Hafızasını kaybetmiş bir halde baş düşmanının evinde esir olarak uyanan Meira, geçmişte işlediği affedilemez bir günâhın bedelini ödüyor olduğunu öğrenir. Meira uyandığında ona söylediği ilk sözü "Biz düşmanız" olan adamın, bir zamanlar gözlerinin içine aşkla baktığını öğrendiğinde işlediği günahın hiç de sandığı kadar basit bir ihanet olmadığını ve altında çok daha korkunç bir entrikanın yattığını anlar. İki düşmanın kader ağları, tutku ve nefretin ateşiyle birbirine örülmüş; kurdun kuzu postuna bürünüp kuzunun kurda dönüştüğü çarpık bir ihanet oyununa evrilmiştir, artık birbirlerinden kaçmaları da ne mümkün! Bu yapbozu ise çözmenin tek bir yolu var: Gördüğün ve duyduğun hiçbir şeye inanma. Bunu geçmişteki sen bile söylüyor olsa... Fantastik değildir, karanlık aşk türündedir. DİKKAT! Bu kitapta cinayet, psikolojik ve fiziksel şiddet gibi rahatsız edici olabilecek içerikler bulunmaktadır.

Her insan bir yalancıdır. Her insan bir yabancı... Bize öğretileni yapar, bir yalanı yaşarız hayat boyu. Vakti geldiğinde ise yalan hayatlarımıza yabancılaşırız. İsteyerek ya da zorunda kalarak... Biz zorunda bırakıldık ve her şey o gün başladı. Hayatlarımıza yalan o gün bulaştı. Ya da biz öyle sanıyorduk. Biz kim miyiz? Bizler yabancıyız. Belki biraz da yalancı...

~Wattys2018 Modernistler kazananı~ *TAMAMLANDI* 🔥 Çok az kaldı. Benzini döktüm ve çakmağı da ateşledim. Alevlerin göğü sarmasına çok az kaldı. Hepimiz ısınacağız! Hem de iliklerimize kadar... -Ciara Archer 🔥

FanficsTR Purgatory Kazananı... °°° "Seni Purgatory'ye göndermeyeceğim. Unut bunu!" "Tek şansımız bu Dean, sen de biliyorsun! Şeytanlara güvenmediğimizi kendin söyledin ama buradan çıkış yolumuz da onlar gibi görünüyor." "Umurumda değil." İşaret parmağını tehditkârca iblise doğrulttu. "Sen umurumda değilsin. Purgatory'de barbekü partisi yapan cambion sevgilin umurumda değil. Bu boktan evren umurumda değil." Şeytan boynunu hafifçe yana yatırdığında gözlerindeki alev sanki harlandı. "Sen umurumda değilsin," dedi şeytan. "Şeytan kanı içen kardeşin umurumda değil. Hatta melek arkadaşın da umurumda değil." Sonra tıpkı Dean'ın yaptığı gibi işaret parmağını ona doğrulttu. "Dikkat et Dean Winchester! Burası senin dünyan değil ve bu dünyada benim kurallarım geçerli. Şunu da unutma! Şu andan itibaren ben size değil, siz bana muhtaçsınız!" °°° Wattpad FanficsTr hesabının yarışması üzerine yazılmış kısa hikayedir.

Finalden sonra kaldırılacak...

"Anneme ne zaman söyleyeceksin birlikte olduğumuzu?" "Hiçbir zaman." "Nasıl yani?" "Yaşadığımız herşeyi unut Sıla. O geceyide..." "Neden, Neden benimle değilde annemle olmayı tercih ediyorsun? Seni unutamam! Çok seviyorum seni.." "Sıla!" Sinirle çıkışınca, sesinin tonunu çok yükselttiğinin farkında olacak ki sakin tonda konuşmaya başladı. "Neden anlamak istemiyorsun?" "Beni isteyen sendin!" "İstedim ve bitti. Benden yaşça küçük biriyle evleneceğimi düşünmüyordun değil mi?" "Sende annemden yaşça küçüksün ama evlisiniz?" "Aynı şey değil" "Pekii... Annem olmasaydı beni seçer miydin?" "Belki." "Güzel :)"

Bir metro istasyonu, 14 rehin. Sınırlı yemek, Sınırlı su. Tuzak ve ölümler. Hayatta kalmak için neler yapardınız? Peki onlar ne yaptı? Bu oyununun sadece bir kazananı olacak, Ve herkes bir bir ölecek. Benimle bu oyunu oynar mısınız?

*Tamamlandı* "Sence bizden bir cacık olur mu?" dediğimde önce bana öylece baktı, sonra kahkahalarla gülmeye başladı. Öyle ki boynumdaki kolunu çekip dizlerine dayadı ve katıla katıla gülmeye devam etti. "Lan ne gülüyorsun?" diye sinirle sordum. Teyzeler pencereye çıktı ve gözleri hemen bizi buldu. "Sussana lan, Allahın belası domuz!" dedim dişlerimin arasından. "Esra, kızım hayırdır?" dedi FBI teyze. Hayrı mı kaldı be FBI teyze? Aldık başımıza belayı işte. Ama seni kırmayayım. Hayırlı uğurlu olsun! "Yok Selma Teyze!" dedim gülümsemeye çalışarak. "Arkadaşı kızın biri taciz etti arka sokakta da, kriz geçiriyor şu an." Azman aniden gülmeyi kesti ve kaşları çatıldı. "Vay vah!" dedi diğer pencereden MİT teyze. "Su getireyim mi Akın evladım?" Azman'ın gözleri ona döndü. "Yok sağol Makbule Teyze. Alıştım artık..." dedi ve gözleriyle beni işaret etti. "Bu kızın tacizlerine." Rezillik yükleniyor...%94 Kapak Tasarımı: Gölgehayaller © Tüm Hakları Saklıdır.

Kollarımı bırakması için ne kadar çırpınsamda o bırakmadı. Kollarına bakan ve bırakmadığı için sinirden dolan gözlerim sonunda onun gözlerini buldu, buldu ve tekrardan nefret ettim. Masalın katili oydu. Onu ölüme götüreceğini bile bile onu sevdi bu bir çeşit intihardı belki... "Ya bırak! Konuşmak istemiyorum diyorum anlamıyor musun? BIRAKK SAL YAA!" "Berna bir dinle beni lütfen bir kere, tüm yaz seni aramakla geçti günlerim. Uzun süre sonra tekrar görmüşüm ve benimle konuşmuyorsun. Ben dinlenmeyi hak ediyorum." "SEN HİÇBİR ŞEYİ HAK ETMİYORSUN AYAZ! HERŞEYİ İSTEDİĞİN ZAMAN ELDE EDEBİLECEĞİNİ SANIYORSUN DİMİ, TAM BİR GERİZEKALISIN!" "MASALDA BÖYLE SANDIĞI İÇİN BU RADDEYE GELDİK ZATEN!" Dolu ve yorgun olan gözlerimden yaşlar süzülmeye başladı o an. Ayazın ifadesi değişti ve kolumu bıraktı aniden. "Berna ben öyle demek istemedim. Berna..." "Gayette öyle demek istedin. Masalda öyle sandığı için bu raddeye geldiniz, onu sen öldürdün. Senden, senden okadar nefret ediyorum ki..." Oradan uzaklaşmam lazımdı ama siyah topuklularım ayaklarımı acıttığı için ve birazda biranın etkisiyle doğru düzgün yürüyemiyordum bile. Ayazın yanında geçip gittim. Dar sokakta birde yağmur çiselemeye başlamıştı, Tam olmuştu. Ağlamanın tadı yağmurda sokakta yalnızken oluyordu. Çok canım yanıyor hala ama kafamı dağıtmam lazımdı, pek sanmıyorum...