Yapacağım tek bir şey vardı; ölmek. Bunun için konuştuk, bunun için anlaştık. Tek bir koşulum vardı; canımın yanmamasıydı. O da öyle dedi: canın yanmayacak. Nasıl ve ne zaman öleceğimi bilerek her günümü onunla geçirdim, ona bakarak, onunla konuşarak, ona gülümseyerek. Bana öfke duymadı, ailesi gibi benden nefret de etmedi, beni insan yerine koydu, herhangi bir insanın yerine... Fakat ben öfke duydum. Çünkü bazen en çok acıtan şey, ölmek değil; birinin, seni hâlâ ölmesi gereken biri olarak görmesidir. "Onu sevmeden önce dünyası çok gelirdi gözüne; daha ne kadar yaşayacağını düşünürdü. Onu sevdikten sonra ise ne zaman öleceğinden korkmaya başladı; dünyası az geldi gözüne."

BİR ESİR TUTSAK HİKÂYESİDİR. Roza ve ailesi, yaşadıkları ada ülkesindeki susuzluk sebebiyle evlerini terk etmek zorunda kalır. Tatlı suyun olduğu bölgeye gitmek için gemiye binerler ve daha ilk gecelerinde korsanlar tarafından esir alınırlar. Soylu insanların ve gizemli korsanların bir araya gelmesiyle başlayan bu macerada bazı kalpler de birbirine esir düşmekten kaçınamaz.

"Geceleri geleceğim sana," diye devam etti konuşmaya. "Geceleri seveceğim seni. Beni asla göremeyeceksin." Saçlarında hissettiği hareketlilik yüzünden gözlerini yumdu. "Bu sadece bir rüya..." "Rüya değil Hel. Artık zamanı geldi. Beni azad etmen gerekiyor. Soğuk ve ızdırap dolu cehenneminden çıkarıp cennetine kavuşturmalısın." Geç kız duvara yaslanıp dizlerini kendine doğru çekti. "Bunlar gerçek değil, hepsi aptal bir rüyadan ibaret." Ses tonu yükseldi genç kızın. "Benim İsmim Miray." "Hel..." diye, tekrar etti ölüm kokan ses. "Senin ismin Hel." Kurutulmuş güller genç kızın başından aşağı döküldü. Bal rengi gözleri bu hayatta en çok sevdiği şey olan kurutulmuş güllerden gözlerini ayıramadı. "Havva, Âdem'in sol kaburgasından çekip özgürlüğüne kavuştu. Peki sen kaburgalarımı parçalayarak beni bu karanlıktan cennetine kabul edecek misin, Hel?" Karşında ki gölge etrafında ki kurutulmuş gül yapraklarını odanın içinde savurmaya başladı. "Ölüm olmadan doğum olmaz. Bu yüzden senin için ölüm getirdim. Âdem'in Havva için yaptığı fedakarlığı bana yapmaya mecbursun. Kaburgalarını parçalayıp beni yeniden kemiklerinden var edeceksin." Şiddetle odanın pencereleri açıldı. Rüzgâr odada ki her şeyi savurdu. Bir ölüm gerçekleşirken biri doğuyordu. Genç kızın kaburgaları parçalanıyordu. Sol kaburgasından yeni bir beden doğuyordu. Cehennem cennetine kavuşuyordu. 29. 01. 2017

Doğrulup tekrar kameraya baktığımda ise bir süre konuşmamıştı. Beni izliyordu. Başını hafif yana eğmişti ve benimle dalga geçmeye devam ediyordu. "Şimdi..." dedi ve hareket edip öne doğru eğildi. Dirseklerini dizlerine koymuştu. Kasları tişörtünden dışarı fırlayacak kadar belirginleşmiş ve yine genç bir vücudu andırırcasına izlenim vermişti. "Otur." Dediğini yapıp tekrar koltuğa oturdum. Karşımda açmış olduğum bilgisayarımın kamerasında geniş ekran onu izlemekten başka bir şey yapamıyordum. "Dizlerini kır ve ayaklarını koltuğun üzerine koy!" Bütün bedenim gerginliği ile acımaya başlarken dediklerini yaptım. Bacaklarımı birbirine yapıştırıp ona bir ayrıntı vermek istemezken korktuğum şeyi söyledi. "Bacaklarını iki yanına aç!" Tırnaklarımı avuç içime yerleştirirken yanağımdan bir damla yavaşça süzüldü ama dediğine uyup iki yana açtım ve ona bunca senedir kendime bile sakladığım ayrıntıyı bütün açıklığıyla sundum. İç çamaşırımla olabilirdim ama şu anda bulunduğum durum kesinlikle olağan değildi. Bekledi. Arkasına yaslandı ve beni izledi. Nefes alış verişinden başka bir şey duyamıyordum. Normal alıyordu ve benden etkilenmediği barizdi. Ama istedikleri beni utandırmaktan başka amaç içermiyordu. "Şimdi..." Başını hafif yana yatırdı. Palyaço suratı o kadar korkunç ve gaddar duruyordu ki içten içe dudağımı ısırıp vereceği emri bekledim. "Sağ elini iç çamaşırının içerisine sok ve kendini okşamaya başla."

"Çocukluğumuz tohumumuzdur," diye fısıldadı Sırtlan'ın kül olan kalbi. "Tohumumuza kim su verdiyse o şekilde büyür ve yetişiriz." EMARE serisinin, birinci kitabı Sarmaşık, ikinci kitabı Pusula ve son kitabı Maske bu başlık altında toplanacaktır.

"Ondan hoşlanıyor musun?" Kıskanç çıkan sesine ne tepki vereceğimi bilemiyordum. "Ona sarıldın." Kaşları çatıldı. "Hoşlanmasaydın sarılmazdın. Hoşlanıyorsun ki sarıldın." Burnundan nefesini sertçe verdi. "Bana bile sarılmadın." Ters ters baktı. "Bana niye sarılmıyorsun?" Kıskandığı kişi en yakın arkadaşıydı. Ve onun arkadaşı benim babamdı. Hiçbir şeyden haberi yoktu. Eflah kim olduğumu bilmeden beni seviyordu ama ben, onun kim olduğunu bile bile ona âşık olmuştum. Benim günahım daha büyüktü. Bir insanın başına en kötü ne gelebilirdi? Babam gözlerimin önünde öldürüldüğünde ve onu öldüren annem olduğunda en kötüsünü yaşadığıma çok emindim. Artık annem cezaevinde, babam ise mezardaydı. Bundan daha kötü ne olabilirdi ki? 25 yıl geçmişe gitmek? Bu kötünün de kötüsü olabilir miydi? Ölümcül bir kaza sonucu kendimi 1998 yılında bulduğumda o an için bunun bir felaket olduğunu düşündüm. Felaket bir durumdu çünkü bu zaman diliminde anne ve babamla aynı yaşlardaydım. Onların hayatına bir yabancı gibi girmek zorundaydım. Ama aslında felaket sandığım şey mucize de olabilirdi. Mucizevi bir durumdu çünkü bu zaman diliminde annem cezaevinde, babam da mezarda değildi. Onların evlenmesinin nedeni annemin bana hamile kalmasıydı. Ana rahmine düşmeme sadece üç ay kaldığını anladığımda ise kendi doğumumu engellemenin nasıl olacağını düşünmeye başladım. Annemi cezaevinden, babamı da ölümden kurtarmanın tek yolu bu olabilir miydi? Belki de olabilirdi. Planını uygulamak için babamın arkadaşı Eflah'ın evine bir dadı olarak işe girmekse hayatımda verdiğim en kötü karardı. Bunu ona anlatmanın bir yolu var mıydı? Buraya ait olmadığımı, öyle bir uğradığımı anlatmanın bir yolu olmalıydı. Doğru insanı yanlış zamanda bulmak birine verilen en büyük ceza olmalı.

3 yıl önce âşık olduğum adamın bir anda hayatımın ortasına düşmesini mucize olarak adlandırdım, yanıldım. Uğruna sayısız cümleler kurduğum adamın büyük bir yalandan ibaret olduğunu gördüm, yıkıldım. Şefkatinin ruhumdan sızıp kalbime mürekkep gibi damlasını sevgi sandım, mahvoldum. İhaneti mucize, şefkati sevgi, cellâdımı cümleler sandım. İşte ben o zaman bir sandalyenin tepesine çıkıp, parmak uçlarımın üzerinde durdum. Urganımı boynumda, celladımı yanımda, aşkımı karşımda buldum. O okyanus mavisi gözlerde bir kez daha boğuldum. [Okyanus ve Bataklığın hikâyesi] *** Not: Acının Büyüttüğü Kadın isimli ilk hikâyedir. 12.02.2016

1800'lerin İngilteresinde ailesinin intikamını almak için erkek kılığında orduya giren bir kız... Zengin ve soylu amcasının tüm itirazlarına rağmen komutan olmuş sert mizaçlı yakışıklı bir lord... Sen intikamını almaya çalışırken ya aşk senden intikamını alırsa?

Band 1 - Zwei Personen und eine viel zu kleine Welt, um sich da aus dem Weg zu gehen. Sie ist offen, freundlich und selbstlos. Er ist kalt, unfreundlich und arrogant. Sie ist ein Mauerblümchen und Tollpatsch. Er ist ein Mädchenschwarm und Perfektionist. Sie ist das Feuer, er das Eis. Beide zusammen, eine gefährliche Mischung. © Cover by LucieJules Alle Rechte vorbehalten

D A R K R O M A N C E «Möchtest du, dass es aufhört ? Dass dieses Spiel ein für allemal endet ?» durchbrach seine raue, messerscharfe Stimme, die endlos anhaltende Stille. Sie nickte, wohl wissend, dass sie durch diese kleine Geste ihr Todesurteil mit offenen Armen willkommen hieß. «Dann werde heute Nacht Mein...» Der kalte und der nach Rache lüsterne Blick in seinen Augen, nahm sie wie ein starker Windsturm ein, der sie unerwartet von allen Seiten aus gefangen hielt. Keinerlei Emotionen, keinerlei Wärme steckte in seinen Worten... keinerlei Liebe. Nur pures verderbliches Verlangen, der sie in dem hasserfüllten Feuer seiner Augen verbrennen ließ. Sie erschauderte. «Während ich dich durchnehme, möchte ich, dass du mich genauso hoffnungsvoll und voller Zuneigung anschaust, wie du ihn immer angeschaut hast. Während ich dir bei jedem harten Stoß, immer ein Stück mehr von deiner Seele raube, möchte ich, dass du mir ununterbrochen geradewegs in die Augen blickst. Ich will sehen, wie die Willenskraft, mit jedem Mal, wenn ich dich küsse, aus deinen Augen erlischt, wie die lodernd heiße Flamme deiner Hoffnung sich immer weiter zusammenzieht, bis nur noch der Ruß vorhanden ist, der sich um deine leblose Hülle legt und dich ersticken lässt. Bis ich dich, Amalia endgültig gebrochen habe.» Wenn Gerechtigkeit auf Rache trifft... Gut auf Böse... Leidenschaft auf Verlangen... Der Engel sich auf den Teufel einlässt... Und beide Welten unmittelbar miteinander kollidieren, erklingt der Todesschuss. Der melodisch sanfte Klang der Engel, wandelt sich in einen ohrenbetäubenden Schmerzensschrei um, dem jeder tatenlos zusehen wird. Denn ihre Reinheit würde ihr Untergang und seine Erlösung werden. Und während er ihr Gift werden würde, würde sie sein Heilmittel werden. 🏆2. Platz bei den Wattpad Oscars 2017 🏆1. Platz beim Best Book Award 🏆Hauptgewinner beim Best Book Award 🏆1. Platz beim Romance Award