"Ben seni severken yalnızca sana değil, kendime karşı da yenildim." ................... Bir ağıt ne kadar acı olabilirdi? Bir yürek, kaç darbeye dayanabilirdi? Bir beden, hangi yangına körükle gidebilirdi? Bir kadın, kaç farklı yerinden kanatılabilirdi? Yüreği acıyla harmanlanmış bir kadın, Midyat'ın tozlanmış sokaklarında büyümüş, kaderin kirli oyunlarıyla karşı karşıya kaldığında yanında kendi doğurduğu bir evladı, içinde ise yıllarca büyüttüğü onlarca umudu vardı. Heja, diline vurulan prangaların ağırlığıyla gelecek darbeyi beklemeye başladı. Suskundu, evet. Fakat susmak, her zaman kabullenmek değildi. Bazen insanın içinde biriken kelimeler, en keskin bıçaklardan daha tehlikeliydi. Heja'nın da dilinde yıllardır sakladığı bir anahtar, o anahtarın açacağı bir kilit vardı. Gün gelecek, kilit kırılacak yıllarca zincire vurulmuş kelimeleri özgürlüklerini ilan edecekti. Ve Heja, o gün yalnızca yanan olmayacaktı. Yakan olacaktı. İşte bu, Heja Akcan'ın kanla yazılmış yeminiydi. --- Küfür, olumsuz içerik ve cinsel içerik bulunmaktadır. Okumadan önce dikkate almanızı rica ederim.

*YETİŞKİN OKURLAR İÇİN UYGUNDUR 🔞* "Ölüme direnmek korkakların işidir; asıl güçlü olanlar ölümle bizzat dans edenlerdir." Karanlığın içinde filizlenen bir intikam ateşi... Yalnızlığın derin kuyularında kaybolmuş, hayata küsmüş bir kız... Ölüme her an bir adım daha yaklaşırken, içindeki öfke onu hayatta tutan tek şey olur. Bir sardunya gibi, en zorlu topraklarda bile kök salmaya çalışan kırılgan ama dirençli ruhu, intikamla beslenir. Ancak kaderin cilvesi, onu karanlık dünyanın en güçlü isimlerinden biriyle karşı karşıya getirir. Soğuk bir mafya babasının gölgesi altında, ölümle iç içe yaşayan bu adam, onu beklenmedik bir yola sürükler. Kan ve barut kokan sokaklarda, gözyaşları ve yeminler arasında filizlenen bir bağ... Aşk mı, yoksa yalnızca bir yanılsama mı? Geçmişin hayaletleri peşlerini bırakmazken, ölüm her köşede onları izler. Birbirine tutunan iki kırık ruh, kurtuluşa mı erecek, yoksa daha derin bir karanlığa mı sürüklenecek? Bu hikâye, sizi intikamın gölgesinde soluk soluğa bir yolculuğa çıkaracak. Ölümün karanlık kalbinde, aşk ve ihanet iç içe geçerken, hiçbir şey göründüğü gibi olmayacak. ..... Ben, Destina. Daha çok küçükken, hayatımı kökten değiştiren bir dönüm noktası yaşadım. Ailemi kaybettim. Ama aslında kaybettiğim sadece ailem değildi... kendimi de kaybetmiştim. Çocukken dinlediğim hikâyelerin en büyük yalanlardan ibaret olduğunu anladım. Gerçek hayatımın sandığımdan çok daha farklı olduğunu öğrendim. İnancımı, hedeflerimi, benliğimi yitirdiğim bu yolda, bir şeyleri düzeltmeye çalışırken birilerinin desteğine ihtiyacım var. Bana destek olur, yanımda olduğunu hissettirir misin? Bu, Destina'nın hikâyesi. Ölen ve yeniden doğan Destina'nın... ........ Uyarı: Tüm hakları kendi şahsıma aittir. Çalınma durumunda işlem yapılacaktır.

UYARI!!! HİKAYELER +18 YANİ YETİŞKİNLER İÇİN UYGUNDUR. Her bölümde farklı bir hayat farklı bir yaşanmışlık. Olumsuz içerik, şiddet ve küfür içerir. Tüm hakları kendi şahsıma aittir. Çalınma durumunda gerekli işlemler başlatılacaktır.

*Karanlığa mühürlenmiş onlarca kalbin romanı...* Oturmuş, zamanın sessiz karanlığını izliyorum. Sevdiğim insanların bende bıraktığı hasarları tespit ediyorum. Zamanla geçeceğini biliyorum. Elbet benimde güzel günler göreceğim anlar gelecek. Kalbimde amansız bir ağrı var! Hâlâ, ihanetin soğuk tarafı dururken, şu üç harfli kelimeyi dile getirmeden edemiyorum. *AŞK*... Ve ilk defa suskun kaldım. İlk defa kalbim parçalandı. İlk kez nefessiz kaldım. Aşkın diğer tarafını gördüm. İhanet; her gecenin zehriymiş... İçimdeki aşk bitti. Gülümseme gitti. Geride sadece pişmanlık, çaresizlik, acı ve bitmeyen gözyaşları kaldı. Kalbimdeki sonbahar ağacı dallarındaki yaprakları birer birer solduruyor. Bu bana umudun da öldüğünü hatırlatıyor. Umut bitince de yaşamanın bir anlamı kalmıyor...

*Ruha verilen onlarca isme inat isimsizleşen ruhların romanı...* ________________ Büyük bir deprem oldu. Beni cehennem zannettiğim yerden alırken, içimde anlayamadığım o yıkıcı sarsıntı her yerimi enkaza çevirdi. Zaman geçti. Günler haftalar oldu, haftalar aylar, aylar ise yıllar. Zamanın akışına inat enkaz bir türlü eski haline dönmedi. Artçı sarsıntılar devam edip hayatımı zehir etmeye yemin etmiş gibiydi. İntikam. Bunu istiyordum. İstemiyordum galiba. Emin değildim. Öyle çok şey yaşayıp görmüştüm ki bunu bile istediğime dair çekincelerim vardı. İsimsiz Ruhlar. Benim ismi acı olan ruhumu, kimsesiz bırakmaya başlamıştı artık. Bana da kalan kendime gelip dik durarak bana cephe açmış onlarca düşmanla savaşmaktı. Zira buna ihtiyacım vardı. Savaşmaya değil. Mutlu olmaya. Çünkü mutlu olmak istiyorsak önce savaşıp daha fazla yara almamız gerekiyordu. Bizlerde bunu yapıp hayatlarımız için cehennem ateşine attık ruhlarımızı. Bedenlerimiz yaralıydı zaten ruhumuz yansa çok şey kaybetmezdik bundan sonra... Tüm hakları şahsıma aittir. Çalıntı durumunda yasal işlem uygulanacak. Not: Wattpad üzerinden İsimsiz Ruhlar adlı ilk kurdudur. Dikkat: küfür, argo ve cinsellik içerir. Ona göre okuyun...