İnişli çıkışlı bir ilişkimiz vardı. Hep öyle olmuştu. Değişmiyordu, değiştiremiyorduk. Mert'in kişiliğiyle ilgili bu lanet şey her zaman beni çok üzdü. Bir öyle bir böyleydi. Çok güzel bir şekilde kouşurken illa bir patavatsızlık yapıp sinirlerimi bozardı ve geri adım atmazdı. Pek çok kez beni hiç sevmediğini, sadece benimle oynadığını düşündüm. Belki de öyleydi ama beni mutlu ediyordu. Kahretsin bu salağın bütün saçmalıklarına karşı onunla konuştuğumda mutlu oluyordum. Kalbimi her kırdığında 'Bu bardağı taşıran son damlaydı!' deyip kendimi onunla konuşmamaya zorluyordum fakat iki güzel kelimesinde aklımı başımdan alıyordu. Bana hep 'Ben bunları bir tek seninle yaşamak istiyorum' derdi. Bu lafı içime öyle işlemiş ki ne zaman kendimi biriyle sarılırken, birini öperken vs. hayal etsem yanımda hep Mert oluyordu. Hayallerimden onu kaldıramıyordum. Onu ne kadar sevdiğimi bilmiyorum, çıkarken ayrılmak için can atmıştım çünkü tam olarak aradığım kişi değildi. Açıkçası biraz zengin züppe ve kendini beğenmişti. Aslında ben onu sadece gerçek olmasını istediğim tüm hayallerimde sevmiştim.. -Merygul ''Ölürken yanımda olmanı çok isterdim, keşke beraber ölsek'' -Mert

"Söylesene Kemancı, sen kirli olduğunu bile bile bir kıyafeti giymek ister misin?" "Hayır." yutkundu. "Peki neden kirli olduğunu bile bile böyle yapmaya devam ediyorsun Alexander? Çok mu seviyorsun ruhuna işkence etmeyi? Marifet mi yaptığın?" "Hayır." "Neden öyleyse?" "Gerçek olanı, temiz olanı arıyorum anlatsana!" sesi çatladı. "Gerçek olan benim!" demek istedi Behire. Ama diyemedi. "Anlıyorum Alexander, seni gayet iyi anlıyorum. Ama sen kendini anlamıyorsun; ruhunu anlamıyorsun. Tek sorun bu. Ve anlamamakta direniyorsun."