Gözlerim karşımda dizilmiş ve benden komut bekleyen askerlerde gezindi. Her şey hazırdı, Doğu Krallığını korumak için görevlendirilmiştik. Halk ve herkesin dilinde dolaşan şato artık bize emanetti. Tek komutla askerleri yönlendirdiğim de hepsi atlarına binmeye başlamıştı. " Şu lanetli şato için görevlendirildiğimize inanamıyorum. Söylentileri bilirsin lordun hâlâ orada yaşadığını söylüyorlar Alexa." Gözlerimi devirerek ona döndüm. Çocuk gibi korkmasına gerek yoktu. " O lord çocuklara anlatılan efsanelerden başka bir şey değil Henry. Şimdi atına bin!" Sözlerimin ardından yola koyulduğumuzda o lanetin sadece efsane olmadığını en acı şekilde öğreneceğimi nerden bilebilirdim ki?

Dostluktan doğan düşmanlığın, düşmanlıktan doğan dostluğun, ölümden doğan yaşamın, yaşamdan doğan ölümün izi. Var olan ve yeni oluşacak düşmanlık.... Düşmanlar arası kapışmalar ve alınan intikamlar... Vazgeçmek güzeldi ama vazgeçmeye çalışmak büyük bir hataydı. Bu aşk beni ölüme götürdü, ölümün kıyısından döndürdü. Herkesi teker teker kaybettim ve kazanmak bir oyun değil ölümle yaşam savaşıydı.

Bir doktor kadın 8 kişilik bir gruba yanlışlıkla eklenirse ne olur?

Tek sorun onunla anlaşmalı evlilik yapacak kadını nereden bulacağıydı. "Üniversiteden Firuze!" dedi yakın arkadaşı Mehmet. "Para avcısı Firuze." Hızla telefon rehberinde göz gezdirirken karşısındaki adam sırtını koltuğa yaslamış kahvesinden bir yudum içiyordu. "Sıfır risk. Yakana yapışmaz. Boşanmamak için direnmez. Parayı alır ve yapması gerekeni yapıp gözden kaybolur." "Firuze mi?" Hikaye içerisinde reklam yapmayın lütfen. 11.10.2025

Miray Aras, hastanenin yoğun kokusu ve telaşlı kalabalığı arasında, beyaz önlüğünün eteklerini uçuşturarak odasına doğru ilerliyordu. Uzun bir nöbetin yorgunluğu omuzlarına binmişti ki, genç bir hemşire nefes nefese yanına yaklaştı. "Miray Hocam, Başhekim Murat Hoca sizi odasında bekliyor. Önemli olduğunu söyledi," dedi hemşire. Miray, yorgunluğunu bir kenara itip rotasını başhekimliğe çevirdi. Murat Bey disiplinli bir adamdı; eğer çağırıyorsa bu ya yeni bir vaka ya da ciddi bir durum demekti. Koridorun sonundaki kapının önüne geldiğinde duraksadı, üzerini düzeltti ve kapıyı sertçe çaldı. İçeri girdiğinde çalışma masasının önünde, her zamanki profesyonel duruşuyla dikildi. Gözleri masanın önündeki boş koltuklara kaydı, ardından Murat Bey'in koltuğuna baktı. Koltuk arkası dönük duruyordu. Murat Hoca'nın orada olduğunu düşünerek hafifçe boğazını temizledi: "Buyurun hocam, beni çağırmışsınız?" Koltuk yavaşça, gıcırdayarak öne doğru döndü. Ancak Miray'ın karşısında görmeyi beklediği babacan Başhekim yoktu. Onun yerine, pahalı takım elbisesi içinde oldukça genç, keskin hatlı ve fazlasıyla yakışıklı bir adam oturuyordu. Adamın yüzünde, zafer kazanmışçasına kibirli bir gülümseme yayıldı. Miray kaşlarını çatarak bir adım geri gitti. "Siz kimsiniz? Murat Hoca nerede?" Genç adam, sanki karşısındaki şaşkınlıktan keyif alıyormuş gibi arkasına yaslandı. Bakışları Miray'ı tepeden tırnağa süzdü. "Murat Hoca yok, ben varım," dedi sesi buz gibi bir özgüvenle. Ardından tek kaşını kaldırarak ekledi: "Abin Civan Mirhanoğlu. Sonunda tanıştık ha, kardeşim?" Miray olduğu yerde donup kaldı. Beyni bu cümleyi idrak etmekte zorlanıyor, hastanenin uğultusu kulaklarında kesiliyordu. Sonradan düzenlenecektir!

En küçük çocuklarını bir trafik kazasında kaybettiklerini sanan bir aile çocuklarına kavuşup onlarla tekrardan aile olabilirler mi? Ayrı geçirdikleri yılları telafi edebilirler mi? Mardin'in dışındaki o ıssız virajda, Kenan'ın dünyası başına yıkıldı. Yol kenarında yanan araç, bir araba değil, Atamanların geleceğiydi. İtfaiye sirenleri ve ambulans ışıkları geceyi kan kırmızısına boyuyordu. Kenan: Polis barikatını yarmaya çalışırken kükrüyordu. "Bırakın beni! Dördüzlerim orada! Evlatlarım o arabanın içinde!" Bir memur onu arkadan tutup durdurmaya çalıştığında Kenan'ın feryadı göğü yardı. O an, aracın içinde kimsenin sağ kalamayacağı o korkunç patlama gerçekleşti. Kenan, dizlerinin üzerine çöktü. Elleriyle toprağı sıktı. On iki yıl sürecek olan o dilsizliği tam o saniye başladı. Ezgi : Şok içindeydi. Sadece yanan araca bakıyor ve fısıldıyordu: "Yağmur'un battaniyesi... En sevdiği battaniyesi yanıyor. Çıkarın onları, üşürler... Kenan, çıkar onları!" Ezgi o gece zihnini bir süreliğine o yangının içinde bıraktı. Hastane Koridoru "Sağ Çıkan Yok" Hastanenin o steril, keskin ilaç kokulu koridorunda Kenan ve Ezgi değil, koca bir aile can çekişiyordu. Karan, duvarın dibine çökmüş, ellerini başına kenetlemişti. Polat ise kardeşleri Poyraz ve Aral 'ın elini tutuyordu ama parmakları buz kesmişti. Doktor, üzerinde duman kokusu sinmiş önlüğüyle dışarı çıktığında, Kenan'ın gözlerindeki o son umut ışığına bakamadı. Doktor: "Sayın Ataman... Başınız sağ olsun. Araçtan sağ çıkan olmadı. Kimlik tespiti için..." Karan: "Hayır!" diye bağırdı Karan, oturduğu yerden fırlayarak. Doktorun yakasına yapıştı. "Daha dün akşam birlikteydik! Onlar dördüz, onlar birbirini bırakmaz! Birini bile mi kurtaramadınız? Birini bile mi?!" O an, aslında bir kurguydu. Evlatları o araçtan çoktan çıkarılmış,

Eğlence amaçlı yazılan klasik Gerçek Ailem kurgusudur. #1 anlayış #1 abilerimmi #1 lavin #1 karışıklık #1 karışanbebekler #1 hata Başlangıç 28.09.2025 Tamamlandı 19.03.2026 (Acemice yazılmıştır, ilk bölümlerde fazla klişe sahneler ve yazım hataları vardır.)

Alınan intikamın bir anlamı kalmamıştı. Ne intikamı alan hayattaydı ne de intikamın kurbanı... Aradaki tek fark birinin ruhen diğerinin ise bedenen ölü olmasıydı. ------------ Yıpranmış vücudumdaki her bir iz... Hafızamdan silinmeyen her bir anı... Hatıraları saklayan küçük kız çocuğunun saçları... Arkamda bırakamadıklarımın sadece bir kısmı. Şimdi sana soruyorum benim değersiz kalbim. Kim toparlayacak ardındaki bu enkazı? :) #Abi 1. 🥇 #Gerçek 🥇 #aşk 11. 🥇

An itibariyle beni isteyen iki aile arasında sıkısıp kaldım. (Hem öz hem üvey bir sürü abi ve bir üvey bir öz ikizim vardı artık.) Ailem ile fazlasıyla mutluyken öz ailem olduklarını söyleyen kişiler mi? Ve hayatımı kökünden değiştiren bir DNA testi.

18 yaşında, sevdiği adam askerdeyken ailesinin kendisini istemeye geleceği gün hayatını altüst eden bir iftiraya uğrayan Ceylan Akçay, memleketi Karadeniz'den sürgün edilir. Geride bıraktığı her şeyin ağırlığıyla, ne geçmişini ne de kaybettiklerini unutabilir. Berk, Ceylan'ın kovulmasının ardından döndüğünde, terk edildiğini sandı. 10 yıl boyunca, yalanların içinde bir başına kaldı, ne doğruyu öğrenebildi ne de kendini affedebildi. 10 yıl sonra, acılar ve kayıplarla dolu bir hayatın ardından Ceylan, Karadeniz'e geri dönmek zorunda kalır. Ancak geri dönüşü, sadece geçmişin izlerini değil, eski sevdalarının yeniden canlanmasını da beraberinde getirir. Berk Teber, yıllar sonra kavuşmanın sevinciyle dolsa da, geçmişin gölgeleri ve geleceğin getireceği felaketler onları beklemedikleri bir şekilde bulur. Berk ve Ceylan, kavuştuklarını sandıkları anda, hayat onlara acımasız gerçekleri ve sınavları göstermeye başlar. ‼️Yetişkin İçerik‼️ İlk yayım tarihi; 17 Eylül 2022 TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR.