Bir insanın başına gelebilecek en güzel şeysin sen. Ama ben bir vampirim... ⚔️ "Kalbine kulak ver, Tanrıça. Dinle, tüm notaları senin için yakacağım." Parmağının ucunu göğsüme dokundurdu. "İki karanlık kalp. İkisi de nefretle dolu." Gözlerimiz birbirine değdiğinde aynı müzik, iki ayrı ruhta çalmaya devam ediyordu. "Dinle," dedi, sanki duyduğum her şey onun da kalbindeydi. "Bu bizim şarkımız. Her şeyi cehennem gibi yakıp kül edeceğim." "Neden?" "Çünkü bu benim resitalim. Kan resitali." (Kurgu, kitap ve karakterler tamamen "karanlık aşk" türüne hizmet etmektedir.)

Babası başbakan olan Ada İzel Karazade ailesinin katı kuralları ve fiziksel, psikolojik baskılarıyla on dokuz yıl geçirmiş lise sona giden biridir. Yağmurlu bir günde okuldan evine döndüğünde saçları ıslak, gevşek kravatıyla büyük oturma salonun tam ortasında ailesinin misafiri olarak gelen o adamı gördüğünde, kirli bir masalın ilk sayfasını aralamıştı. Boris Slav Virateli, Virateli ailesinin mirasçısı iken aynı zamanda büyük Rus mafyasının en karanlık isimlerinden biriydi. O aynı zamanda, bir Moskova askeri. BU KİTAP YARANIN DİKİŞİNE ON DÖRT KALA KİTABINDAN DOKUZ AY ÖNCESİNİ ELE ALIYOR. ARADA ZAMAN FARKI VARDIR!

"Yanlışlık falan yok." Bir elini başımın hemen yanından koltuğa bastırıp yüzüme eğildi. "Sen benim karımsın." Lila, nikâh tarihi aldığı patronunun zaten evli olduğunu öğrendiğinde takipçilerine anlatacağı eğlenceli bir hikâye bulduğundan emindi çünkü patronuyla evlenen kadının kendisi olduğuna dair en ufak bir fikri yoktu.

𐚁. ㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤ ❛❛Kelebeğin ruhu yara aldığında, kanatları kesilip geriye onu o yapan hiçbir şey kalmadığında; intihar ipinde sallanmak o kadar acı verici olamaz aslında. Kanatlarını kül gibi yakan ateşe atıldığında, bir günlük ömrünün olduğunu bilmiyor muydun aslında? Biliyordun. Masallara inanmayı tercih ettiğinde, sonuçlarından ⎯geriye elinde kalan boşluğun içini neyle doldurursan doldur. İşe yaramaz. Çünkü Pamuk Prenses, bir yabancının elmas elmasına kanacak kadar yalnız bırakılmasaydı, ölümle uyku arasındaki farkı zehirli bir ısırıkta öğrenmezdi. Ariel, sesini kaybetmenin bedelini bilseydi, ait olmadığı bir dünya uğruna kendinden vazgeçmezdi. Çünkü Malefiz, kanatları kesilmeseydi kötülüğü bir kimlik gibi taşımak zorunda kalmazdı. Sevdiği tarafından ihanete uğramasaydı, acıyı lanet sanacak kadar sertleşmezdi. Gücün, korunmak için örülen bir diken çiti olduğunu öğrenmeseydi, sevgiyi uykuya mahkûm etmezdi. Ve kimse, yarasından bir taht kurmak zorunda bırakılmasaydı, karanlığı seçtiği için değil, karanlığa itildiği için hatırlanırdı. Çünkü masallar, yaralı ruhlara merhem diye anlatılır. Oysa çoğu zaman yarayı saklamaktan başka bir işe yaramaz. Kelebek, kozasını yırtarak doğduğunu unutur; uçmanın bir mucize değil, bir bedel olduğunu bilmezden gelir. O bedel ödenirken alkış tutanlar, kanatların neden titrediğini hiç sormaz. Ve insan, kendini eksilten her fedakârlığa ⎯kader dediğinde; acı, kutsal bir sabra, yalnızlık, seçilmişliğe, tahammül ise sevgiye benzetildiğinde geriye kalan şey, yaşamaktan çok hayatta kalmaktır. Oysa kül olan kanatlar yeniden çıkmaz. Masal bittiğinde, prensler gider, büyüler bozulur, ve ip hâlâ oradadır⎯sadece bu kez boyna değil, göğüs kafesine dolanmıştır.❜❜ Kalbi katran serisi I.

Nilüfer Sipahi kendini bildiği andan itibaren dans ve müzik notalarıyla büyüyen bir kadındır. Hayatı bir zamanlar dans adımlarıyla şekillenirken, beklenmedik bir sağlık sorunu onu sahnelerden uzaklaştırır. Yıllardır yönünü bulmaya çalışan Nilüfer, bir umutla Panorama gazetesinin staj programına başvurur ve şaşırtıcı bir şekilde kabul edilir. Ancak küçük bir detayı gözden kaçırır: Baş editörün asistanı olacaktır. Ve o baş editör... Alperen Ataman. Disiplinli, mesafeli ve kuralcı. Üstelik Nilüfer'le hiç hoş olmayan, tesadüfi bir tanışıklıkları var. Birbirlerinden hoşlanmayan bu ikili, istemeye istemeye aynı ofisi paylaşmak zorunda kalınca, kelimelerle örülü bir savaşa girerler. Ama kelimeler bazen sadece savunma kalkanı değil, kalplere giden yolun da anahtarıdır.

Rüya, İstanbul'daki yoğun üniversite döneminin ardından yaz tatili için Alaçatı'daki evine dönmüştür. Annesi ve arkadaşlarıyla birlikte, denizin tuzlu kokusu ve hafif meltemin eşlik ettiği hayatında enerjisini yeniden toplar. İstanbul'un kalabalığından, gürültüsünden uzak, sıcak günlerin ve ferah akşamların içinde, yeni anılar biriktirmek için sabırsızlanır. Aras ise İstanbul'dan İzmir'e yeni taşınmış, içine kapanık ve biraz mesafeli bir gençtir. Alışmaya çalıştığı yeni hayatında, yolları Rüya ile kesişir. İlk başta birbirlerine yabancı görünseler de, zamanla samimiyet ve güvenle aralarındaki mesafe yavaşça kapanır. Bu hikaye, yazın sakinliği ve küçük kasaba kafelerinin sıcak atmosferinde gelişen, gençliğin neşesi ve tatlı heyecanlarıyla dolu bir dostluk ve aşk öyküsü. Rüya ve Aras, birbirlerine dokunurken sadece birbirlerini değil, hayatın küçük mutluluklarını da keşfedecekler.

1970'lerden geliyoruz. * "Hava kararacak birazdan. Düş hadi önüme." Karaca şapşal şapşal yüzüne bakarken suratını da asamadı. İçi yanıyordu ama ona hep gülmeliydi sanki. Öyle de yaptı. Dudakları hafifçe kıvrıldığında Karaca da istemsizce gülümsedi. Takıldı Demir'in peşine. Yan yana yürümeye başladılar havuza kadar. "Islanmış buralar, tutun hele düşme." "Biri görür yanlış anlar Demir a-" Demir'in hızla ona dönen gözleriyle lafını yuttu. "Birlikte düşeriz o vakit." Karaca'nın gece kadar koyu gözlerine baktıkça yutulduğunu hissediyordu Demir. "Düşersem, yanı başına düşeyim Karaca. Sen düşer isen eğer, izin vermem canının yanmasına." Aslında Demir yüreğinden büyük bir itiraf gerçekleştirmişti. İkisi için de bir devrim anı olan şu zaman yüreklerini bir kırlangıca çevirmişti. Çırpınıp dururdu göğüs kafeslerinde. Demir Karaca'dan bir adım beklerken bedeni buz kesmişti. Karaca ise olayın şaşkınlığını daha atamamış, Demir'in ne derece ciddi olduğuna karar vermeden en büyük adımı atmaktan çekinmişti. Ben de seni tutarım, düşersek birlikte düşeriz, ömür boyu el ele oluruz diyememişti. Diyememişti ama Demir'in üzerindeki eski gömleğin eteğine tutundu. Avuçlarının arasında sıkıştırdı. Demir'in elini tutarmış gibi...