Dauphine, yanındayken evimizde gibi hissettiğimiz bize huzur veren kişi.

𝓦𝓱𝓮𝓷 𝓽𝓱𝓮 𝓼𝓾𝓷 𝓭𝓸𝔀𝓷, 𝔂𝓸𝓾 𝓼𝓱𝓸𝔀 𝓶𝓮 𝔀𝓪𝔂𝓼

Zıt kutuplardı, birbirini çeken... Biri ateşse diğeri buz, biri geceyse diğeri gündüzdü. Zıt falanlardı ama yine de birbirleri olmadan yapamıyorlardı. Her bakışı, her sözü yankı gibi çarpıyordu kalplerinde. 𝗞𝘂𝗿𝗴𝘂 𝗴𝗲𝗿ç𝗲𝗸𝗹𝗶𝗸 𝗯𝗮𝗿ı𝗻𝗱ı𝗿𝗺𝗮𝗺𝗮𝗸𝘁𝗮𝗱ı𝗿. 𝗧𝗮𝗺𝗮𝗺𝗶𝘆𝗹𝗲 𝗵𝗮𝘆𝗮𝗹 ü𝗿ü𝗻ü𝗱ü𝗿, (ç)𝗮𝗹ı𝗻𝘁ı 𝘀ö𝘇 𝗸𝗼𝗻𝘂𝘀𝘂 𝗼𝗹𝗱𝘂ğ𝘂𝗻𝗱𝗮 𝗵𝘂𝗸𝘂𝗸𝘀𝗮𝗹 𝘀ü𝗿𝗲ç 𝗯𝗮ş𝗹𝗮𝘁ı𝗹𝗮𝗰𝗮𝗸𝘁ı𝗿.

-ALINTI- KAYBOLUŞLARIN HİKAYESİ +18 Şahin'in çakmak çakmak bakışları yola odaklanmıştı. Gaza köküne kadar basarken yanındaki ifadesiz karısının yüzünde en ufak bir endişe arıyordu ama bulamıyordu. Ondaki bu hissizlik kalbini daha da öfkeyle doldururken bulduğu tüm çukurlara arabasını hiçe sayarak girmeye başladı. Şahin'in istediği izin belirtileri böylelikle ortaya çıkıyordu. O kadar hızlıydı ki girdiği her çukur, içlerindeki tüm uzuvları sarsıyordu sanki. Derya acıyla yüzünü buruştururken kasıklarına giren sancılarla inlemeye başlamıştı. "Demek ilacın buymuş!" diye bağıran Şahin'in kükreyişi kulaklarını tırmalıyordu Derya'nın. Yüzünün acıyla kasılışını, dudaklarının arasından dökülen iniltileri duymak ona keyif veriyordu. "Yapma!" dedi Derya acıyla "Yapma arabana yazık..." O kadar ruhsuzlaşmış ve Şahin'e karşı inancını yitirmişti ki, varlığından bir haber olduğu bebeğinden çok arabasına üzüleceğini düşünüyordu. Bacaklarının arasında hissettiği korkunç sancı eşliğine ıslanan elbisesine bulaşan kanı görünce panikle titremeye başladı Derya. Bebeğini kaybediyor olmalıydı ki kaybederse zaten Şahin'in isteyeceği bir şey olurdu. O nedenle müsaade ediyordu ona... Ölmek pahasına bebeğini öldürmesine izin veriyordu. Şahin'in gözleri Derya'nın kısa eteğinden dizlerine doğru süzülen kanlara doğru döndüğünde şaşkınlığa boğuluyordu. "O ne lan?" dedi, hayret dolu bir panikle. Arabasını hızla sağa yanaştırdı, Derya'nın acıyla kasılan yüzünü izledi. "Ne oluyor Derya?! Ne bu?!" dedi Şahin. "Bebe.ğin... Şahin." dedi Derya, gözlerinin bulanıklaşırken buruk bakan koyu yeşil gözlerini ona çevirdi. "Bebeğin!" "Ha-hamile misin?!" Şahin başından aşağıya kaynar suların döküldüğünü hissediyordu. "Sevgilinle önünde hiçbir engel kalmaz artık Şahin! Bırak, ölsün bebek..."

𝐜𝐚𝐧 𝐰𝐞 𝐛𝐞, 𝐛𝐞 𝐞𝐚𝐜𝐡 𝐨𝐭𝐡𝐞𝐫'𝐬 𝐜𝐨𝐦𝐩𝐚𝐧𝐲 ♟️ *𝘸𝘢𝘵𝘵𝘺𝘥𝘦𝘬𝘪 𝘪𝘭𝘬 𝘯𝘰𝘢 𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘧𝘧 21.01.26*

Derin, futbolcuların şişirilmiş egolarından nefret eden, kalemi keskin bir spor muhabiri. Noa Lang ise İstanbul'un yeni, ele avuca sığmaz ve fazlasıyla özgüvenli yıldızı. Tamamen hayal ürünüdür, hiçbir gerçeklik barındırmaz.

"Futbol sadece sahanın içinde oynanan bir oyun değildir bazen. Arkaplan çok daha farklıdır; özellikle takımın ışıklı tabelalarından, o pahalı krampon seslerinden ve taraftar tezahüratlarından uzaklaştığınızda... Asıl maç, soyunma odasının o ağır havasında ve kulüp binasının sessiz koridorlarında başlar. Benim işim, o devasa egoların evlerine gidince hangi yastığa baş koyduğunu, hangi şehirde kendini yabancı hissettiğini bilmekti. Ben bir Adaptasyon Direktörüydüm; yani bir nevi 'fırtına terbiyecisi'. Ancak kulübün kapısından o gün giren son transfer, sadece bir fırtına değil, kariyerimi yerle bir etmeye yeminli bir kasırga gibiydi. Gözlerindeki o küstah parıltı bana tek bir şeyi fısıldıyordu: Bu kez kuralları sen koyamayacaksın."

"Beni kırdın, paramparça ettin. Ben o parçaları ellerim kanaya kanaya topladım, birleştir diye sana verdim ama sen onları da parçaladın, tekrar, tekrar. Benim artık gücüm kalmadı Turan." Ayakta durmaya bile dermanım yoktu. Neden beni bırakmamıştı, neden peşimden gelmişti? Umutlanacağımı bilmiyor muydu? Tekrardan kalbimin kırılacağını bilmiyor muydum? "Ben artık yapamıyorum." "Neyi yapamıyorsun Elif?" Gözlerim dolmuştu. Yüzü önümde bulanıklaşmıştı. Yine de bu güne kadar içimde biriktirdiklerimi söylemekten geri durmadım. "Kalbine giremiyorum." Dedim, gerçek canımı yaktığı kadar dile getirmek de yakmıştı. "Ne kadar denersem deneyim, olmuyor. Önüme hep aynı engel çıkıyor. Zeynep. Ona olan aşkını yenemiyorum." Sustu. Sessizliğinin beni kör kuyularda bırakacağını bile bile cellat oldu. Zeynep'e olan sevdasını inkar etmedi ve ben orada bir kez daha öldüm. "Sevdamdan vazgeçiyorum artık. Senden vazgeçiyorum. Asla bir ihtimal bile olmayan bizden vazgeçiyorum... Yarın avukata gideceğim. Bir an önce boşanalım." + 18 İçerik Mevcut! FZA'nın Farklı Bir Evreninden 28.08.25

"Benim topraklarımda ölmek için özel bir nedene gerek yok." Mihra Elnurova, Türkiye'nin güneyinde yer alan, ufak bir Türkmen ülkesi olan Karahan'da yaşamaktadır. Sıcacık bir ailede büyüyen Mihra, hayatın sert ve acımasız yüzüyle henüz tanışmamıştır. Ta ki ülkesinde baş gösteren iç savaşa kadar. Ülkenin çeşitli bölgelerinden ayaklanma, silahlanma haberleri gelirken hiçbir sorun olmadığına inanarak yaşayan genç kız, bir sabah bulundukları kasabaya ülkesini ve kendi topraklarını korumak için Türkiye'den askerlerin gönderildiğini öğrenir. Bu askerlerin arasında hayatının aşkının da olacağından bihaberdir. Yağmurlu bir günde şarkı söyleyip kendi kendine eğlenirken çitlerin arkasından kendini izleyen Türk askeri Yusuf Agâh Demiral'ı görünce Mihra'nın kalbi o zamana dek hiç atmadığı kadar kuvvetli atmaya başlar.

Bir kadın ve zor bir Aşk.. Bir adam ve zor bir Tutku.. Ece Aslan ve Ömer Parlayan zorlu bir Aşk ihtiras dolu bedenler.. Zorba bir adam güçlü bir kadın.. Gelin bu aşka birlikte tanık olalım..