Σκέψεις Geschichten

The work you're about to read is not even a work where I worked on it day and night....no...I tis just those times where even if you're surrounded by millions of people either you're alone it is the same. Cause what you care about is just you and your thoughts. To all of people out there who have these "moments"...and we just call them "moments" because we can't call them anything else.

Κάποιες σκέψεις που θα ήθελα να μοιραστώ. Δεν είναι ιστορία. Δεν αποτελεί μέρος ιστορίας. Θα τα λέμε εδώ συχνά - πυκνά.

Είναι βράδυ, έχω θάρρος και είπα να βάλω ένα ακόμα ποίημα (ίσως κάπου κάπου να βάζω κι άλλα). Σας παρουσιάζομαι , εγώ , γυμνή. Και αυτό είναι κατάθεση ψυχής.

Αυτό το βιβλίο φανερώνει κάποια προσωπικά βιώματα αλλά και εμπνευσμένα περιστατικά που σχετίζονται με τον έρωτα ,την αγάπη και άλλα κοινωνικά θέματα.... Ελπίζω να σας αρέσει !

Στην προσπάθεια μου να ταξινομήσω τις σκέψεις μου, τις δίνω υπόσταση μέσα απο την συγγραφή. Σκόρπιες ιδέες, ανακατεμένες σκέψεις. Το κάθε κεφάλαιο είναι αυτόνομο.

Λοιπον αυτη ειναι μια ιστορια στην οποια θα γραφω για εμενα γεγονοτα που συνεβησαν στην ζωη μου απο την ηλικια των εξι εως δεκατριων ετων ομως ειναι απο την δικη μου ματια πραγμα που συμαινει οτι θα καταλαβετε πως ακριβως ξεκινησαν οι φλιες μου και πως εφτασαν σε ενα υψηλο σημειο .βεβαια σε αυτο θα συμμετεχουν και φιλοι μου -κολλητοι που ειναι μαζι μου ολα αυτα τα χρονια! Σας ευχαριστω που διαβασατε την ιστορια μου ελπιζω να σας αρεσει γτ καποιοι ουτε ψηφο δεν δινουν ασ ειν καλημ τεσπα επισηςθα χαρω πολυ εαν συνεχιζετε να διαβαζετε και να με υποστειριζετε Δεχομαι και μυνηματα✌

Ένα ποιήμα σχετικά με την ελευθερία της βούλησης του ανθρώπου στη κοινωνία μας.

Αν αγαπάω κάτι, αυτό είναι τα ποιήματα. Ήταν ίσως και το πρώτο πράγμα που με βοήθησε να νιώσω τη ζωή ξανά σαν, ζωή. Μέσα από τα ποιήματα μου, μιλάω για θέματα, που δεν είναι και τόσο, αποδεκτά. Εγωισμό, δυσκολία στην ενσυναίσθηση, ναρκισσιστικότητα, σαδισμό. Όμως μιλάω και για την αγάπη, για τις όμορφες στιγμές που βλέπεις ένα κλοναράκι, ενώ γίνεται όλος σου ο κόσμος για μερικά δευτερόλεπτα, τη φαντασία, που μέσα από αυτή, σας μεταφέρω τον κήπο που χτίζω, για το κουράγιο να συνεχίσω, παρότι είμαι, αυτό που είμαι. Είμαι σπασμένη, αλλά αυτό δε σημαίνει πως θα είμαι σπασμένη για πάντα © Anastasia tatari 2026

Τα λόγια του μυαλού αποτυπώνονται στο χαρτί, όχι για να τα καταλάβει κανείς άλλος. Μόνο για να αδειάσει η αποθήκη του μυαλού, που καθημερινά γεμίζω με σκουπίδια...

Δώστε μια ευκαιρία στην τέχνη και ίσως επιζήσει. Ο καθένας ειναι ικανός να τη δημιουργήσει και να την υμνησει. Με θεωρώ έρμαιο της και όχι κάτοχο. Γράφω μέτρια ελπίζω όμως να καταφέρω να μεταδώσω αυτό που αισθάνομαι. Κατά καιρούς θα ανεβάζω.

Η ιστορία βασίζεται σε αληθινά γεγονότα. Η ιστορία βασίζεται σε γεγονότα που έχουν συμβεί και περιγράφει σκέψεις και συναισθήματα της πρωταγωνίστριας, εκφράζοντας την αγάπη της και τον θαυμασμό για έναν σημαντικό άνθρωπο που την βοήθησε να πιστέψει πως όλοι οι άνθρωποι δεν είναι όλοι κακοί και σαδιστές. Δυστυχώς, η εμπιστοσύνη κλονίζεται μέσα σε δευτερόλεπτα και είναι αρκετό για να οδηγηθεί στην οδύνη της ψυχής. Η περίληψη της ιστορίας βρίσκεται στο πρώτο κεφάλαιο.

ΤΙΠΟΤΑ ΤΟ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟ ΑΠΛΑ ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΟΥ

Δεν ξέρω τι γράφω. Εγώ τα λέω σκέψεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ (από μένα). Και ούτε πρόκειται. Απλά θέλω μόνο αυτό. Να γράφω. Ποίηση(?) /Rant/Ημερολόγιο σκέψεων/ Δεν έχω φίλους/Απλά βγάζω μερικές φορές τα νεύρα μου/ Θα το εκτιμούσα πολύ αν μοιραζόσασταν τις δικές σας σκέψεις αναφορικά με τις ανείπωτες δικές μου ❤️

ποιήση

New year, a new beginning. Another year has passed, and yet so much has changed. The year passed with a gift. An awakening that changed my eyes and my voice. A different consciousness, a different world. Before, I could not see. Now everything opened before me. Everything is so clean, so bright. Νέα χρονιά, νέα αρχή. Άλλος ένας χρόνος πέρασε, και όμως άλλαξαν τόσα πολλά. Η χρονιά πέρασε με ένα δώρο. Μια αφύπνιση που άλλαξε τα μάτια και την φωνή μου. Μια διαφορετική συνείδησή, ένας διαφορετικός κόσμος. Παλιά δεν έβλεπα, τώρα ανοίχτηκαν όλα μπροστά μου. Όλα είναι τόσο καθαρά, τόσο λαμπερά....

Αποτύπωση κάποιων εντελώς αφθόρμητων σκέψεων.

Τι σκέφτονται άραγε τα δέντρα?

Πήρα τις σκέψεις μου, τις έβαλα σε λέξεις... κι όταν γίνανε γράμματα πάνω στην οθόνη, όταν πήραν μορφή, απέκτησαν νόημα. Ολοκληρώθηκαν και μπήκαν σε τάξη, χωρίς να τριγυρνούν στο κεφάλι μου σκορπώντας την σύγχυση. Κι ένιωσα... μια εκτόνωση, μια απελευθέρωση που αναζητούσα εδώ και πολύ καιρό· τη σιγουριά πως ξέρω τι συμβαίνει εκεί μέσα, πως δεν κάηκαν όλες οι μονάδες μετά τις πανελλήνιες, πως κι αν δεν ξέρω τίποτα, μπορώ τουλάχιστον να σου πω πώς νιώθω. Ακόμα κι αν δεν ρίξεις μια ματιά, σου προτείνω να κάνεις το ίδιο, ανεπιφύλακτα.