TAMAMLANDI. ... "Aslında bir adı yoktu. Kendini bildi bileli sokaktaymış. İnsanlar görüntüsünden dolayı ona 'Murdar' diyormuş ama benim gönlüm el vermiyordu ona öyle seslenmeye. Ben ona hep 'Lucian' derdim. Işık, aydınlık anlamına geliyor. Hayatıma gerçek anlamda ışık olmuştu. O da bana hiç Mors demezdi. Hep Vita derdi. Biliyorsun, beni doğururken annem öldüğü için babam adımı ölüm anlamına gelen Mors ismini vermişti. Lucian, benim ölümü değil, hayatı temsil ettiğimi söylerdi. Ona hayat olduğumu ve onu kurtardığımı dile getirirdi." ... Bu kurgu tek bölümden oluşmaktadır. Wattpad'e "MURDAR" isimli yayımlanan ilk kurgudur. Yayımlanma tarihi: 16.02.2021 Not: Bu kitabın telif hakları @assparagas'a aittir. Çalınması veya kopyalanması durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

... Bakışlarımı ona çevirdim. Gözlerini kırpmadan karanlık geceye bakıyordu. Ona uyup gökyüzüne bakmaya başladım. Kocaman gökyüzünde tek bir yıldız dışında başka yıldız bulunmuyordu. Sesiyle bakışlarımı tekrar ona çevirdim. "Derler ki kaderimizdeki kişi dünyaya geldiğinde, gökyüzünde bir yıldız belirirmiş... Ve ta ki günün birinde sen onu bulana dek o yıldız sana, ona giden yolu göstermek için tüm gücüyle parlamaya devam edermiş. Lâkin bu göstericinin tek kötü yanı sadece gece gözüküyor olmasıymış. Yıldızları görmek isteyen insan geceye razı olmalıymış. Hayatının yıldızlarına ulaşmak istiyorsan geceye razı olmalısın." Bakışlarını yavaşça bana döndürdü. Bakışlarımız birleşince ikimizde gözlerimizi birbirinden ayırma gereğinde bulunmadık. Amber harelerine odaklanarak diyaloğu devam ettirdim. "Ve günün birinde yıldız, delicesine sevdiği gökyüzü uğruna bütün enerjisini harcayarak ölmüş; fakat gökyüzüne adadığı bir ömür için asla pişman olmamış. Aşkla geçen bir ömür, asla boşa geçmiş sayılmazmış. Derler ki, ne zaman gökyüzünde bir yıldız kaysa, gökyüzüne aşık yıldız bir anlığına parlar ve kayan yıldızı izleyen kişinin gönlünü aydınlatırmış." Gökyüzündeki ufak parlamayla ikimizde bakışlarımızı gökyüzüne cevirdik. Gökyüzündeki tek yıldız da bu gece kaymıştı.. ... Wattpad'e "KAKNÜS" isimli yayımlanan ilk kurgudur. Yayımlanma tarihi: 12.01.2021 Not: Bu kitabın telif hakları @killitlisandik'a aittir. Çalınması veya kopyalanması durumunda yasal işlem başlatılacaktır..

Adam, oldukça başarılı bir bilim adamıdır ve kendisini bu projeye adamıştır. Yapay Zeka. Eve ise, Adam'ın yirmi senenin ardından tasarladığı ilk gerçek insan görünümünde ki yapay zekadır. Adam'ın ölümünden hemen sonra piyasaya sürülen prototip yapay zekalar tuhaf davranmaya başladıklarında, insani tüm duyguları olan Eve'in, kendisinden saklanan gerçekleri bilmemesine rağmen zor bir seçim yapması gerekir. Ya tasarımcısının istediği gibi bir insan olup, bu kargaşaya seyirci olacaktır, ya da yapay zeka olduğu gerçeğini kabul ederek uygulanan üç kurala sadık kalacaktır. İnsanları koru, yardım et ve kurtar. *** İnsan olmak böyle bir şey mi? Başkalarını umursamamak? O zaman ben bir teneke olmayı seçiyorum. ~ Kapak tasarımı için Arya Tuna'ya çok teşekkür ederim. 😍

"Sorun ellerimdeyse, problem değil. Onlardan kolayca kurtulabilirim. Eğer sorun gözlerimdeyse, onları sonsuza kadar kapayabilirim. Ama ya sorun beynimdeyse? Bunu nasıl engellerim? ...Peki ya normal olan bensem ve hepiniz eksikseniz?"

TAMAMLANDI. Eylem ve Ömer Asaf, çocukluklarından itibaren tanışan, yaklaşık on yıldır birlikte olan bir çifttir. Ateşin yaktığını, buzun dondurduğunu, rüzgarın üşüttüğünü ve güneşin bunalttığını dahi birlikte öğrenmiş, birbirlerini gördükleri ilk andan son ana kadar aralarında derin bir bağ oluşmuştur. Oldukça güzel ilerleyen birliktelikleri, Eylem'in bir gecede her şeyi geride bırakarak Ömer Asaf'ı terk etmesi ile bozulur. İhanet aralarındaki bağı bir makas gibi kesip atmıştır. Eylem vicdan azabı, Ömer Asaf ise bir türlü dinleyemediği gururu ile doksan yedi gün sonra bir sokağın ortasında yeniden karşılaştıklarında; hikayeleri yeniden başlar. "Senin bir evin var, bahçesinde de ben varım. Sen diyorsun ki eve girme ama bahçeden de çıkma. Önümüz kar kış Eylem, ben ya eve gireceğim ya da o bahçeden gideceğim. Üçüncü bir seçenek yok." YETİŞKİN İÇERİK. EYLEM YAKUT & ÖMER ASAF AHADÎ 25 OCAK 2019 - 01 : 22 ●

"Onların hikayesinde beyaz, boyunlarına asılmış bir idam ipiydi. Siyah ise kimsesiz, küçük bir çocuk." Bu hikaye okumaya değer bulan herkese adanmıştır.

Meşru yaşamların ötesinde, kuytuların en dibinde dalaverelerle iş çeviren yobaz çetesinin nezdinde, hüküm süren eziyetin birer aracı onlar. Kim mi? Kadınlar! Fahişe kadınlar! Çaresiz kadınlar! Antika kadar değerli kadınlar! Ama asla satılık mal olarak görülmeyi hak etmeyen kadınlar. Labirentin aşağılık hayatında olmayı asla istemeyen ve kaçmak arzusuyla gün be gün savaşan kadının hikâyesi. Ben Aury Grace Champbell! İnsanları sevmiyorum.

Sen hiç bir kitap karakterine âşık oldun mu? O, oldu. Asıl tuhaf olan ise... Kitap karakteri de ona âşık olmuştu. "O gece bir kitapla tanıştım. Kaderime giden yolda bana rehber olacak bir kitapla." (DÜZENLENİYOR.) © Tüm Hakları Saklıdır! ©

Aksiyon 1. sıra 30.09.2017 Yalnızdı. İlk doğduğu andan itibaren, emeklemeye başlarken, ilk harflerini söylerken ve büyürken. O hep yalnızdı. Kimsesiz büyümüştü ona yabancı insanların arasında. O kimsesizdi. Tüm hayatı boyunca tek istediği şey sadece bir aileydi. Şimdi ise bir aileye sahip olacağını düşünüyordu ama nereden bilebilrdi ki kendisini ülkenin en çok aranan soygun çetesinin bir üyesi olarak bulacağını? Bilemezdi. Peki ya kendisinden nefret eden ve hatta korkan bir adamı seveceğini nereden bilebilrdi? Bilemezdi. Başlangıç Tarihi: 16.10.2016 Bitiş Tarihi: 30.09.2018 "Kiralık Cehennem." Adıyla yayınlanan ilk Wattpad eseridir. Tüm telif hakları saklıdır. Hiçbir şekilde kopyalanamaz ya da paylaşılamaz aksi takdirde gerekli yasal işlemler başlatılacaktır.

Dilsiz bir kızın kalbi tüm kötülükleri kendisine çekiyordu. Hiçbir kalp bu kadar değerli olmamıştır. Yeşil, Ötanazi Okulu'na sürgün edildiğinde o yıllarda henüz bir çocuktu. Öz babasının onu nasıl bir yere mahkûm ettiğini bile bilmiyordu. Ötanazi Okulu, Amerika Birleşik Devletleri'ne bağlı olan Alaska'da açılmış karanlık bir okuldu. Bildiğiniz tüm o okulları unutun çünkü Ötanazi Okulunda öğretmenler ders vermiyordu. Her biri kendi dalında uzman bilimcilerdi ve oradaki amaçları bir okul dolusu öğrencinin üzerinde deneyler yapmaktı. Öğrenciler ise sıradan öğrenciler değildi çünkü her biri idam cezası almış mahkûmlardı. Okul onları satın alarak kendi deneylerinde kullanan karanlık bir girdaptan farklı değildi. Bir kez içine girince çıkmak mümkün değildi. Yeşil tüm o tehlikeli mahkûmların içinde göğsünde değerli bir kalple yaşamak zorundaydı. Herkes onun kalbini isterken kurtların içine atılmış bir kuzudan farklı değildi. Kalbini isteyenlerden biri de öz babasıydı. Babasının onun kalbi için okula tehlikeli bir suikastçı göndermesiyle, belki de tüm ezberler bozulmaya başlamıştı. Avcı'da her zaman bu kadar acımasız değildi. Özellikle ateşten kızıl saçları olan ve bir katile gülümseyen hasta bir kadını tanıyana kadar. Şimdi karar verme sırası ondaydı. Avını öldürmeli mi, yoksa korumalı mı? Sayfalar üzerinde konuştuğu bu dilsiz kadınla tam olarak ne yapmalıydı? "Kadın kandan korkuyordu, adam ise kan kokuyordu. Şimdi sen söyle; böyle bir durumda kadın özleyebilir mi ölüm kokan bir adamı?" dedim. "Kadın aptaldı adam ise kadına kör. Şimdi sen cevap ver; her şeye, herkese ve özellikle küçük bir kadına kör olan bir adam bekleyebilir mi kadın tarafından özlenmeyi?" diyerek bana cevap verdi.