İçimde dolaşan zehir yavaşlayarak kalbime aktı. Gözlerim kararırken tepede Ay vardı. "Çünkü günahlar ödenmedi," dedi. Kalbimi saran zehir değildi belki de, günahlarımdı. "Bu, Tanrıça'nın tek dileği için Mazeda." Acı gözlerimi kapattı, ne ölümün ne de zamanın silemeyeceği günahlar kalbime hapsoldu. Anılarım gözlerimin önünden geçti. O'nun gözlerinde acı ve nefret vardı. Onun gözlerinde karanlık ve kötülük vardı. Gözler silindi ve günahlar gizlendi. Anılar ellerimden kaydı. Tanrım, yardım et. Unutuyorum.

Bodrum'da ilk günümde mahalle sahibiyle çarpışmamın ardından kayan hayatım ve ben. Ben Nil. Ve o Meriç. Meriç Sarrafoğlu. Öyle demeyin gerçekten sarıyor.