Nilüfer Sipahi kendini bildiği andan itibaren dans ve müzik notalarıyla büyüyen bir kadındır. Hayatı bir zamanlar dans adımlarıyla şekillenirken, beklenmedik bir sağlık sorunu onu sahnelerden uzaklaştırır. Yıllardır yönünü bulmaya çalışan Nilüfer, bir umutla Panorama gazetesinin staj programına başvurur ve şaşırtıcı bir şekilde kabul edilir. Ancak küçük bir detayı gözden kaçırır: Baş editörün asistanı olacaktır. Ve o baş editör... Alperen Ataman. Disiplinli, mesafeli ve kuralcı. Üstelik Nilüfer'le hiç hoş olmayan, tesadüfi bir tanışıklıkları var. Birbirlerinden hoşlanmayan bu ikili, istemeye istemeye aynı ofisi paylaşmak zorunda kalınca, kelimelerle örülü bir savaşa girerler. Ama kelimeler bazen sadece savunma kalkanı değil, kalplere giden yolun da anahtarıdır.

Rüya, İstanbul'daki yoğun üniversite döneminin ardından yaz tatili için Alaçatı'daki evine dönmüştür. Annesi ve arkadaşlarıyla birlikte, denizin tuzlu kokusu ve hafif meltemin eşlik ettiği hayatında enerjisini yeniden toplar. İstanbul'un kalabalığından, gürültüsünden uzak, sıcak günlerin ve ferah akşamların içinde, yeni anılar biriktirmek için sabırsızlanır. Aras ise İstanbul'dan İzmir'e yeni taşınmış, içine kapanık ve biraz mesafeli bir gençtir. Alışmaya çalıştığı yeni hayatında, yolları Rüya ile kesişir. İlk başta birbirlerine yabancı görünseler de, zamanla samimiyet ve güvenle aralarındaki mesafe yavaşça kapanır. Bu hikaye, yazın sakinliği ve küçük kasaba kafelerinin sıcak atmosferinde gelişen, gençliğin neşesi ve tatlı heyecanlarıyla dolu bir dostluk ve aşk öyküsü. Rüya ve Aras, birbirlerine dokunurken sadece birbirlerini değil, hayatın küçük mutluluklarını da keşfedecekler.

1970'lerden geliyoruz. * "Hava kararacak birazdan. Düş hadi önüme." Karaca şapşal şapşal yüzüne bakarken suratını da asamadı. İçi yanıyordu ama ona hep gülmeliydi sanki. Öyle de yaptı. Dudakları hafifçe kıvrıldığında Karaca da istemsizce gülümsedi. Takıldı Demir'in peşine. Yan yana yürümeye başladılar havuza kadar. "Islanmış buralar, tutun hele düşme." "Biri görür yanlış anlar Demir a-" Demir'in hızla ona dönen gözleriyle lafını yuttu. "Birlikte düşeriz o vakit." Karaca'nın gece kadar koyu gözlerine baktıkça yutulduğunu hissediyordu Demir. "Düşersem, yanı başına düşeyim Karaca. Sen düşer isen eğer, izin vermem canının yanmasına." Aslında Demir yüreğinden büyük bir itiraf gerçekleştirmişti. İkisi için de bir devrim anı olan şu zaman yüreklerini bir kırlangıca çevirmişti. Çırpınıp dururdu göğüs kafeslerinde. Demir Karaca'dan bir adım beklerken bedeni buz kesmişti. Karaca ise olayın şaşkınlığını daha atamamış, Demir'in ne derece ciddi olduğuna karar vermeden en büyük adımı atmaktan çekinmişti. Ben de seni tutarım, düşersek birlikte düşeriz, ömür boyu el ele oluruz diyememişti. Diyememişti ama Demir'in üzerindeki eski gömleğin eteğine tutundu. Avuçlarının arasında sıkıştırdı. Demir'in elini tutarmış gibi...