Aşiret Stories

"Biz Ne Yaşadık?" Sorusu Kitap boyunca herkes bir masalın içinde. Gerçek ortaya çıktığında o terasın çökmesi, aslında koca bir imparatorluğun yalanlar üzerine kurulduğunu gösteriyor. "Gerçek, ne kadar gizlenirse gizlensin, bir gün sahibini bulur" temasını iliklerine kadar hissettiriyor.

"Editörüm fakat okuduğum hiçbir öykü bizim yaşadığımıza benzemiyordu."

Ziyarete gittiği memleketinde evlendirilmeye zorlandığı Mardinin en büyük ağası ve sevdiği sevgilisi onunda onu sevdiğini sandığı

Hayatımın değiştiği o sonsuzluk.....

Düğün hazırlıkları ve aşiret baskıları ile birlikte, Gökçe ve Alparslan'ın karşılaşması ile başlayan çarpıcı bir olay

rip 2023-2024 9c anisina 😔🙏🏻🥀 just tassak gecmek yapiorm

Normal bir aşiret hikayesi.

Nasıl onların kızları değilim. İ'm not aile. Bunu yapamazlardı bu kadar yapmış olamazlar dı. Yapmamışlardır değil mi?

Uzun bir yolculuğun ardından birde bu bavullar ile uğraşırken hangi ormandan kaçtığı bilinmez biri dikilip -ki seslenmese geldiğini bile fark etmezdim- sert ve mesafeli bir şekilde "Rüya Ayaz sen misin?" Dedi. Kocaman bavulu çekiştirmeye öyle dalmıştım ki sesi duyduğum an sıçradım. Kim ulan bu mağara kaçkını? Elimden geldiğince sert olmaya çalışarak; "Siz kimsiniz?!" Diye cırladım. Alaycı bir gülümseme ile yüzüme bakıp elini tokalaşmak için uzatarak; "Savaş Korel ben, babam seni almam için gönderdi. İşe bak, bir sürü şoför ve yardımcı varken değil mi?" Dedi. Suratına iğrenircesine bakıp; "Anlaşıldı, birileri Loki'ymiş ve yapması gereken daha önemli işler varmış. Afedersiniz meşgul ettik bağışlayın (!)" deyip itici bir şekilde gülümsedim.

Bebekler karışmış... Gelin ve Mafya kızımız Alevin hikayesini okuyun 💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫 EVETTTT ARKADAŞLARR BENİM Diğer hesabım kapandığı için kitaplarımı yazamadım çok telaşlanmışsınız aranızda öldü mü diye soranlar bile var ölmedim arkadaşlar yaşıyorum her salı demişim ama hergün bölüm gelecek ve uzun olacak ben bu kitabı 7-8. sınıfta yazmıştım yani depremden sonra şimdi 10. sınıfım yani pek o zamanlar kadar yazamaya bilirim. Veee yazdığım bölümleri yeniden baştan sona kadar tabikide yazacam ama uzun olması için düzeltecem merak etmeyin yani aranızda bazıları demiş yorumlarda yazım yanlışı yapıyorsun fln ben o zamanlar küçüktüm ve istemiyorsanız okumayın okuyun diye zorlayan yok yani bir arkadaşım beni savunmuş teşekkür ederim ona ama yazım yanlışı olduğu zaman söyleyin düzelteyim beni dinlediğiniz için teşekkür ederim herkese:))

Gir oku gardaş daha ne baküyün

Devamı gelsin mi?

Masum ve saf bir kız ile mafyatik bir kötü çocuğun dillere destan düşmandan aşka hikayesi... Yine

***** Bir adım daha yaklaştı kadına "Ben sana hiç bir zaman yalan söylemedim Efnan...inkar da etmedim,umut vermedim....özür dilerim...çok...çok özür dilerim" gözlerinin içine içine bakarak konuşan adam,daha düne kadar sevdasıydı öyle mi? Ne garipmiş,daha düne kadar sevdiğin birinden şimdi tiksinircesine iğrenmek...hayat ne garip... "Doğru Hevedan...sen hiç birşey yapmadın bana ümit vermedin! Hatta bize dair kum tanesi kadar umut vardıysa bile... bu gece onu kendin yok ettin!" o kadar sakin,dingin bir ses tonuyla anlatıyordum ki kendime bile yabancıydım. "Biz diye birşey hiçbir zaman yoktu Efnan!" "Yok...bende tam olarak ondan bahsediyorum işte!" bir adımla iyice yaklaştım ona."Sen hayatında ilk defa Aşk ne demek onu öğrenebilirdin.Seni herşeye rağmen sevebilecek ve senin mutluluğun için herşeyi yapabilecek bir kadını kaybettin...ama...şanslısın seninle savaşmaktan hiç vazgeçmiycek çok tutkulu bir düşman kazandın eloğlu!" Söylediklerimi pek ciddiye almıyordu. "Seninle de mi savaşıcam şimdi?" yüzümdeki gülüşü saklamak için başımı eğip ona doğru attığım adımları geri attım.Beni gerçekten tanımıyordu,hakkını yemiyim şimdi tanımak için uğraşmamıştı bile. "Patronunla savaşamazsın!" söylediğimi anladığı gibi sırıtmaya başladı. "Kimle kimle?" iyi günlerin gül tabi Merwan ağam gül.En güzel ben gülücem senin son haline. "Onu da zamanı gelince öğreneceksin ama sorunun cevabına gelecek olursak...benle değil savaşın kendinle olucak....bana olan hislerinle savaşıcaksın! Çünkü sen her ne kadar reddetsen de...o hislerin seni ele geçiricek...ve o gün artık herşey için çok geç olmuş olacak!" "Sen hep böyle açık mı oynarsın Efnan hanım?" "Yok ağam bu sana özel halim!...Çünkü bir gün benim kapıma geleceksin...bu söylediklerimi ezbere hatırlayacaksın.Buda sana sözüm olsun.KARALI SÖZÜ!" Bekle ve gör Merwan ağa bekle de gö

Umut, Londra'nın steril dünyasında kendine buzdan bir krallık kurmuş "Londralı bir Prens"ti. Tek bir emriyle kuralları yıkar, geçmişini okyanusun ötesinde saklardı. Ta ki Mardin'in tozlu sokaklarına geri dönüp, o inkar ettiği karanlıkla bir hastane odasında yüzleşene kadar... O gün Londra'nın kusursuz prensi öldü; yerine, gördüğü o kanlı gerçeklerin hesabını sormaya yeminli bir abi doğdu. Artık neşter sadece hayat kurtarmak için değil, o karanlığı kökünden kazımak için tutulacaktı. Bu klasik bir aile dramı değil; okyanus mavisi gözlerin fırtınaya dönüşme hikayesidir. "Ben artık sadece bir isim değil, o karanlığın önündeki son kalkanım

"İndir o silahı İbrahim! İndir yoksa bu avluyu senin kanınla yıkarım!" Zinar'dı. Adımları yeri sarsarak önüme doğru yürüyordu. Gözlerinde saf bir vahşet, sesinde şakası olmayan ölümcül bir ton vardı. İbrahim Welat bir an duraksadı, sarsıldı ama öfkesi baskın çıktı: "Çekil önümden Zinar! O bir Serhani! Bu topraklarda yaşayamaz!" "Onun kim olduğu beni ilgilendirmez!" diye kükredi Zinar, aradaki mesafeyi tek bir adımda kapatıp İbrahim'in namlusunun tam önüne dikilirken. "Ona dokunacak adamın önce canını alırım! Sıkacaksan bana sık!" diye kükredi Zinar. Gözyaşlarımın arasından onun bu amansız duruşunu izledim. Tam o sırada barut dumanlarının arasından bir çığlık koptu: "BOMBA! HERKES YERE!" Zaman o salisede dondu. Kaçmadım. Gözlerimi kapattım, gözyaşlarım şakaklarıma doğru akarken ölümü bekledim, hatta bunu sonuna kadar hak ettiğimi düşündüm. Ama Zinar'ın durmaya niyeti yoktu. O son salisede gözlerimi açtığımda karşılaştım bakışlarıyla. O gözlerde "seni bırakmam" diyen amansız bir yemin vardı. Zinar, tek bir saniye bile düşünmeden doğrudan üzerime kapandı. Beni sertçe yere sererken koca gövdesini üzerime siper etti. Sırtım taş zeminle buluştuğunda nefesim kesildi. Beni göğsüyle zemin arasında öyle sıkı hapsetti ki kıpırdayamadım. Başımı sertçe göğsüne bastırdı. Ve açık havada bomba patladı. Şok dalgası avluda bir kasırga gibi esti. Patlamanın şiddetiyle havaya savrulan taş parçaları Zinar'ın sırtına kırbaç gibi çarptı. Etrafı keskin bir barut kokusu kapladı ama Zinar milim kımıldamadı. Bir eliyle saçlarımı kavrayıp yüzümü göğsüne daha da gömdü. Hıçkırıklarım onun göğsünde sönümlenirken, acıyla dişlerini sıktığını ve derin derin hırıldadığını duydum. Yine de kollarını gevşetmedi. "Korkma..." diye fısıldadı kulağıma. "Buradayım. Güvendesin." Vücuduma yayılan o keskin ac

İki kan davası olan aileler hastanede karşılaşıyor aşiretten ayra ile azad hastanede kan davalı olmadan aynı yerde aynı şekilde yaralanıyorlar.