"Bu denizi birlikte taşıracağız, ve o gün, rüzgar bize kaybettiklerimizi geri getirecek.." Bazı insanlar kaderlerini seçemez. Bazıları, doğduğu aileye borçlu yaşar. Bazıları ise verdiği söze... Selene Miryano, canından bile değerli gördüğü kardeşi uğruna kendi hayatını ateşe atmaktan çekinmeyecek bir kadındı. Gökhan ise Şerif Furtuna'nın gölgesi... Sadakatiyle nam salmış, bir emri sorgulamadan yerine getirecek kadar bağlı bir adam. Aynı gökyüzünün altında yaşamalarına rağmen, yollarının kesişmesi mümkün değildi. Ta ki kader, ikisini de aynı yangının içine sürükleyene kadar. Çünkü bazen en büyük ihanet, düşmanına değil... Kalbine edilir. Ve insan, en çok kaçtığı kişiye yenilir. Belki de bu hikâye, iki insanın birbirini sevmesini anlatmayacaktı. Belki de bu hikâye... Birbirine dildâde olmanın bedelini anlatacaktı. Bu sevdaya bir şans verin, çünkü onlar verecek.

(Taşacak Bu Deniz fan fiction'ıdır.) Gezep üstüme doğru yürüdüğünde arkamdaki kanepeye oturdum. "Ne oldu Hicran? Korktun mu? Kork! Hepiniz korkun! Tüm Furtuna korksun! Yemin olsun ki o iki insanın döktüğü her damla yaşın hesabını kanla ödeteceğim!" Öfkeyle ayağa kalktım. "Yeter be! Bedel mi ödetmek istiyorsun? Yap ula, yapmazsan adam değilsin!" Gezep öfkeyle kapının camına yumruk attı. Cam tuz buz olmuştu. İrkildim. Gezep hep öfkeli ve deli dolu biriydi ama şimdi onu çok kızdırmıştım. Bana zarar vermeyeceğini bilsem de ondan korkuyordum. Üstüm doğru yürüdü. Gezep üstüme geldikçe ben geri adım atıyordum. Olduğu yerde durup gözlerini kapattı. Derin derin nefesler alıp sakinleşmeye çalışıyordu. "Rabbim, bugün o bebeğin mezarına gittiğim gibi senin mezarına gelmeyi de nasip etsin!" Gezep bu sözleri kısık bir sesle söylemişti ama benim zihnimde yankılanıyordu.

Kan davasından kaçarken kendini tam da ortasında bulan Zeyno Koçari'nin, kendini mi yoksa kendini feda etmeyi mi seçeceğini kimse bilmiyordu. Zeyno, İso Furtuna'yı feda etmekte karar kıldı.

"𝐓𝐞𝐤𝐫𝐚𝐫 𝐛𝐞𝐧𝐢𝐦 𝐨𝐥𝐜𝐚𝐤𝐬ı𝐧 𝐊𝐨𝐜̧𝐚𝐫𝐢 𝐤ı𝐳ı"

"Mayın tarlasında dolaşıp durmuşum aşk sanıp da, herkes arkamdan bağırmış kimseyi duymamışım."

Yanlış kalpler, insanın kendi içindeki boşluğu dolduracağını sandığı, ancak her adımda biraz daha eksildiği ıssız duraklardır. O kapılarda beklemek; yankısı olmayan bir kuyuda sesini aramaya, dilsiz bir aynada aksini bulmaya çalışmaya benzer.

Zaten bende talih yok seni benden alırlar...

Hiçbir zaman kavuşamayacağını hissetmek... Aşık olduğun kişiyi özlemek, yokluğunda hissedilen derin duyguları ifade edebilmek için kullanırmış Portekizliler bu kelimeyi.. Tıpkı bu hikayedeki Şerif ve defne gibi...

tbd kurgu

-Ben seviyordum ama o sevmedi. Koçari Furtunaya harammış. Ben bunu fark edememişim ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ -Yarayı açanın o yaraya şifa olması yakıyor canımı ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ -Alacağum ula seni EFSUN FURTUNA -Bekle alursun GEZEP KOÇARİ EFSUN FURTUNA~GEZEP KOÇARİ