Çatışma storie

Olaylar Kurgudan ibarettir. Profesyonelce yazılan bir kitap değildir. Oy vermeyi unutmayıın.

Geçmişi derin bir güçlü kadın karakter... _________________________________________ "Kimsin lan se-" Yediğim tokat ile yere savrulmam bir oldu. Gücüm tükenmişti. Bedenimi karanlığa teslim ettim. Gözlerimi açtığımda kendimi ellerimle zincirlenmiş halde buldum. Karanlıktan bir ses yankılandı. "SIRLARIN DÜNYASINA HOŞ GELDİN" ...

çok güzel bir kardeş çatışmasına ve takıntılara ışık tutuyor

Asel stajyerlik başvurusu yapmak isterken en yakın arkadaşının dalgınlığıyla kendisini ülkenin en büyük mimarlık şirketlerinden olan Yükselen Holding'in CEO'su Aras Karan Yükselen'in özel hattında bulur... (Tuğçişkomm💘)= Şey kanka... (Siz)= Nolduu?? (Tuğçişkomm💘)= Bu bizim şirketin CEO'sunun yani Aras Karan Yükselen'in numarasıymış😭😭 (Siz)= NE!!!

Çok yakın zamanda doktor babasını kaybeden Açelya Aysu Toker annesinin silah kaçakçısı yeni kocası tarafından tacize uğrar ve onu bıçaklar tam o sırada karşısında bir adam belirir adı Okay'dır ve başına ne geleceğini bilmeden ona , yol arkadaşları olan ve Açelyanın aslında çok önceden beri tanıdığı Pablo'ya güvenir. Yollarına yoldaş , düşmanlarına düşman olur. Bu yolda başlarına neler gelir . Açelya yol arkadaşlarına güvenerek doğru mu yapmıştır? Babasıyla Pablo'nun ve Okay'ın ne gibi bir bağlantısı vardır ?

Basit bir kolye yüzünden koca bir Rus mafyasına bulaşılabilir miydi?

Vücudum da kuvvetli bir ağrı vardı. Sanırım bu günlerce işgence görmenin sonucuydu. Ama onlara hiçbir şey anlatamazdım. Vatanım uğruna burada canımı feda edecektim. Başka bir şansım yoktu. Gözlerimi araladım. Odanın küçük penceresinden yayılan bir ışık yüzüme vuruyor gözlerimi açmamı zorlaştırıyordu. Sonra bir ses. Umudun sesi. Her zaman olduğu gibi Gün doğarken bulmuştuk birbirimizi.

Kesiciler Çetesi'nden ayrılan kardeşler ve kuzenler Kesiciler'e karşı çete kurar ve düşmanlık yaparlar...

‼️AĞIR ŞİDDET VE CİNSELLİK İÇERİR‼️ Korku içinde göz yaşlarım daha fazla akarken sırtıma aldığım darbeyle çığlık atarak yere kapaklandım. Üst üste sırtıma inen kemerlerle öleceğimi sandım. Bağırmaktan boğazım yanıyor, avcumun içine geçirdiğim parmaklarım hassas tenimi acıtıyordu. Bulanık gören gözlerim, kapıda duran kişiyi görmeme engel olmadı. Abim. Oradaydı, beni görüyordu, acıdan haykıran sesimi duyuyordu. Ama gelmiyordu. Belki de gelemiyordu bilmiyorum. Son kalan gücümle elimi ona doğru uzatıp "L-lütfen, abi-" cümlemi bitiremeden sırtıma inen son kemer darbesiyle gözlerimin kararması bir oldu. Gördüğüm son şey ise, abimin umursamaz bir tavırla arkasını dönüp gittiğiydi.