Od wieków mieszkańcy Furantur wystrzegali się znaków. Odkąd tylko aroganccy ludzie wykradli magię, chmara kruków nie znaczyła niczego dobrego. Co jednak może uczynić dziewczyna, która ujrzała w niej rannego człowieka? Eilis bez zastanowienia wzięła to, co miała aktualnie pod ręką i ruszyła na pomoc nieznajomemu, odganiając od niego ptaszyska. Już wtedy wiedziała, że jej losy na zawsze zostały splecione z tym zwiastunem nieszczęścia. Zwycięzca Wattys2016 w kategorii "Ukryte Perły", wyróżnienie w kategorii fantasy w konkursie "Splątane Nici Zima 2017/2018", II miejsce w kategorii fantasy w konkursie "Ailes Awards 2017" i pewnie coś jeszcze...

Walcz słowem, to ono ma moc, która nie śniła się nawet bohaterom. Słowa potrafią być bardziej niebezpieczne, niż nam się wydaje. Może to dlatego Ragnar, ostatni człowiek złotej krwi i jedyna nadzieja świata na zakończenie wojny, wybrał właśnie je na swoją broń. Szkoda tylko, że jego przeciwnik jest bezlitosnym potworem, który nie zamierza nikogo słuchać, a w szczególności niepoprawnego pacyfisty pod opieką rudego smarkacza. Opowiadanie jest w trakcie korekty przez nieocenioną @BelphegorAcedia ;3 Praca otrzymała wyróżnienie w Turnieju Osobliwym 2020 organizowanym przez @BractwoOS

Wystarczył jeden impuls, by pozbyć się wiecznego smutku, tworząc wieczne piękno... Nie wystarczyła za to cała wieczność, by pozbyć się poczucia winy. Tak oto, chcąc zabić jednego, powołano piętnastu. I każdy z nich był wężem, który odrzucił zniszczoną skórę, by narodzić się na nowo. A nazywano ich Wężami, które pozszywał ze sobą los...