Karanlık Orman, asırlar boyunca gizliliğini korumuş olan bir sırdı. Hiçbir insan ormanın içine girememişti, içindeki güçlerden haberdar değildi. Valerie Raven, karanlık dumanların ardına gizlenmiş olan ormana üç yaşındayken bırakılmış ve on üç yıl boyunca tek başına orada yaşamıştı. Ormandaki canlılar ona yol göstermiş ve yetiştirmişti. Valerie, Karanlık Orman'ın kızı olmuştu. Fakat artık evi bildiği karanlığın içinden çıkması gerekiyordu. Aşkı tadacak, ayrılığın acısıyla boğuşacak, yol gösterecekti. Kapak Tasarımı: DiesLux 'a ayrıca teşekkür ederim.

Saat 01:28'di. Ona ilk mesajı attığımda... İnsanların alkole ya da tütüne bağımlı olduklarını sanırdım hep. Anlamsız bir sayı dizesinin de tiryakisi olunabileceğini hiç düşünmemiştim. Ta ki yelkovan ve akrep arasındaki yirmi sekiz dakikalık bir zaman dilimine saplanıp kalana kadar. Macera#1 < Kitap Texting olarak başlayıp daha sonra normal hikaye formatına geçiş yapmıştır. Bu nedenle texting kısımları kısadır.>

Pandamiden dolayı dersleri online gören iki liseli. ☀︎ "Bana iyi geliyorsun," dedi alnını alnıma yaslarken. "Ben de sana iyi gelmek istiyorum." "Bana iyi geliyorsun," dedim. Neden bana iyi gelmediğini düşünüyordu ki? "Gelmiyorum," dedi. "Seni üzmüştüm." "Üzmüştün," dedim. "Geçmiş zaman. Şimdi de beni çok mutlu ediyorsun." "Seni, eskiden de olsa üzen kişi olmak hiç hoşuma gitmiyor," dedi. Kafasının içini görmek istiyordum, belki de Berkcan'la kendini kıyaslıyordu şu anda çünkü eskiden ben de kendimi Damla'yla kıyaslıyordum. "Seni hep güldürmek istiyorum." "Beni güldürüyorsun Yunus," dedim. Ellerimi yanaklarına koydum ve kafasını benden biraz uzaklaştırıp yüzüme bakmasına neden oldum. "Seninle kavga ettik, barıştık, sevgili olduk ve bu olması gereken şeydi, bir sürü kitap okudum ve aşk hikayelerinin mantığı bu, doğru olan bu. Bunlar normal şeyler." Bütün yüzümü dikkatle inceledi, gözlerindeki parıltıların sebebi olmak bile beni çok mutlu ederken nasıl anlamazdı onunla birlikteyken mutlu olduğumu. ☀︎