Historias de Πόνος

She put her red dress on, for one more time

Μια ιστορία που δεν είπα σε κανέναν

Everyone hurt everyone love but only a bit of this people stand up again

Quotes

Τελικά ποιος πόνος είναι μεγαλύτερος ;

Μια μικρή πνευματική τριλογία που περιγράφει το πόνο της απώλειας κατά τη διάρκεια μιας απλής ρουτίνας..

Στο σύννεφο του έρωτα,που κυριαρχεί ο ενθουσιασμός,το πάθος,η αγάπη εκεί που εκτοξεύονται φανταχτερά πυροτεχνήματα και ο ουρανός φλέγεται από φως...ξαφνικά απλώνεται το σκοτάδι.Η λάμψη σβήνει,η ψυχή αποχρωματίζεται και ότι έμοιαζε «αιώνιο» γίνεται στάχτη.

Σε αυτό το βιβλίο θα γράφω συναισθηαμτα , εμπειρίες και σκέψεις οπου πολλοί μπορεί να ταυτίζονται με αυτες. Θα απαντώ σε ερωτήματα θα δινω συμβουλές όπως θα ζητάω κιόλας . ελπίζω να ααα αρέσει....

Τρεις τοίχοι. Ο τέταρτος δεν υπάρχει. Τον έσπασες για να μπορέσεις να φύγεις.

"Όλα φαίνονται τόσο μικρά, μα τόσο μικρά! Και όσο προχωράμε γίνονται ακόμα πιο μικρά. Ο κύριος δίπλα μου έχει κοιμηθεί αγκαλιά με το κοριτσάκι που κάθεται δίπλα του. Είναι η κόρη του και παραδίπλα κάθεται η γυναίκα του με την άλλη τους την κόρη. Φαίνονται τόσο ευτυχισμένοι! Αυτά βλέπω και νοσταλγώ μια οικογένεια, ένα όμορφο σπίτι, πολλά παιδιά.. " Αυτά νοσταλγεί η Ζωήτσα μας! Τα νοσταλγεί, επειδή ποτέ δεν τα είχε. Η μητέρα της Ζωής πέθανε στη γέννα. Έδωσε ζωή στη μικρή Ζωή, με αντάλλαγμα τη δική της. Ο πατέρας της Ζωής είχε εγκαταλείψει τη μητέρα της, μόλις έμαθε πως περίμενε το παιδί του. Έτσι, η Ζωή ποτέ δε γνώρισε τους γονείς της. Όμως, είχε τη γιαγιά και τον παππού της που τη μεγάλωσαν με αγάπη και έτσι έμαθε και η ίδια να δρα στη ζωή της πάντα με αγάπη και καλοσύνη. Γι' αυτό ήταν πάντοτε αγαπητή σε όλο το χωριό, στο οποίο έμενε με τους παππούδες της. Ήρθε όμως η στιγμή που η Ζωή θα πετάξει και θα γράψει τη δική της ιστορία. Μία νέα αρχή, γεμάτη δυσκολίες, πόνο, έρωτα και αλήθειες την περιμένει με τον ερχομό της στη Ρώμη. Θα καταφέρει άραγε η Ζωή να δημιουργήσει αυτά που πάντα ονειρευόταν;

''Εκείνος μυστήριος...εκείνη πρόθυμη να γίνει ανοιχτό βιβλίο στα χέρια του. Κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί πως θα εξελισσόταν αυτή η τυχαία μα τόσο μοιραία γνωριμία. Μία αγάπη πέρα από κάθε λογική, ένας δεσμός πέρα από κάθε ανθρώπινη αίσθηση. Ο λόγος για την Δανάη και τον Κλέαρχο, δύο άτομα μα μία ψυχή μοιρασμένη στην μέση..Σύντομα θα καταλάβουν την αλληλοσυμπλήρωσή τους καθώς και το απίστευτο παιχνίδι του πεπρωμένου, μα θα καταφέρουν να ενώσουν ξανά τα μισά και να παραμείνουν ένα όπως ήταν κάποτε; Θα καταφέρουν να εξηγήσουν αυτήν την τόσο σπάνια αίσθηση που έχουν οι αδερφές ψυχές όταν συναντιούνται; Άραγε όλες οι αδερφές ψυχές πρέπει να είναι και ο έρωτας που ζητάει κάθε άνθρωπος; Ή μήπως δεν είναι αυτοί η εξαίρεση αλλά ο κανόνας; Ποιός ξέρει; ''Ένα βιβλίο βγαλμένο από την ζωή που δεν ξέρω αν θα σας καταπλήξει, μα σκοπός του άλλωστε δεν είναι αυτός....Σκοπός είναι να ξαναβρεθούν τα δύο μισά και να ενωθούν και πάλι όπως πάντα γινόταν από το πεπρωμένο. Ελπίζω να το απολαύσετε και μερικοί ίσως λίγο περισσότερο.

“Μερικές φορες αυτό που χρειαζόμαστε είναι δίπλα μας, κοντά μας αλλά δεν το βλέπουμε. Θέλουμε κι' άλλα, πιο πολλά απ' όσα έχουμε και τοτε θα είναι αργά γιατί είναι στη φύση του ανθρώπου να εκτιμά κάτι μονο όταν το χάνει, γιατί είναι στη φύση του ανθρώπου να έλκεται σε ο,τι τον καταστρέφει.„ Είναι η Δανάη και αυτός ο Χάρης. Δύο τόσο ανόμοιοι άνθρωποι, τόσο διαφορετικοί ο ένας απο τον άλλον, κι' όμως τόσο ίδιοι κατά βάθος. Φοβούνται να το παραδεχτούν, όταν ενα ξαφνικό γεγονος θα αλλάξει τις ζωές και των δυο. Η Δανάη είναι μια 17χρονη κοπελα, ντροπαλή με χαμηλή αυτοπεποίθηση. Αντίθετα, ο 24χρονος Χάρης είναι ο κολλητός του αδερφού της Δανάης, Νίκου. Ο Χάρης είναι το ακριβως αντίθετο απο την Δανάη. Πίνει, βρίζει, καπνίζει είναι γυναίκας. Έχει πληγωθεί πολύ στη ζωή του γι' αυτό έχει αυτή τη συμπεριφορά. Το μήνυμα αυτή της ιστοριας είναι πως ο καθένας έχει την δική του ομορφιά και πως πολλές φορες αυτό που ψάχνουμε είναι δίπλα μας, απλα εμείς δεν το βλέπουμε. ★ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΤΗΝ★

Πώς θα σου φαινόταν αν άλλαζα μικρές λεπτομέρειες στην καθημερινότητα σου; Πράγματα φυσιολογικά για εσένα, δεδομένα. Πως θα σου φαινόταν αν η βροχή δεν αποτελούσε ανακούφιση μετά απο μια ζεστή μέρα; Πως θα σου φαινόταν αν η βροχή δεν αποτελούταν απο σταγόνες νερού αλλά απο σταγόνες καταστροφής και πόνου; Πως θα σου φαινόταν αν αυτές οι σταγόνες ήταν βόμβες; Είναι αστείο, ε; Η διαφορά στις καθημερινότητες μας, η διαφορά ανάμεσα σε εσένα και σε εμένα.

Αν αγαπάω κάτι, αυτό είναι τα ποιήματα. Ήταν ίσως και το πρώτο πράγμα που με βοήθησε να νιώσω τη ζωή ξανά σαν, ζωή. Μέσα από τα ποιήματα μου, μιλάω για θέματα, που δεν είναι και τόσο, αποδεκτά. Εγωισμό, δυσκολία στην ενσυναίσθηση, ναρκισσιστικότητα, σαδισμό. Όμως μιλάω και για την αγάπη, για τις όμορφες στιγμές που βλέπεις ένα κλοναράκι, ενώ γίνεται όλος σου ο κόσμος για μερικά δευτερόλεπτα, τη φαντασία, που μέσα από αυτή, σας μεταφέρω τον κήπο που χτίζω, για το κουράγιο να συνεχίσω, παρότι είμαι, αυτό που είμαι. Είμαι σπασμένη, αλλά αυτό δε σημαίνει πως θα είμαι σπασμένη για πάντα © Anastasia tatari 2026