Kayıp bir ruh... Eylül AKSOY Yalnız bir adam... Yüzbaşı Yusuf Ali KARAN Bu hikâye dönüp dolaşıp ait olduğu yeri bulanların hikâyesi... Bu hikâye yuvasını bulanların hikâyesi... ❄️❄️❄️ Karlarla kaplı bir kasaba... Sürprizlerle dolu bir geçmiş... Nefes kesici bir aşk... Burada kötü olan hiçbir şeye yer yok...

🍁 -Hey!'dedi sesi atının nal seslerine bulanırken. Gelip tam önümde duraksamış, yorgun hayvan ağır ağır adımlamıştı. Bir doğan misali keskin bakışları sertçe geçti gözlerimden.'Yalnız çıkılmayacak denildi. Nereye gittiğini sanırsın?' -Yetti gayrı! Bana hesap sorup durma be adam! Kim sanırsın sen kendini?' dedim karakterimden beklenmeyecek kadar sert bir tavırla. Hafif çekik gece karası gözleri bana bakarken daha da kısılmıştı. Atına küçük bir adım attırıp atımın burnuna yanaştı. -Demirci Kasım oğlu Akın! Kutlu Kayı obasının beyi Osman Beyin alpi sanırım kendimi. Peki sen?' 'Gökten zembille inip düştün obanın ortasına. Hiçbir şey bilmem dersin, lakin ben bilirim ki bir gizlediğin var. Şimdi söyle bakalım. Asıl sen kendini kim sanırsın hatun? ' -Bildiğim yalnızca ismimdir. Hazan'ım ben. Nereden geldim, nereye gider idim bilmem. 'Sende var git yoluna. Benden size zarar gelmez Akın Alp. ' Kendinden başkasına zararı olmayan bir acizdim ben. Gizlediğim tek şey bu kitabın içine nasıl hapsolduğumdu. İki binli yıllardan bin üç yüz yılına nasıl gelebildiğimdi. Bâst-ı zamanım, tayy-i mekanımdı... Lakin bunları anlatsam ya meczup derlerdi bana veyahut büyücü. Diyemiyordum. Diyemediğim için de böyle çatıyordu bana kaşlarını. Atımın yönü obaya çevrilirken bir hamle ile kesmişti önümü. Ve geceden siyah gözleri beni alev misali yakarken fısıldadı. -Yolumun üstünde durursun Hazan hatun. Lakin bilesin ki ben dört nala giderken tökezlemem. Ne varsa acımaz, ezer geçerim...' 🍁 Hazan & Akın ......................

"Şu karşıda gördüğün dağlar var ya," dediğinde, bana öyle geliyordu ki, gözleri kastetmiş olduğu dağların üzerinde dalıp gitmiş gibiydi. "İşte o dağların her yanı benim gönlümün bir parçası." Sessiz kaldı. "Hasretim, kederim, yıkılan güvenim." Dalıp gittiğini düşündüğüm gözleri usulca bana doğru döndü. "O dağların her bir karış toprağı yitirdiğim yuvamın özlemi gibi. Yıllaryılı kilit vurduğum gönlüm vuslata ermek için öylesine hasret ki, özlemi kavuruyor yüreğimi." Kara gözlerini, duymuş olduğum sözler karşısında donup kalan kara gözlerime öyle bir acıyla dikerek baktı ki, adeta nefesim kesilmişti. "Öldürür diyorum yaşatıyor," dedi. "Hançer vurur diyorum. Koca cihan yapma diye haykırıyor sanki, ama yüreğimin gürültüsünü bastırmaya yetmiyor Sibel." Kömür karası gözleri, içten içe titreyen gözlerime tüm samimiyetini akıtırcasına bakarken, aramızda ki mesafeyi yavaş yavaş kapattı. "Öldürsün diyorum," dedi. "Saplanan hançer varsın onun elinde olsun ne yapayım." Bir parça sessiz kaldı lakin, "Şerefim üzerine yemin ederim ki vatanımdan sonra seni koydum ben sıraya," demesiyle, kara gözlerinde sözlerine karşılık sarsılmaz bir inanç vardı. "Bundan böyle bu can bu bedenden çıkmadan bu aşka çıkış yok Sibel. Bundan böyle senden öte bir dünya yok bana. Senin aşkın bedel ödemekmiş, bunu anladım. Ama ben o bedeli ödemeye hazırım." Duymuş olduğum sözlerin karşılığında aciz kalbim yerine sığmaz olmuştu. Fakat mutlu olmasından ziyade yaşayacak olduğu zorlukların korkusu gümbür gümbür, "Geliyorum," dercesine haykırıyordu. Fakat herşeye rağmen kollarını bana sıkıca saran adama karşı farkında olmadan gardımı indirsemde, bir çok şey için geç kalmış olmamı fark etmem asla uzun sürmedi... Dillere destan olan bir aşkın; destansı hikâyesi...

"Vatan uğruna can verenlere saygıyla" 🇹🇷

Ceren içindeki hüznü almasını beklercesine o güzel yüzünü rüzgara vermiş, mavi gözlerini sıkıca kapamıştı. Son zamanlarda huzur bulduğu tek yer burasıydı. Bebek sarısı gür saçlarının rüzgarda dağılmasına aldırmadan mis gibi havayı içine çekti. Aklından geçirdiği tek duası yakışıklı kahramanı Seyhan'dı. Belki de buraya bu kadar sık gelme sebebi kahramanının ismine duyduğu sempatiydi. Ceren için 'Seyhan Gölü' huzurun adıydı. Bu güzel göl karanlıkta tıpkı Seyhan'ın koyu renk gözleri gibi siyah ve derin görünüyordu... Seyhan son birkaç ayda başına gelenlere inanamayarak ofisindeki koltuğunda rahatsızca kıpırdandı. Kendisi dışında gelişen olaylar sonucu artık evli bir adamdı, hem de kendisinden yaşça küçük genç bir kızla; 'Bebek yüzlü, güzel gözlü, tatlı, küçük karısı Ceren...' Aklına gelen bu düşünceyle dudağını büktü. Ne saçmalıyordu, aklı gibi evliliği de karmakarışıktı. Mecburen yapılan bu evliliğin anlaşması bile vardı. Anlaşmaya göre dokuz ay sonra boşanacak olmaları ise ayrı bir konuydu. Sıkıntıyla ofladı, bu işin içinden nasıl çıkacağını bilemiyordu. İki aileye verdiği sözü tutmaya fazlasıyla kararlıydı çünkü. Nasıl bir belanın içine zorla çekildim diye düşünerek ayağa kalktı ve istemeyerek de olsa evinin yolunu tuttu... Onları birleştiren neydi, kader miydi? Onların evlenmesiyle iki aile arasındaki sorunlar bitecek miydi? Yoksa iki ailenin, bir araya gelmesi imkansız olan bu iki genci bir araya getirmek için yaptıkları oyun muydu bu? Peki dokuz ay sonra gerçekten de bu evlilik bitecek miydi? Bütün bu soruların cevabı hikayemde... Güzel bir Cer&Sey aşkı okumaya ne dersiniz? Eeeee hadi o zaman buyurun dizi tadında polisiye içerikli, bol aksiyonlu, romantik komedi hikayemin sayfalarını çevirmeye başlayın...

*Kurgu Sümer mitlerini içerse de fantastik değildir. Ayrıca korku kurgusu da değildir.* Yağmur, günahkâr bir şehri yıkarken Eflin Şahzade, kaderinin direksiyonunu uçuruma kırdı. O gece Abzu'nun karanlık rahmine düşen genç kadın, yüzeye çıktığında artık eski Eflin değildi. O, Enki'nin varisi, Tiamat'ın kızı ve Yazgının Yedi Tanrısı'nın arzuladığı "Kutsal Kase"ydi. Çocukluğunun masum anılarına gizlenmiş bir formül, damarlarında saatli bir bomba gibi işlerken; Eflin'in sığınabileceği tek liman, yıllardır onu gölgesinden bile sakınan çakır gözlü bir yabancıydı. Korhan, bir yemin uğruna Eflin'i yaşatmak için kendi ruhunu ateşe atmıştı. Bu hikâye, sadece bir kaçışın değil; bir uyanışın hikâyesi. Bu, satranç tahtasında piyon sanılanın, vezire dönüşmesinin destanı. Yazgı bir kez yazıldı mı, onu kanla silmekten başka çare yoktur.

(2020 Wattys TR Tarih Kategorisi Kazananı...) Gök Sultan ile Tuğrabozan'ın arasındaki sevgi kıvılcımı mutlu sonla mı bitecek? Peki ya İrice? Ak örgüyü senelerce ak tutmayı başarabilip de kavuşabilecek mi sevdiceğiyle? Ya çok sevip utancından içine içine atanlara ne demeli? Peki ya hiç sevmem diye söyleyip aşka düşenler. Ne olacak halleri? - Gönül oku nedir bilir misin Tulpar? Onunla yaralanmak tehlikelidir derler, dikkatli olmakta fayda var. Lâkin ya ok, çoktan saplanmışsa yüreğime. Ya zehirse ve çoktan yayılmışsa zihnime. Dışı ab-ı hayat görünen o gök gözler, zehir midir dersin? Söyle ey Bilge Tulpar, ilhamlara sebepsin... ... "...Zulmün ırkı, dini, mezhebi, meşrebi, soyu ve dahi sopu yoktur. Zulüm zulümdür ve bunu yapan kardeşin dahi olsa cezası haktır. Sen de iyi bilirsin ki bizler düşmanı nerede görürsek görelim onunla savaştığımız için 'Çepni.' olarak anıldık. Bu nedenle hak olmayan ister kandaşımız olsun ister dindaşımız. İster şahımız olsun, ister şeyhimiz. İsterse de içten içe bize hakmış edası veren, kurnaz hamleleri ile sevimli görünen daimî düşmanımız olan nefsimiz. Bizler her birimiz Tuğrabozan'ız oğul. Hak olmayan padişahın tuğrası bile olsa bozarız. " - Kurguya göre Fatih Sultan Mehmet Han, Trabzon'u fethettiğinde halkına 'Şanlı, şerefli.' anlamına gelen 'Ula' lâkabını takmıştır. Peki burada yaşayan ve aynı hedefte birleşen halk 'Ula' lâkabını hak edecek ne yapmış olabilir? Hadisçi, Hau ve Tuğrabozan bu lâkapları hak edecek neler yapmış olabilir? - Bu çalışma 1453 ile 1461 yılları arasında Trabzon'da geçen olaylar göz önünde bulundurulmaya çalışılarak bir avuç ÇEPNİ Türk'ünün Trabzon Rum Devleti'ni fethe hazırlamak için yaptıkları mücadeleleri anlatan ve tamamen kurgudan oluşan bir çalışmadır. - Kapak, Trabzon kalesine dair en eski çizimden referans alınarak @mesart trfndan çzlmştr.

1992-1995 Bosna Savaşı. Vatanı için sevdiği adamdan, kendi canından, hayatından ve sonunda oğlundan vazgeçen bir kadının hikayesi. 'Avrupa, Bosna'da öldü.' denilen savaşın, Boşnak bir kadının gözünden en acı tarafları... P.S. : Gerçek tarihten esinlenerek, hayali karakterlerin çevresinde yazılmıştır. 8 Mart #başarılıkadın yarışması için yazılmıştır. 8 Mart #başarılıkadın yarışması kısa hikaye kategorisinin birincisi.

Mihriban gülüyor, kıkırtılar bırakıyor ve farkında olmadan karnını okşayan kocasını hissediyordu. Uzun kavak ağaçlarının yanına vardıklarında Gülsarı yavaşladı, ufuğa doğru usulca yürürken kocasının göğsüne sırtını yasladı. Kocası saçlarının kokusunu içine çekerken atın eyerini tuttu. Mihriban ufuğa dalmışken, "Sonunda ne var dersin? Dünya bu köy mü? Bu köy kadar küçük mü? Çıkacak mıyım şu köyden, görecek miyim engin denizleri?" dedi ve Gülsarı'nın yelelerini usul usul okşadı. Sözleri kocasını etkilemişti, Emin atın üstünde duran karısını bir nebze daha kendisine çekti. Ne yaptığını sorgulamak umrunda bile değildi, Mihriban dilberi karısı değil miydi? Koynuna alsa, bir nebze sevgi verse kim neye karışırdı? Peki ya Cennet? Gerçek sevdası Cennet miydi? Öyleyse Mihriban'ın her halini sevecekmiş gibi hissetmezdi ki. "Kader," dedi net bir sesle. "Kader Mihriban, kader."