlerle bakmaya devam ettikçe beni daha da ter basmaya başladı. Ellerim titriyordu gerginlikten. Derin bir nefes aldı "Fark etmemiş olman ilginç çünkü buraya kimse yanlışlıkla da olsa adımını atamaz" diyerek cümlesini tamamladı. Karşımda ki adam konuştukça içimde sıkıntılar büyüyordu. Lanet Rowena beni neyin için bulaştırmıştı. "N-neden efendim" Derin bir iç çekti "Burası sarayın unuttuğu bir yer küçük virelya" dedi. ----------------------------------------------- Kitapta geçen olay ve kişiler tamamen kurgudan ibarettir.

​"Sen beni kaçırdın Murat!" Öfkeli nefeslerimi zapt etmek oldukça güçtü, sesimi kontrol edemiyordum. ​"Beni niye kaçırdın Murat, neden?" Alt dudağımı ısırırken, yaptığı şeyin yeni yeni farkına varan Murat gözlerime bakıyordu. Mavi gözleri kısılmıştı; az önce attığım tokattan ötürü yanağı kızarmaya başlamıştı bile. ​Burnum sızlarken, öfke ve sinirden ağlamanın eşiğine gelmiştim. "Bu mevzu duyulmadan beni köye götür, hemen! Hemen Murat!" ​Duraksayıp yutkunurken Murat'ın dibine girip göğsüne vurdum. Ellerimi tutup beni durdursa da çırpınmaya devam ettim. "Duyulursa evleniriz," demesiyle başımdan aşağı kaynar sular döküldü. • Dönem Kurgusudur. Bursa'nın Rüzgarlı köyünde 1986 yılında geçmektedir. • • • İlk kelimeleri 01.09. 2024 yılında yazıldı. Yayınlanma tarihi 25.05.2026.

Yade, insanlarla arasına görünmez çizgiler çeken, Asperger sendromu olan genç bir ressamdır. Dünyayı çoğu insandan farklı algılar; renklerin tonu, bir bakışın süresi ya da yanlış zamanda gelen bir temas, onun için tahammül edilmesi zor bir karmaşaya dönüşebilir. Bu yüzden hayatını kontrollü, sessiz ve birkaç arkadaşı hariç herkesten uzak yaşamayı seçmiştir. Ta ki Bora'yla tanışana kadar. Bora, insanların tenine hikâyeler işleyen bir dövme sanatçısıdır. İlk görüşte dikkatini çeken şey Yade'nin güzelliği değil; sanki dokunulursa dağılacakmış gibi duran o mesafeli hâlidir. Yade ise Bora'nın yanında ilk kez, birinin onu çözmeye çalışmadan anlayabildiğini hisseder. Ama asıl tehlike, Bora'nın ona yaklaşmasıyla başlar. Çünkü Bora'nın bakışları cüretkâr bir hâl alır. Parmakları, teninde fazla dikkatli dolaşır. Sesi, Yade'nin içinde susturamadığı bir şeyleri uyandırır. Birbirlerinden uzak durmaları gerekirken, arka arkaya yaşanan tesadüfler onları bir araya getirir. Kalabalık bir sokakta omuz omuza yürürken, loş bir restoranda dizleri birbirine değerken ya da Bora'nın stüdyosunda nefesleri birbirine karışacak kadar yakın dururken aralarındaki çekim giderek kontrolden çıkar. Yade, yıllardır kimsenin yaklaşamadığı sınırlarının Bora'nın yanında sessizce eridiğini fark eder. Bora ise Yade'nin her geri çekilişinde onu biraz daha istemeye başlar. Çünkü bu kadın, dokunmaya korktuğu ancak dokunabilmek için çıldırdığı tek şeydir. Ve bazı arzular vardır... Yavaş başlar, sessiz ilerler ama bir kez insanın içine işledi mi, geri dönüşü yoktur.

"Gülüşün," Diye fısıldadı kalın bir sesle. Elleri yanaklarımı buldu ve gözleri dikkatle siyaha dönen gözlerime kaydı. "Gözlerin," Ardından parmakları boynuma inerek soğuktan buz gibi olmuş tenime kaydı. "Şu tenin, Narin'im." Sıcak nefesi yüzüme çarparken sağ eli bu sefer göğsüme, tam kalbimin üzerine indi. Yeşil gözleri ateş gibi bana bakarken gözyaşlarım yanaklarımdan acıyla süzülüyordu. Şifayı fısıldar gibi, "Her parçan," dedi. "Her parçan içimdeki sevdanın en deli yanı." Yaşlar gözlerimden dökülürken boynum ona büküldü, kalbim onun için çarptı. Kılıç bunu anladı ve dudaklarında oluşan yorgun tebessümle baktı bana. "Yokluğuna zifirim ben." Dedi erkeksi bir sesle dudaklarıma doğru kapamadan önce. "Sensiz bırakma beni, Mahperi." (+18)

Miraç Sarsılmaz. Şehrin sefiri, tüm illegal işleri bir roman mahallesi ve mahalle yerlileri üzerinden yürüten Yekta'nın gözbebeği ve silahı. Mahur Yılmaz. Sıradan bir roman kızıyken günün birinde Miraç'ın hayatındaki en değerli insan haline gelir. Onun insani duygularını uyandıran roman kızıdır ve hiçbir şey artık eskisi gibi olmayacaktır. * Mahallenin ortasında vurulmuş yatan iki ceset. Biri abi ve tüm illegal işleri yöneten bir adam; diğeri şopar ve kızını satan bir baba. Mahur, etrafına bakındı. Gözünün birini açamıyordu. Gözyaşları yüzünde süzülürken kan sızan yaraları sızlatıyor ve canını yakıyordu. Yoğun kara ve gri duman göğe yükselirken mahalle kül olmak için tutuşuyordu. Herkes kaçışıyor, ağlıyor, etrafta koşturuyordu. Bir tek o hareket etmiyordu. Yanan mahallenin karşısına geçmiş, arabasına yaslanmış, kanlı elleriyle sigarasını yakıp yüzüne sıçramış kanı siliyordu. Miraç Sarsılmaz. Mahur, topallayarak ona doğru yaklaştı. Dengesini kaybettiğinde Miraç onu belinden tutup yakaladı ve gözlerinin içine baktı. "Bitti, Mahur. Bir daha kimse sana dokunamayacak. Bir daha kimse sana el kaldıramayacak. Bunu yapacak olan herkes, bu günü ve beni hatırlayacak. Hatırlatacağımdan emin olabilirsin." "Neden, Miraç?" Miraç ona baktı. "Çünkü sen benim hayatımdaki tek değerli insansın," deyip tebessüm etti. Mahur, gülemedi bile. Elleri, yüzü kan içindeydi. Gözleri kapanacak gibi olduğunda Miraç'a tutundu. "Bana tutun," dedi adam. "Sen beni bırakmadıkça, ben seni kimselere bırakmayacağım." Miraç Sarsılmaz, şehrin ve semtin en gözü kara adamı olarak bilindi. Değerlisi için İstanbul'un sefirini gözünü kırpmadan vahşice öldüren; o kız için elini kana bulamaktan çekinmeyen biriydi. Mahur Yılmaz; o vahşetin sebebi, ulaşılması güç ve Miraç Sarsılmaz'ın bilindik zaafıydı, değer verdiği tek insandı. 26.08.2022