21 yaşındaki bi kız için fazla adrenalin yaşıyorum . Beynindeki tümörün sıkıcı hayatta yönlendirmesiyle başlayan bir hikayenin başkahramanıyım ben -miray

Herseye rağmen REYNMEN

Bir yanda Deli dolu ici kipir kipir eglenceli bir genc kiz Asel Erva . Diğer yanda karanliga bulasmis etrafi kotuluklerle dolu girdigi her ortama korku salan bir mafya babasi. Aras Karaman Bakalim bizi nasil bir hikaye bekliyor. okuyup gorelim;)

Hikaye devam ediyor ponçikler

TÜM BÖLÜMLERİYLE SİZLERLE TAMAMLANDI

bir meteormu çarptı bana :)

"Affet beni güzel gözlü kahraman. Biliyorum gidince sendeki mutluluğuda götüreceğim kendimle. Ama sen yinede gül tamam mı? Ben içimdeki senle gidiyorum ya şimdi sen gelme. Nolur gelme benle..." "Geri dönmeyeceğini bile bile yazıyorum sana;sensiz buralar cehennem gibi ama ben üşüyorum neden? Sensizlik neden soğuk? Kalbim üşüyor. Nolur gel. Sensizlik çok zor. Nefesim kesiliyor gibi hissediyorum ama ölmüyorumda."

eheuehu açıklama yok ama güzel bir Reynmen Hayal Et kitabı eheeh

On altı yaşımda öldüm ben.Yaşarken adeta bir ölüye döndüm , hayallerim düştü yanaklarımdan.Düşünemedim hiç bir şeyi.Daha doğrusu düşünmeye gerek duymadım.Ve bir gece sabaha devrolurken öğrenmiştim ; Ben bir vampirdim. Kirli sayfalarım silinecekti ve temiz bir sayfaya yol açacaktım .İstemiyordum.Normal bir yaşantım varken aksiyona ne gerek vardı ki ?Ama kabullenmem ve üstesinden gelmem lazımdı.Hayal kurmayı bırakıp gerçek yaşantıya dönmüştüm.Yada dönecektim , ama bu hiç kolay değildi.Unutturmam lazımdı artık , beynime kazınmış kötü anıları.Geçmişimiz her ne kadar silinse de gelecekte gelecekti tekrar karşımıza.Ve tekrar silmeye gücümüz olmayacaktı.Ama ben bunu başarmak zorundaydım,her ne kadar kötü şeyler yaşayacak olsam da dik durup üstesinden gelmem lazımdı.Ve yapacaktım bunu.Hava yavaş yavaş aydınlamaya başlıyordu.Ay yok oluyor ve güneş doğuyordu.Birlikte asla duramazlardı.Güneş batarken ay yerini alıyordu , ay batarken ise güneş.Bende kendim gibileriyle birlikte olabilirdim normal insanlarla değil. Her şeyin bir düzeni vardı .Normal insanlar varken benim gibiler onların yanında yaşayamazdı. Ve ben bu düzeni öğrenene kadar kendim gibi olanlarla kalacaktım.

Yıllar sonra belki seversin demiştim...