Köklerinden sökülüp rüzgarda savrulan bir Ayçiçeğiyim ben -🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻- Küçük zindanımda hep yaptığım gibi havalandırma penceresini zorluyorum bu sefer açılır umuduyla.Ama nafile... Duruyorum ve hepi topu 12 m² olan zindanına bakıyorum.Köşede eski süngerlerden yapılma döküntü bir yatak,yanında sararmış bir klozet ve lavabo.Köşede de ayağı kırık bir sandalye ve portatif küçük bir masa. İşte yaklaşık 1 yıldır bana sunulan muhteşem(!) yaşam alanım.Bir of çekiyorum ve gidip yatağıma uzanarak sessiz hıçkırıklara ağlıyorum-her zamanki gibi-.Halbuki daha 1 sene önce ne kadar mutluydum. Güzel bir hayatım,hayallerim ve umutlarım vardı. Ta ki o lanet günde bütün hayatım yerle bir olana kadar... ⚠️Lütfen ilk bölümlere göre yargılamayın. NOT : Hikâyenin tüm hakları saklıdır!!! Harhangi bir çalıntı olursa yasal işlem başlatılacaktır!!! Herkese iyi okumalar😊 Kitap kapağı için @beyzaaR_ a sonsuz teşekkürlerimi iletiyorum : )) Wattpad de bu adla yazılan ilk kitaptır.

Korku... Yıllardır yaşadığım ve hiç yabancısı olmadığım duyguydu, korku. Benliğimle bütünleşmiş, tüm çabalarıma rağmen beni hiçbir zaman terk etmeyen unsurdu, korku. Çocukluğumun esaret altında geçmesine sebep olmuştu, korku. Bir zamanlar kendi köşeme sinmemi; konuşabildiğim hâlde lâl olmamı sağlayan duyguydu, korku. Ayaklarımın üzerinde durmama karşı çıkan en büyük etkendi, korku. Bedenimin, ruhumu çürütecek kadar sahip olduğu tek şeydi, korku. Peki ya bu esaretten kurtulmak için gösterecek cesaretim var mıydı? Yayımlanma tarihi ~~16.11.2020~~

[tamamlandı - 15.12.19] Her şey gecenin üçünde Whatsapp'dan gelen bir mesajla başladı. 055.....: *Fotoğraf. (03:00) 055.....: Şşşt yavru, hepsi senin mi? (03:00) ~ Yaşlı gözlerle izledi beni. Gözlerim, eminim ki onun güzel gözleri kadar kızarmıştı. Burnu kıpkırmızıydı, dudaklarımı burnuna bastırırken saçlarını okşadım usulca. Saçlarındaki elerimi tuttu ve avuç içimi öptü. Yeni bir hıçkırık koyverirken dudaklarımdan ne yapacağımı bilemedim. Gidiyordum ve o, avuç içlerimi öpüyordu amansızca. Gözlerime baktı uzun bir süre, dudaklarını yaladı ve birkaç küçük mırıldı çıkartı. "Gittiğin için özür dilerim, oysa ki gitmemen için her şeyi yaptığımı düşünüyordum. Yapamamışım, yalvarırım affet." Kalbim onun kamçılı sözleriyle ezilirken bu sözlerin beni kırmak için olmadığının bilincindeydim. Sakince geri çekildim ve son bir kez daha baktım kalbimi yakıp kavurtan bu adama. Çaresizdi, belki de benden bile çaresizdi. Bizi bu hâle sokan annesine küfürler ettim en derinlerden. Kendimi geçtim canım olan oğlunu, bu duruma sokabildiği için nefret ettim anneliğinden. Gözleri, hâlâ etkisi tam anlamıyla geçmemiş olan norkoz ile tekrardan kapanırken fısıldadı. "Bu bir kabus ve uyandığımda yanımda olacaksın. Biliyorum, sen beni bırakmazsın." Bıraktım, ben onu o sözlerine rağmen bıraktım. ©2018 | beatricemutsuz yirmi yedi nisan